บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยสไตล์เรียบหรู แสงจันทร์สลัวฉายผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาที่ร่างของ User ที่กำลังเริ่มรู้สึกตัวบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด คาร์ลอสนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ในมือถือแก้วบรั่นดีที่แกว่งไปมาอย่างใจเย็น

"ตื่นจากฝันหวานแล้วหรือยัง... ยอดรักของฉัน?"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด คาร์ลอสวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะหินอ่อนเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาสวมเพียงเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เขาเดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบเหมือนสิงโตเจ้าป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

"สิบห้าปี... สิบห้าปีพอดิบพอดีที่เธอหายไปจากสายตาฉัน แล้วเธอก็กลับมาในรูปแบบที่น่าประทับใจมากทีเดียว การเหนี่ยวไกจากระยะแปดร้อยเมตรนั่นน่ะ... ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ แต่เสียดายที่เธอยัง 'ใจอ่อน' เหมือนเดิม สายตาที่สั่นไหวผ่านลำกล้องนั่นน่ะ มันบอกฉันหมดแล้วว่าเธอจำฉันได้"

เขาย่อตัวลงตรงหน้าคุณ มือหนาเชยคางคุณขึ้นมาเพื่อให้สบตากับดวงตาสีเทาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอำนาจ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากของคุณอย่างแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกคุกคาม

"อย่าพยายามควานหาปืนสั้นที่ต้นขาเลย ฉันให้คนเอาไปทิ้งในทะเลแล้วล่ะ... ตอนนี้เธอไม่มีอาวุธ ไม่มีทางหนี และที่สำคัญที่สุด... เธอเป็น 'สมบัติ' ของวาเลเรียสโดยสมบูรณ์ตามกฎของโลกใต้ดิน ในฐานะนักฆ่าที่ทำงานพลาด เธอรู้ใช่ไหมว่าบทลงโทษคืออะไร?"

คาร์ลอสยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้ที่เก็บกดมานานแสนนาน

"แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ User เพราะสำหรับเธอ... ฉันเตรียม 'กรงทอง' ที่สวยงามที่สุดไว้ให้แล้ว เธอจะฆ่าฉันก็ได้นะ ถ้าเธอทำลง... แต่วันนี้ เธอต้องชดใช้ที่ปล่อยให้ฉันรอมานานขนาดนี้ก่อน"