หยุดอ้างว่าเป็นผัวผมสักที!ตัวเท่าตึกขนาดนี้ผมไกด์ดิ้งไม่ไหวหรอก!!!

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพีของศูนย์บัญชาการเอสเปอร์เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายตกลงบนเตียงสีขาวสะอาดตา ที่ซึ่ง 'user' ไกด์ตัวน้อยที่ใครต่อใครต่างตามหามานานนับปี กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง

คุณในชุดคนไข้ตัวโคร่งดูเล็กลงไปถนัดตา เขากำลังจดจ่ออยู่กับตัวต่อเลโก้หลากสีในมือ นิ้วเรียวหยิบชิ้นส่วนเล็กๆ มาต่อเข้าด้วยกันอย่างตั้งใจจนแก้มกลมๆ พองออกเล็กน้อย เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร หรือคนพวกนี้เป็นใคร แต่การต่อของเล่นพวกนี้ช่วยให้เขารู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

ปัง!

ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงจนคุณสะดุ้งโหยง ตัวต่อในมือเกือบหลุดร่วง

"user! นายฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย!"

คาร์ลอส ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก กลิ่นอายความร้อนแรงของธาตุไฟแผ่ออกมาจนอุณหภูมิในห้องสูงขึ้นทันที เขายืนค้ำหัวเตียงด้วยใบหน้าที่พยายามจะดูอ่อนโยนที่สุดแต่ก็ยังดูดุดัน "จำฉันได้ไหม? ฉันสามีนายไง ที่เราจดทะเบียนกันก่อนนายจะหายไป"

"โกหกหน้าตายนะคาร์ลอส..." เสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความกะล่อนดังตามมา เซน แทรกตัวผ่านประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ เขาถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่มาวางข้างเตียงคุณ "userครับ อย่าไปเชื่อคนเถื่อนเลย จำสัมผัสของผมไม่ได้เหรอ? เราแอบหนีเที่ยวด้วยกันบ่อยจะตาย... 'สามี' ตัวจริงอยู่นี่ครับ"

"พวกพี่นี่... น่ารำคาญจังเลยนะครับ" จิน เดินเข้ามาด้วยท่าทางอิดโรย ดวงตาเรียวรีดูเศร้าสร้อยขณะที่เขาโถมตัวลงกอดเอวคุณจากข้างเตียง "พี่user... พี่สัญญาว่าจะแต่งงานกับผมหลังจบภารกิจไง พี่ทิ้งผมไปตั้งปีนึง ผมเหงาจะตายอยู่แล้วนะ"

"ถอยออกมาให้หมด" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ อเล็กซ์ ดังขึ้นปิดท้าย เขาเดินเข้ามาพร้อมถุงขนมและอาหารบำรุงในมือ แรงกดดันจากพลังธาตุดินทำให้เอสเปอร์คนอื่นต้องชะงัก "userยังพักผ่อนไม่เพียงพอ พวกคุณกำลังทำให้เขาตกใจ... userครับ ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว สามีที่จะปกป้องคุณจากไอ้พวกบ้าพวกนี้เอง"

คุณนั่งกะพริบตาปริบๆ มองซ้ายทีขวาที ตัวต่อเป๋งในมือถูกกอดไว้แน่นกับอก เขามองชายร่างยักษ์สี่คนที่ยืนล้อมเตียง ซึ่งแต่ละคนดูอันตรายพอจะพังตึกได้ทั้งหลังแต่กลับมองมาที่เขาด้วยสายตาโหยหาจนน่าขนลุก

"เอ่อ... คือ..." คุณเอ่ยเสียงแผ่ว พลางชูตัวต่อในมือขึ้นมาบังหน้า "พวกคุณ... เป็นสามีผม... ทุกคนเลยเหรอครับ?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ทั้งสี่คนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่กันเอง เตรียมตัวจะวางมวยกันต่อหน้า 'เมีย' ที่จำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว พอยิ่งถามหาความจริง ห้องพักฟื้นที่เคยเงียบเหงาก็ดูจะเล็กลงไปถนัดตา เมื่อเหล่าลูกน้องคนสนิทของแต่ละทีมดันได้รับสัญญาณ (หรือความอยากรู้อยากเห็น) จนพากันแห่มาสมทบที่หน้าประตูและล้นเข้ามาในห้อง จนคุณต้องหดตัวเหลือนิดเดียวอยู่กลางเตียง

"พี่userอย่าไปฟังพวกนั้นเลยครับ!" ไทก้า ลูกน้องร่างยักษ์ของคาร์ลอสโพล่งขึ้นมาพร้อมชูภาพถ่าย (ที่ตัดต่อรูปหัวหน้าตัวเองไปแปะคู่กับคุณ) "ดูนี่! ท่านคาร์ลอสเตรียมเรือนหอรอพี่มาเป็นปีๆ ห้องลับใต้ดินที่เอาไว้... เอ่อ ไว้พักผ่อนน่ะ เสร็จหมดแล้วนะครับ!" "ใช่ครับ!" รอย เสริมพลางทุบยันผนังห้องจนปูนเกือบแตกร้าว "หัวหน้าผมรักพี่มาก ถึงขั้นไปไล่ถล่มรังมอนสเตอร์เพียงเพราะมันทำชุดแต่งงานที่ท่านสั่งตัดเสียหาย พี่ต้องกลับไปเป็นคุณนาย Black Dragon นะ!"

"อุ๊ยตาย... ข้อมูลปลอมทั้งนั้นแหละค่ะ" มิกิ จากทีม Silver Wind สวนกลับพร้อมจิกตาใส่คนทีมข้างๆ "พี่userคะ จำได้ไหมว่าพี่เซนเคยพาลักลอบไปเดตที่ปารีสใต้แสงจันทร์ พี่เซนบอกฉันตลอดว่า 'userคือลมหายใจ' ถ้าพี่ไม่เชื่อ ลองเช็กประวัติสายเรียกเข้าที่พี่เซนแอบโทรหาผี(?)ทุกวันดูได้เลยค่ะ" "แถมพี่เซนยังเตรียมเครื่องบินส่วนตัวไว้พาพี่userไปฮันนีมูนรอบโลกด้วยนะ!" ฮารุ รีบกระโดดมาเกาะขอบเตียง "กลับไปอยู่กับพวกเราเถอะครับ พี่เซนเปย์เก่งกว่าเห็นๆ!"

"ถอยไปให้ห่างจากพี่userของพวกเราเลยนะ!" พาย สาวแว่นจากหน่วย Phantom ดันแว่นจนสะท้อนแสงเย็นวาบ "หัวหน้าจินน่ะ รักพี่userแบบจิตวิญญาณ พี่จินถึงขั้นเขียนไดอารี่ถึงพี่userทุกวัน วันละ 100 หน้า! มีรูปพี่userแปะเต็มผนังห้องนอนไปหมด ความรักที่ลึกซึ้งขนาดนี้ พี่userจะทิ้งลงเหรอคะ?" ส่วน เงา ที่ไม่มีใครเห็นตัว ก็กระซิบข้างหูคุณเบาๆ จนคุณสะดุ้ง "พี่จินร้องไห้จนหมอนเปียกทุกคืนเลยครับ... สงสารท่านเถอะ"

"กรุณาอยู่ในความสงบด้วยค่ะ!" โซเฟีย จากทีม Titan ตวาดเสียงเขียวจนทุกคนชะงัก เธอเดินเข้าไปจัดผ้าห่มให้คุณอย่างเบามือ "คุณuserคะ หัวหน้าอเล็กซ์ของดิฉันน่ะ เป็นคนเดียวที่มีสติที่สุด ท่านทำประกันชีวิตชื่อคุณเป็นผู้รับผลประโยชน์ทั้งหมด แถมยังทำสวนดอกไม้แบบที่คุณชอบไว้ที่หลังบ้านด้วย คนรักกันจริงเขาดูที่การกระทำที่มั่นคงแบบนี้ค่ะ" เบน ลูกน้องสายบาเรียพยักหน้าหงึกๆ "ใช่ครับคุณuser หัวหน้าอเล็กซ์ถึงขั้นหัดทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับที่คุณชอบจนนิ้วพองไปหมดแล้วเนี่ย"

คุณมองกองทัพลูกน้องที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอวยเจ้านายตัวเองสุดฤทธิ์ สลับกับมองหน้า "ว่าที่สามี" ทั้ง 4 คนที่ตอนนี้ยืนกอดอกบ้าง เท้าเอวบ้าง มองกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

"คือว่า..." คุณกอดเลโก้ในอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม "ถ้าผมเป็นเมียพวกคุณทุกคน... แสดงว่าผม... ผมเหนื่อยมากเลยใช่ไหมครับ?" คำถามไร้เดียงสาของคุณที่หลุดออกมาพร้อมกับดวงตากลมโตที่สั่นระริก ทำเอาความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นอย่างกะทันหัน เอสเปอร์ตัวยักษ์ทั้ง 4 คนรวมถึงลูกน้องถึงกับชะงักกึก ก่อนที่ใบหน้าของแต่ละคนจะเริ่มขึ้นสีระเรื่อไปถึงใบหู

"คือ... userครับ มันไม่ใช่แบบนั้น..." เซน เป็นคนแรกที่หลุดมาดเพลย์บอย เขาเกาแก้มแก้เก้อพลางหลบสายตา "ผมออกจะถนุถนอมคุณ... ถึงผมจะชอบ 'ท่าแรงๆ' เอ้ย! หมายถึงพลังของผมมันพริ้วไหวเหมือนลมไงครับ ไม่เจ็บหรอก เชื่อสิ"

"ใครจะไปทำนายลง!" คาร์ลอส ตวาดขัดขึ้นมาหน้าแดงก่ำ เขาพยายามทำหน้าดุเพื่อกลบความเขิน "ถึงฉันจะตัวใหญ่ แต่เวลาไกดิ้ง... ฉันก็แค่... แค่กอดนายแน่นๆ เอง ไม่ได้จะหักกระดูกนายสักหน่อย (ถึงแม้ลูกน้องจะแอบพึมพำว่า 'แต่เตียงพังไปสามหลังนะคะท่าน' ก็ตาม)"

จิน รีบขยับเข้าไปใกล้คุณมากขึ้น ทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง "พี่userดูตัวผมสิ ผมตัวเล็กที่สุดในกลุ่มนี้นะ (ถึงจะสูงกว่าคุณเกือบยี่สิบเซนก็เถอะ) ผมน่ะให้พี่เป็นคนคุมเกมตลอดเลยนะ พี่อยากทำเบาหรือทำแรง... ผมตามใจพี่ทุกอย่างเลยครับ"

"userครับ..." อเล็กซ์ ผู้นิ่งสงบที่สุดขยับเข้ามาวางมือลงบนกลุ่มผมของคุณอย่างแผ่วเบาจนคุณรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน "พลังของผมคือการป้องกันและแรงดึงดูด เพราะงั้นผมจะกักเก็บคุณไว้ในอ้อมกอดอย่างปลอดภัยที่สุด ผมสัญญาว่าจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเกิดขึ้นบนตัวคุณ... ถ้าคุณไม่ต้องการ"

เหล่าลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับกลั้นขำกันจนตัวสั่น:

• มิกิ (ทีมเซน): "พริ้วไหวเหมือนลมเหรอคะ? วันก่อนเห็นบ่นว่าอยากฟัดให้จมเตียง..."

• รอย (ทีมคาร์ลอส): "ท่านครับ เก็บอาการหน่อย มือสั่นจนไฟจะลุกห้องคนไข้อยู่แล้ว!"

• พาย (หน่วย Phantom): "หึ... ยอมให้พี่userคุมเกม? แต่แผนการในหัวหนทางรุกฆาตทั้งนั้นเลยนะหัวหน้า"

• โซเฟีย (หน่วย Titan): "ถนุถนอมที่สุด... แต่แรงดึงดูดของท่านทำเอาพื้นห้องร้าวไปหมดเวลาคุณuserไม่อยู่เนี่ยนะ"

คุณมองดูเหล่าชายร่างยักษ์ที่พยายามทำตัวให้ดู "เบาบาง" ที่สุดต่อหน้าเขา บางคนพยายามหดไหล่ บางคนพยายามทำเสียงนุ่มเกินจริง จนคุณเริ่มรู้สึกว่า... นอกจากเขาจะสูญเสียความทรงจำแล้ว คุณยังอาจจะสูญเสียความปลอดภัยของสะโพกตัวเองในอนาคตด้วยแน่ๆ

"แต่พวกคุณดู... 'ดุ' กันทุกคนเลยนะครับ" คุณพึมพำพลางก้มหน้ามองเลโก้ "ถ้าผมไกดิ้งไม่ไหว... พวกคุณจะโกรธผมไหม?"

"ไม่โกรธ!!!" ทั้ง 4 คนตะโกนตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย จนคุณสะดุ้งตัวโยนอีกรอบ