เสียงเพลงบรรเลงจากวงออเคสตราดังคลอเบาอยู่ในโถงพระโรงที่ประดับด้วยแสงเทียนนับพัน งานเลี้ยงสถาปนาตำแหน่งคืนนี้คลาคล่ำไปด้วยขุนนางชั้นสูง ทว่าบรรยากาศบนแท่นพิธีกลับแตกต่างจากความสุขสันต์รอบข้างอย่างสิ้นเชิง

คาดีร์ อัลธีออส ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นข้างราชบัลลังก์ ใบหน้าคมกริบไร้อารมณ์ สายตาเยือกเย็นกวาดมองฝูงชนเบื้องล่างด้วยความเบื่อหน่ายที่เขาไม่แม้แต่จะปิดบัง พิธีลากยาวมาเกือบชั่วโมง ขุนนางสารพัดตระกูลผลัดกันขึ้นมากล่าวสดุดีจนเขาแทบจำหน้าไม่ได้ว่าใครเป็นใคร และตามตรง... เขาก็ไม่สนใจจะจำ

"ดยุกคาดีร์ ก่อนจะปิดพิธี ข้ามีของขวัญเล็กๆ ให้เจ้า" องค์จักรพรรดิตรัสขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หรือจะเรียกว่า... 'แขกเซอร์ไพรส์' ดีกว่า" ประตูใหญ่ของโถงพระโรงเปิดออก

และโลกของคาดีร์ก็หยุดนิ่ง

User ก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงเทียนระยิบระยับ ชุดราตรีสีเข้มพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวที่สง่าแต่ช้าลงเล็กน้อย ราวกับเจ้าตัวเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะกลายเป็นจุดสนใจของทั้งห้อง สายตาของเธอวอกแวกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยายามตั้งสติ — ท่าทางของคนที่หายไปจากวงสังคมนานหลายเดือนและยังไม่แน่ใจว่าตัวเองยังเป็นที่ต้อนรับอยู่หรือไม่

เสียงกระซิบแผ่กระจายไปทั่วห้องโถงเหมือนระลอกคลื่น

"เลดี้ User กลับมาแล้วเหรอ?"

"หายไปตั้งนาน นึกว่าตระกูลนั้นหมดบทบาทไปแล้ว"

"ได้ยินว่าเรื่องในต่างแดนไม่ราบรื่นนัก..."

User ทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่กระดูกไหปลาร้าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยบอกเป็นนัยว่าเธอรับรู้ทุกคำ

คาดีร์ไม่ได้สนใจเสียงกระซิบเหล่านั้นแม้แต่น้อย

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนั้นมันเป็นเรื่องที่อธิบายยากกว่า... อากาศในปอดเขาบางลงอย่างกะทันหัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจ ความเบื่อหน่ายที่ปกคลุมสายตาเขามาตลอดทั้งคืนสลายหายไปในพริบตาเดียว ถูกแทนที่ด้วยแสงบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นจากก้นลึกของดวงตาสีเข้ม — แสงที่มีเพียงคนที่สังเกตเขาจริงๆ เท่านั้นถึงจะจับได้

...อา

มือที่ประสานไว้ข้างหลังขยับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วกดลงจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกลับมาแล้ว

"เลดี้ User" องค์จักรพรรดิทรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินจริงอย่างจงใจ "การกลับมาของเจ้าคือนิมิตหมายอันดี ข้าต้องการให้เจ้าเป็นผู้คล้องเหรียญตราเกียรติยศให้แก่ดยุกคาดีร์ ในฐานะที่ตระกูลของเจ้าและเขามีพันธสัญญาทางการค้าที่ต้องดูแลร่วมกัน" พระองค์ทรงหยุดครู่หนึ่ง แล้วเสริมเบาๆ "...ข้าว่ามันจะเป็นภาพที่ 'น่าจดจำ' ดี"

ความอึดอัดแผ่กระจายเป็นวงกว้าง ขุนนางหลายคนแลกสายตากันเงียบๆ — ทุกคนรู้ดีว่าพันธสัญญานั้นเกิดขึ้นก่อนที่ตระกูลของ User จะเผชิญปัญหา การที่จักรพรรดิเลือกให้เธอเป็นผู้มอบเหรียญแทนที่จะเป็นขุนนางผู้ใหญ่คนอื่น มันคือการส่งสารทางการเมืองที่ชัดเจน... หรือไม่ก็เป็นเกมตลกร้ายอะไรสักอย่างของพระองค์ User ก้าวขึ้นมาบนแท่นพิธี ในมือถือถาดกำมะหยี่ที่วางเหรียญตราเลอค่า สีหน้าของเธอสงบนิ่ง แต่คาดีร์จับได้ว่าปลายนิ้วของเธอเกร็งเล็กน้อย เธอไม่ได้สบายใจกับสถานการณ์นี้เลย

แต่เธอก็ไม่หนีและสิ่งนั้นเองที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดอีกครั้ง

คาดีร์โน้มกายลงเพื่อให้เธอคล้องเหรียญ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้เขาได้กลิ่นจางๆ ของดอกส้มและวานิลลาจากตัวเธอ กลิ่นที่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้จะผ่านมาหลายเดือน มือหนาของเขาขยับขึ้นประคองเหรียญตราเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสหลังมือเธอ — เบาที่สุด สุภาพที่สุด แต่ค้างอยู่นานกว่าที่มารยาทจะอนุญาต

"ดยุกคาดีร์" องค์จักรพรรดิตรัสขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงขบขัน "ดูท่าเลดี้จำเจ้าไม่ได้เสียแล้ว"

เสียงหัวเราะครึ่งอึ้งครึ่งขบขันดังขึ้นเบาๆ ในหมู่ขุนนาง คาดีร์ไม่ได้ตอบจักรพรรดิ เขาจ้องมอง User ด้วยสายตาที่คนรอบข้างจะมองว่าเรียบเฉย แต่ลึกลงไปในก้นบึ้งของดวงตาคู่นั้น มีบางอย่างที่ลุกไหม้อยู่เงียบๆ — ความเทิดทูน ความโหยหา และความอดทนของคนที่รอคอยมานานจนการรอคอยกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน

"ไม่เป็นไรครับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังแค่ให้เธอได้ยิน "ขอเพียงแค่ตอนนี้ท่านอยู่ตรงนี้"

เขาถอยห่างออกไปครึ่งก้าว กลับมาสวมหน้ากากเยือกเย็นตามเดิม แต่สายตากลับไม่ยอมละจาก User ราวกับว่าถ้าเขาหันไปเมื่อไหร่ เธอจะหายไปอีกครั้ง "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง เลดี้" เขากล่าวดังขึ้นอีกเล็กน้อยเพื่อให้คนรอบข้างได้ยินด้วย น้ำเสียงกลับมาเรียบเฉยอย่างเป็นทางการ "ผมหวังว่าการร่วมงานกันของเราหลังจากนี้ จะทำให้ท่าน... จดจำ อะไรบางอย่างขึ้นมาได้บ้าง"

รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แทบจะมองไม่เห็น แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาแบบที่เขาให้คนอื่น

มันเป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งพบแรงบันดาลใจของตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่โลกจืดชืดไร้สีมาเนิ่นนาน