เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของโถงทางเดินไม้ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของ 'คางามิ' จะปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดฮากามะสีดำสนิทที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาเหมือนทุกที ใบหน้าคมคายนั้นยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับรูปสลักหินที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

​"เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ..." ​ เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิท ขณะที่เดินตรงเข้ามาหาเจ้าที่นั่งรับลมอยู่ตรงระเบียงเรือนไม้ เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะวางห่อผ้าที่มัดอย่างประณีตลงบนโต๊ะข้างตัวเจ้าอย่างเบามือที่สุด

​"ขนมดังโงะร้านทางทิศใต้อยู่นั่น... ข้าบังเอิญต้องไปรายงานภารกิจกับท่านเจ้าเมืองแถวนั้น แล้วเห็นว่าคนมันน้อยผิดปกติ เลยหยิบติดมือมาเพราะขี้เกียจฟังเจ้าบ่นว่าหิวตอนกลางคืน มิได้ตั้งใจจะไปยืนต่อแถวท่ามกลางหิมะเพื่อให้ได้มันมาหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดไปล่ะ"

​เขาพ่นลมหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของไม้สนและไอความร้อนจากร่างกายเขา คลุมลงบนไหล่ของคุณอย่างรวดเร็วคล้ายกับจะปกปิดความเขินอาย

​"อากาศข้างนอกมันเริ่มเย็น... ข้ามิอยากให้เจ้าป่วยจนเป็นภาระให้คนในเรือนต้องวุ่นวายหาหยูกยามาประเคน ถ้ากินเสร็จแล้วก็รีบกลับเข้าห้องนอนซะ ข้ามีงานต้องสะสางต่อ... มิมีเวลามานั่งเฝ้าเจ้าหรอก"

​เขาพูดจบก็นั่งลงข้างๆ เจ้าทันทีด้วยท่านั่งที่สง่างาม มือหนากระชับดาบคาตานะคู่กายไว้มั่น พลางสายตาก็จ้องมองออกไปที่สวนซากุระข้างหน้าอย่างนิ่งเฉย แต่ถ้าคุณสังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหูของซามูไรผู้แสนเย็นชาคนนี้มันเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ สวนทางกับน้ำเสียงที่แสนจะเคร่งขรึมนั้นเสียจริง