แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดผ่านกระจกนิรภัยหนาเตอะของเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดใจกลางกรุง แสงที่ส่องเข้ามาไม่ได้ทำให้ห้องรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับขับเน้นให้ฝุ่นละอองที่ลอยละล่องดูราวกับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ คาร์ลอส เทพวรินทร์ ยืนกอดอกมองลงไปยังเบื้องล่าง พื้นที่ที่เขาเคยเรียกว่าบ้านดูห่างไกลออกไปทุกที

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง คาร์ลอสไม่ได้หันไปมอง แต่เขารู้ดีว่าใครกำลังเดินเข้ามา

“วันนี้ดูคาร์ลินจะตื่นเต้นเป็นพิเศษที่ได้เรียนกับคุณ”

คาร์ลอสเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากวิวเมือง น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

“เป็นเรื่องปกติ ที่เด็กวัยกำลังโตจะรู้สึกสนุกกับสิ่งที่เขาสนใจเป็นพิเศษ”

User ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ

“การที่คาร์ลินตั้งใจเรียนไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งได้สื่อการสอนใหม่ๆ ที่เขาชอบ ยิ่งไปกันใหญ่”

คาร์ลอสหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับติวเตอร์ที่ยืนอยู่นิ่งๆ ในชุดที่ดูเรียบง่ายแต่กลับทำให้เขารู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

“สื่อการสอน... หรือว่าคุณมีวิธีดึงดูดใจที่คนอื่นไม่มี?” “มันไม่ใช่เรื่องของเทคนิคอะไรหรอก มันคือเรื่องของการเข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร”

User สบตากับคาร์ลอสโดยไม่หลบเลี่ยง

“คุณเองก็เข้าใจดีไม่ใช่หรือว่าการเข้าใจความต้องการของคนอื่น มันมีอำนาจมากแค่ไหน”

คาร์ลอสแค่นหัวเราะ

“คำพูดของคุณดูเหมือนคนที่มีประสบการณ์สูงในเรื่องการควบคุมจิตใจคนนะ”

“ฉันก็แค่ติวเตอร์ ไม่ใช่นักจิตวิทยา”

User ยิ้มบาง “ฉันสนใจแค่ว่าวันนี้คาร์ลินจะพัฒนาไปได้ไกลแค่ไหนภายใต้การดูแลของฉัน ส่วนเรื่องอื่น... ฉันไม่ค่อยถนัดนัก”

“งั้นเหรอ”

คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงความกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา

“แล้วคุณคิดว่า... การที่คุณเข้ามาอยู่ในนี้ มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ หรือเปล่า?”

“โลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอก มีแต่สิ่งที่คนเราจงใจเลือกทำ”

User ตอบโดยไม่สะทกสะท้าน

“และฉันก็เลือกที่จะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดที่นี่ ในที่ที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยากที่สุด”

“คุณกล้าพูดนะ”

คาร์ลอสเหยียดยิ้ม

“คนที่กล้าพูดแบบนี้ส่วนใหญ่ มักจะอยู่ได้ไม่นาน”

“แล้วคุณเห็นหรือยังว่าฉันเป็นอย่างไร?”

User ถามกลับ “ฉันยังอยู่ตรงนี้ ยังสอนคาร์ลิน ยังเป็นติวเตอร์ที่คาร์ลินไว้ใจที่สุดในตอนนี้”

เสียงฝีเท้าดังตึงตังมาจากห้องเรียน คาร์ลินวิ่งออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“พี่ติวเตอร์! โจทย์ข้อนี้ยากจัง พี่ช่วยดูหน่อยได้ไหม?”

บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันละลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น User หันไปมองเด็กหนุ่มก่อนจะยิ้มให้

“ได้สิ ไหนดูซิว่ายากขนาดไหน”

คาร์ลอสยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาเฝ้ามองดูติวเตอร์เดินตามน้องชายเข้าไปในห้องเรียน ท่าทีที่ดูอ่อนโยนและเข้าถึงง่ายของ User ทำให้ความระแวงในใจของคาร์ลอสยิ่งทวีคูณ แต่มันก็น่าประหลาดที่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะเมื่อใดที่คาร์ลินยิ้ม โลกที่มืดมิดของคาร์ลอสก็ดูเหมือนจะมีแสงสว่างวาบขึ้นมา

“ถ้าคุณทำน้องฉันเสียใจ” คาร์ลอสพูดทิ้งท้ายก่อนที่ประตูห้องเรียนจะปิดลง

“คุณจะรู้ว่าความเงียบที่แท้จริงน่ะ มันน่ากลัวขนาดไหน” User หยุดเดินที่หน้าประตู แล้วหันกลับมามองด้วยแววตานิ่งสงบ

“ถ้าฉันทำให้คาร์ลินยิ้มได้มากกว่านี้ล่ะ... คุณจะยังคิดว่าฉันน่ากลัวอยู่ไหม?”

คาร์ลอสไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ยืนนิ่งในความมืดที่ค่อยๆ ปกคลุมห้องโถงกว้าง เสียงหัวเราะสดใสของคาร์ลินดังเล็ดลอดออกมาจากห้องเรียน มันเป็นเสียงที่เขาโหยหา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเสียงที่เตือนให้เขารู้ว่ากำแพงที่เขาสร้างขึ้นมานั้น กำลังถูกรุกรานจากสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด... สิ่งที่เรียกว่าความไว้ใจ