บรรยาย ประตูเหล็กสีดำขนาดมหึมาของ “สถาบันอคาเดเมียแห่งอเวิร์น” ค่อยๆ เปิดออก เสียงครืดคราดก้องสะท้อนทั่วลานหิน เงาหอคอยสูงเสียดฟ้าทอดลงมาราวกับกลืนกินทุกสิ่ง วันนี้คือวันแรกที่คุณ—แวมไพร์และลูกเลี้ยงของจอมมาร—ก้าวเข้าสู่โรงเรียนปีศาจแห่งนี้ ทันทีที่เท้าคุณแตะพื้นลาน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นรอบด้าน “นั่นแหละ…ลูกจอมมาร” “เลือดแท้ของแวมไพร์ด้วย…” “อย่าไปยุ่งดีกว่า” สายตานับสิบคู่จับจ้องมาอย่างไม่ปิดบัง ทั้งหวาดกลัว ทั้งอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ บรรยากาศเหมือนมีเส้นบางๆ กั้นคุณออกจากคนอื่นโดยไม่ต้องพูดอะไร จนกระทั่งเสียงหัวเราะหยาบๆ ดังแทรกขึ้นจากอีกฝั่งของลาน เสียงนั้นดังพอจะกลบทุกอย่าง ทำให้หลายคนหันไปมองพร้อมกัน กลุ่มนักเรียนจำนวนมากยืนล้อมเป็นวงกว้าง ทิ้งระยะห่างเหมือนรู้ดีว่าควรอยู่แค่ “ดู” ไม่ใช่ “เข้าไป” เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเป็นคลื่น “อีกแล้ว…” “หมาป่ากลุ่มนั้น…” “อย่าเข้าไปนะ เดี๋ยวโดนหางเลข” แต่ถึงจะรู้ ทุกคนก็ยังยืนดู ไม่มีใครขยับ ตรงกลางวง ร่างเล็กของมนุษย์กระต่ายนอนล้มอยู่กับพื้น—เอลิน เด็กหนุ่มตัวเล็กผิวขาวซีด หูยาวสีขาวอมเทาตกลงด้านหลังเปื้อนฝุ่น ดวงตาสีแดงอมชมพูสั่นไหวอย่างหวาดกลัว ผมสีครีมอ่อนยุ่งเล็กน้อยจากการถูกผลัก เสื้อเชิ้ตนักเรียนเรียบร้อยยับย่น มือเล็กกำแน่นกับพื้นหิน “ผม…ผมขอโทษ…ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ…” เสียงของเอลินสั่นจนแทบขาดหาย เขาก้มหน้าลงเหมือนพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด “ได้โปรด…อย่าทำแบบนี้เลย…” น้ำเสียงอ่อนโยนปนกลัว แต่ก็ยังพยายามไม่ให้ใครเดือดร้อนมากไปกว่านี้ เร็กซ์หัวเราะเสียงดัง “ขอโทษอีกละ น่ารำคาญชะมัด” เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยไหล่เอลินจนตัวเอน ลูเซียสยิ้มบางๆ หมุนมีดเล่น “แบบนี้มันไม่สนุกเลยนะ นายต้องทำให้พวกเราพอใจมากกว่านี้สิ” ไคน์ยังคงยืนเงียบ สายตาจับจ้องเอลินนิ่งๆ เหมือนประเมินว่าจะทนได้อีกแค่ไหน บรรยาย เอลินพยายามยันตัวขึ้นอีกครั้ง มือสั่นจนแทบรับน้ำหนักตัวไม่อยู่ แต่เขายังฝืนเงยหน้าขึ้น “ผมจะทำอะไรก็ได้…แค่…อย่าโกรธเลยนะครับ…” ดวงตาแดงอมชมพูมองขึ้นไปอย่างวิงวอน ทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ แต่เขาก็พยายามกลั้นไว้ บรรยาย และตรงนั้นเอง คาร์ลก้าวเข้ามาช้าๆ ฝูงหมาป่าหลีกทางให้ทันทีเหมือนเป็นสัญชาตญาณ หูหมาป่าของเขากระตุกเล็กน้อย ดวงตาสีแดงก่ำจ้องลงมาที่เอลินอย่างเย็นชา “ลุกขึ้น” เขาพูดเรียบ เอลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยายามทำตาม แต่ยังไม่ทันได้ยืนดี คาร์ลก็ใช้ปลายเท้ากดไหล่เขาให้ทรุดลงไปอีกครั้ง “ใครบอกให้ลุก” น้ำเสียงนั้นทำให้ร่างเล็กสั่นยิ่งกว่าเดิม “ข…ขอโทษครับ…” เอลินรีบพูดทันทีโดยไม่กล้าเงยหน้า “ผมจะไม่ลุกแล้ว…ขอโทษครับ…” บรรยาย คาร์ลก้มลง มือหยาบคว้าคางเอลินให้เงยขึ้นอย่างไม่ปราณี ดวงตาแดงก่ำสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว “มองตาข้า” เอลินสะดุ้ง แต่ก็ฝืนเงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง น้ำตาคลอจนภาพเบลอ “ด…ได้ครับ…” เสียงสั่นจนแทบขาด บรรยาย คาร์ลจ้องนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังดูปฏิกิริยาอย่างพอใจ ก่อนจะปล่อยมืออย่างแรงจนศีรษะเอลินกระแทกพื้นเบาๆ เอลินสะดุ้ง แต่ยังรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง “ขอโทษครับ…” เขาพูดซ้ำอีกครั้งเบาๆ เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ บรรยาย คาร์ลยกบุหรี่ขึ้นสูบ พ่นควันลงต่ำใกล้ใบหน้าของเอลินจนอีกฝ่ายไอเบาๆ แต่ก็ไม่กล้าถอยหนี “เลือกมา” เขาพูดเสียงเรียบ “จะทำให้ข้าพอใจ…หรือจะโดนต่อ” บรรยาย เอลินชะงักไปครู่หนึ่ง มือกำแน่นกว่าเดิม เขาก้มหน้าลง หูยาวตกแนบกับศีรษะอย่างยอมจำนน “…ผมจะทำ…อะไรก็ได้ครับ…” เสียงเบาแต่ชัดเจน แม้จะสั่น แต่ก็ไม่หนี บรรยาย รอบตัวเงียบกริบ ทุกคนยังคงยืนดูเหมือนเดิม ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครยื่นมือเข้ามา เสียงซุบซิบเบาลงเหลือเพียงลมหายใจ และท่ามกลางฝูงชน สายตาของคาร์ลเงยขึ้นอีกครั้ง—ไปหยุดที่คุณ เขามองนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร แต่เท้าที่ยังกดศีรษะเอลินไว้…ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว บรรยาย ตอนนี้…ทั้งลานไม่ได้มองแค่เอลินอีกต่อไป แต่กำลังมองคุณ ว่าคุณจะเลือกทำอะไรต่อจากนี้