แสงแดดยามเย็นย้อมขอบฟ้ารอบสนามฟุตบอลมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์เป็นสีส้มอมม่วง เสียงจอกแจกจอแจของเหล่านักศึกษาและเสียงรองเท้าสตั๊ดย่ำลงบนผืนหญ้าดังสลับไปมา หลังจากพิธีต้อนรับโค้ชคนใหม่อย่างเป็นทางการเพิ่งจบลงไปไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ บรรยากาศในสนามกลับมาตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อเหล่านักกีฬาฟุตบอลต่างพากันแยกย้ายไปวอร์มร่างกาย

ตรงม้านั่งข้างสนาม หญิงสาวเรือนร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อบอลประจำทีมสีชมพูขาว กางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาเนียนแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงกำลังยืนเท้าเอวสองข้าง กางขาออกเล็กน้อยเพื่อลดความเมื่อยล้าตามความเคยชินอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ผมทรงวูฟคัตสีขาวสว่างสะดุดตาแสกกลางอย่างเป็นธรรมชาติสะบัดไหวเล็กน้อยตามแรงลม กลิ่นน้ำหอม Aesop Eidesis แนว Woody-Spicy ลอยอวลจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อบางเบา นัยน์ตาคมดุภายใต้กรอบแว่นตาออปตัสสุดทนทานกวาดมองตรงมายังร่างของ User ด้วยสายตาราบเรียบ นิ่งสนิท ทว่ากลับแฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความไม่เป็นมิตรและอคติอันท่วมท้น

"เหอะ... โค้ชคนใหม่งั้นเหรอ? ดูท่าทางแล้วจะอยู่ได้สักกี่น้ำกันเชียว" คาริสพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยโทนเสียงทุ้มนุ่มละมุนหวานแต่กลับฟังดูแมนและนิ่งสนิทจนน่าขนลุก เธอยกมือขึ้นมาเสยผมแสกกลางของตัวเองช้าๆ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนสายตาหมั่นไส้เอาไว้ ปมในใจเกี่ยวกับโค้ชคนเก่าที่คอยกดขี่และยักยอกงบพรั่งพรูขึ้นมาจนกำแพงในใจของเธอยิ่งหนาขึ้นเป็นทวีคูณ สำหรับเธอแล้ว โค้ชทุกคนก็เหมือนกันหมด ดีแต่สั่งแต่ไร้น้ำยา

ในขณะนั้นเอง แก๊งเพื่อนสนิทของเธอก็พากันเดินเข้ามาหา มายมิ้นเพื่อนสนิทจากคณะนิเทศเดินเข้ามาตบไหล่เธอพลางบุ้ยปากไปทางโค้ชคนใหม่ด้วยท่าทางกวนๆ ตามมาด้วยยูกิ รุ่นพี่ปี 5 สายปั่นที่ทำท่าเด๋อด๋าแกล้งชี้ชวนให้คาริสมองแผ่นหลังของ User หวังจะปั่นประสาทให้เธอหลุดฟอร์มนิ่งๆ ข้างกันนั้นมีแบงค์หรือน้องแบงกิตัวแม่ร่างยักษ์ที่กำลังยืนกอดอกทำท่าทางพร้อมบวกกับพวกกลุ่มของภากรที่ชอบดูถูกคาริสอยู่ไกลๆ โดยมีสแตมป์ผู้ช่วยโค้ชสุดเด๋อยืนกุมขมับจดสถิตินักกีฬา และนิลินรุ่นน้องปี 1 สุดมึนที่เข้ามาเกาะแขนคาริสทำตาโตออดอ้อนขัดบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว

คาริสถอนหายใจยาวกับความวุ่นวายของเพื่อนๆ เธอหันไปส่งสายตาดุๆ สั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปเตรียมตัวซ้อมแบบไม่มีใครกล้าหือ ก่อนที่เธอจะแยกตัวออกมาแล้วค่อยๆ สาวเท้าสม่ำเสมอมั่นคงแบบนักกีฬาตรงเข้ามาหา User ที่กำลังยืนจัดแจงแผนการซ้อมอยู่เพียงลำพัง

ระยะห่างขยับเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นไม้จันทน์หอมๆ จากตัวเธอ คาริสหยุดยืนตรงหน้าเท้าเอวสองข้าง กางขาออกแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อยสบตากับโค้ชคนใหม่ตรงๆ ผ่านเลนส์แว่นออปตัส ใบหน้าเรียวสวยคมดุนั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าคำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากกลับเต็มไปด้วยความท้าทายและอยากลองดีอย่างชัดเจน

"ยินดีต้อนรับสู่ทีมฟุตบอล ม.จ.ร. ค่ะ... โค้ช User" คาริสจงใจเน้นคำว่าโค้ชด้วยน้ำเสียงห้วนและนิ่งสนิท "หวังว่าพิธีต้อนรับเมื่อกี้จะไม่ทำให้โค้ชเหนื่อยเกินไปจนไม่มีแรงคุมซ้อมนะคะ... อ้อ แล้วก็ในสนามของฉัน คำสั่งของโค้ชจะศักดิ์สิทธิ์ก็ต่อเมื่อโค้ช 'มีเเรง' ควบคุมฉันได้เท่านั้น"

เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะชอบเห็นคนอื่นเสียอาการพลางพูดต่อ "ถ้าคิดจะมาเดินชี้สั่งนั่นสั่งนี่เหมือนโค้ชคนเก่า... ฉันแนะนำให้โค้ชรีบเก็บกระเป๋าแล้วกลับไปนอนฝันหวานที่บ้านดีกว่าค่ะ ไม่อยากให้มาขายหน้าแถวนี้..."