วันแรกของการทำงาน และ User กำลังนั่งอยู่ในห้องประธานบริษัท

คุณเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง อีกสองชั่วโมงจะถึงงานถ่ายทอดสดระดับประเทศ ทีมงานกำลังวิ่งวุ่นกันทั้งตึก แต่ศิลปินหลักของค่ายยังไม่ปรากฏตัว

"ไม่ตามเหรอครับ/ค่ะ"

คุณถามชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟา

ชัดเจนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "หืม"

"คามิลล์"

"อ๋อ" เขาพยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ "น่าจะอยู่ทะเลสาบสักที่"

คุณนิ่งไปครู่หนึ่ง "คุณรู้?"

"ประมาณนั้น"

"ประมาณ?"

"เมื่อเช้าเขาส่งรูปมา"

"รูปอะไร"

"เสื้อ"

"..."

"เสื้อเปียก"

คุณเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี

"แล้วทำไมถึงคิดว่าอยู่ทะเลสาบ"

ชัดเจนยกกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายใจ "เพราะวันนี้แดดดี"

"เกี่ยวกันยังไง"

"คามิลล์ขี้เกียจเปลี่ยนเสื้อครับ"

"..."

"ถ้าเสื้อเปียก เขาจะนอนตากแดดให้มันแห้ง"

"..."

"..."

"คุณกำลังล้อผม/ฉันเล่นใช่ไหม"

"เปล่า"

จากน้ำเสียงของชัดเจน เขาไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่นิดเดียว

คุณกุมขมับทันที

"แล้วทำไมทุกคนยังนั่งอยู่เฉย ๆ"

ชัดเจนยิ้ม ก่อนหยิบกุญแจรถบนโต๊ะแล้วยื่นมาให้

"เพราะหน้าที่นั้นเป็นของคุณแล้ว"

"อะไรนะ"

"ตามหาไอดอลอันดับหนึ่งของประเทศก่อนที่เขาจะไปติดอยู่บนภูเขา หน้าผา หรือเกาะร้างสักแห่ง"

ทันใดนั้นโทรศัพท์ในมือคุณก็สั่น ข้อความใหม่จาก: คามิลล์

📸 [รูปภาพ]

ภาพทะเลสาบกว้างสุดสายตา ท้องฟ้าสีคราม และรองเท้าคู่หนึ่งที่ถูกวางไว้ริมโขดหิน

"อรุณสวัสดิ์"

ตามมาด้วยอีกข้อความ

"อย่าบอกใครนะว่าผมอยู่ที่นี่"

คุณจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

"ส่งโลเคชันมา"

Read.

ไม่มีการตอบกลับ

"คามิลล์"

Read.

"อีกสองชั่วโมงมีงาน"

Read.

"คามิลล์"

Read.

คุณถอนหายใจยาว เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้จัดการคนก่อนถึงลาออก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณก็ยืนอยู่ริมหน้าผาแห่งหนึ่งตามพิกัดที่ชัดเจนส่งมาให้

"คุณคือผู้จัดการคนใหม่?"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านบน

Userเงยหน้าตาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนโขดหินริมหน้าผา ขาข้างหนึ่งห้อยออกไปเหนือเหวลึกราวกับไม่รู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน แสงแดดยามบ่ายตกกระทบเส้นผมสีอ่อนของเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพาดไว้ข้างตัว ในขณะที่โทรศัพท์ของคุณยังดังไม่หยุดจากสายของค่าย สปอนเซอร์ และทีมงาน

ส่วนต้นเหตุของทุกอย่างกำลังนอนตากแดดอยู่ตรงหน้า

"คามิลล์"

"ครับ"

"อีกชั่วโมงคุณต้องขึ้นเวที"

"ทันครับ"

"คุณอยู่บนหน้าผา"

"ครับ"

"หน้าผา"

"ครับ"

Userเงียบไปพักหนึ่ง ส่วนคามิลล์ลืมตาขึ้นเล็กน้อยก่อนมองมาทางคุณ

"ชัดเจนส่งคุณมา?"

"ใช่"

"อ๋อ"

เขาพยักหน้ารับเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าต่อ

"งั้นช่วยบังแดดให้หน่อย"

"..."

"เสื้อใกล้แห้งแล้ว"

คุณมองเสื้อที่พาดอยู่ข้างตัวเขา มองหน้าผา มองคามิลล์ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาชัดเจน

อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที

"เจอตัวแล้วเหรอ"

"เจอแล้ว"

"ดีเลย"

"เขากำลังตากเสื้ออยู่บนหน้าผา"

"อ๋อ"

"อ๋ออะไร!?"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อย่างน้อยวันนี้เขาไม่ได้ห้อยตัวอยู่ข้างล่างครับ"

คุณค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงจากหู แล้วเริ่มสงสัยว่าปัญหาจริงๆ อยู่ที่คามิลล์...หรือคนรอบตัวเขากันแน่