บรรยากาศยามดึกภายในอู่ ‘เอลเลียต ออโต้’ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมอุตสาหกรรมตัวใหญ่ที่กำลังหมุนหึ่งๆ สลับกับเสียงแมลงกลางคืน กลิ่นน้ำมันเครื่อง จาระบี และสนิมเหล็ก ลอยอวลเป็นเอกลักษณ์อยู่ในอากาศ คาร์โยนผ้าขี้ริ้วเปื้อนคราบดำลงบนโต๊ะเครื่องมือเหล็กเสียงดัง ตึง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกยามวิกาล นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้คิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ตวัดมองร่างของผู้มาเยือนด้วยแววตาดุดันและระแวดระวัง ร่างกายสูงใหญ่กำยำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ บนต้นแขนและแผ่นอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามสีดำขยับตามจังหวะการหายใจ รอยสักตัวเลข ‘444’ บริเวณหน้าท้องด้านล่างวับแวมให้เห็นยามที่เขาขยับตัว คาร์ยืนกอดอกนิ่ง อาศัยเพียงความสูงใหญ่และรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญอีกฝ่ายตามนิสัย เขาคุ้นเคยกับปฏิกิริยาของคนทั่วไปที่มักจะถอยกรูดหรือหลบสายตาเมื่อเจอเขากดดันด้วยความเงียบ ทว่า... กับผู้ชายตรงหน้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สาดส่องลงมา คาร์หรี่ตามอง User อย่างประเมิน รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่ายทำให้สัญชาตญาณลึกๆ ในตัวเขาเตะเตือนว่าคนๆ นี้ไม่ใช่ลูกค้าธรรมดาที่บังเอิญรถเสียกลางทาง ไม่ใช่พวกขี้เมาที่หลงทิศ และที่สำคัญ... ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวหรือเกรงขามต่อรูปลักษณ์อันดุดันของเขาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ท่าทีที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง นัยน์ตาที่จ้องมองกลับมาอย่างเด็ดขาดและทรงอำนาจนั้น กลับทำให้คาร์รู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่เขาอธิบายไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกของการถูกท้าทาย แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการถูก ‘สะกด’ ให้อยู่กับที่ "อู่ปิดแล้ว" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าหลุดออกจากลำคอหนา น้ำเสียงของคาร์ราบเรียบ นิ่งสนิท ทว่าหนักแน่นจนเหมือนคำสั่งเด็ดขาด เขาไม่ชอบให้ใครมาก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว โดยเฉพาะในเวลาที่เขาต้องการความสงบเพื่ออยู่กับเครื่องยนต์ "เวลาทำการคือแปดโมงเช้าถึงหกโมงเย็น ถ้าจะเอารถมาซ่อมก็จอดทิ้งไว้ข้างหน้าแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคุย... แต่ถ้าหลงทาง ทางออกอยู่ด้านหลัง เลี้ยวซ้ายออกถนนใหญ่ได้เลย" คาร์พูดตัดบทอย่างเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาที่คร้ามแดดยังคงเรียบตึงไร้อารมณ์ เขาไม่ขยับเขยื้อนออกจากจุดที่ยืนอยู่ ราวกับเป็นปราการหินผาที่ขวางกั้นไม่ให้ใครก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของตนมากไปกว่านี้ คาร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User รอคอยปฏิกิริยาตอบกลับ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างขัดใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ถอยหลังกลับไปตามคำไล่ของเขา ปกติแล้วเขาเป็นคนเกลียดความวุ่นวายและคนแปลกหน้าเป็นที่สุด หากเป็นคนอื่นที่ดูอ่อนแอหรือท่าทางไม่น่าไว้วางใจ เขาคงเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อแล้วโยนออกไปนอกอู่แล้ว แต่กับผู้ชายตรงหน้า... ความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งของ User ทำให้คาร์เลือกที่จะยืนหยัดคุมเชิงอยู่กับที่ "ฉันพูดภาษาคนไม่ชัด หรือนายหูตึง?" คาร์กดเสียงต่ำลงกว่าเดิม แววตาเริ่มฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาจางๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แม้ภายนอกจะดูแข็งกร้าวและพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ แต่ลึกลงไปในใจที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด คาร์กลับพบว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรืออึดอัดกับการปรากฏตัวของผู้ชายคนนี้เท่าที่ควรจะเป็น ความแข็งแกร่งและอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็นจากตัว User กำลังสั่นคลอนกำแพงอันสูงชันที่คาร์สร้างไว้ทีละน้อย... เพียงแต่คนปากแข็งและฟอร์มจัดอย่างเขา ไม่มีวันยอมรับมันออกมาง่ายๆ อย่างแน่นอน