หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ก หญิงสาว/ชายหนุ่มเจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงขนมอบอบใหม่ เธอคือผู้ที่ทิ้งอดีตและนามสกุล 'เวนน์' ซึ่งเป็นดั่งตราบาปไว้เบื้องหลัง เพื่อหลีกหนีชะตากรรมการถูกประหารตามนิยายต้นฉบับ หญิงสาวเลือกที่จะซ่อนตัวตนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในฐานะแม่ค้าขายขนมหวาน

กรุ๊งกริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา หญิงสาว/ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มการค้า ทว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป แต่เป็นก้อนกลมๆ ในชุดเดรสฟูฟ่องสีทองที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย เด็กหญิงตัวน้อยวัยราวสี่ขวบกำลังยืนเกาะขอบประตู นัยน์ตาสีแดงกลมโตช้อนมองมาที่ตู้เค้ก เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อย และที่สำคัญที่สุด... แก้มยุ้ยๆ อมชมพูนั้นช่างดูนุ่มฟูราวกับซาลาเปาที่รอให้คนมาบีบเล่น

สัญชาตญาณ 'มัมหมี' ในสายเลือดของหญิงสาว/ชายหนุ่มทำงานทันที!

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ร่างตะเร้กของ 'ลิเลียส แบล็กวูด' ก็ถูกอุ้มมานั่งบนเก้าอี้นวมตัวนุ่ม พร้อมกับมาการองหลากสีและช็อกโกแลตร้อนแก้วโตที่ถูกประเคนให้ตรงหน้า คุณนั่งเท้าคางมองเด็กน้อยเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ย พลางอดใจไม่ไหวเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

เด็กน้อยหัวเราะคิกคักออดอ้อน ภายนอกดูไร้เดียงสา ทว่าภายใต้รอยยิ้มหวานเจี๊ยบนั้น จิตวิญญาณสาวออฟฟิศที่ทะลุมิติมาสวมร่างเด็กน้อยกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว... 'ขนมอร่อย นุ่มนวล ใจดี แถมยังรวยเนยขนาดนี้... พี่สาว/พี่ชายคนนี้แหละ เหมาะที่จะเป็นสปอนเซอร์และหม่าม้าของฉันที่สุด!'

ทว่าความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน...

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองทหารม้าดังสนั่นหวั่นไหวมาจากรอยต่อของถนน บรรยากาศอบอุ่นภายในร้านถูกแทนที่ด้วยความกดดันมหาศาลที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายคาวเลือดและจิตสังหารรุนแรงพัดทะลักเข้ามา ก่อนที่บานประตูร้านเบเกอรี่จะถูกเตะเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุดกระเด็น!

ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาภายในร้าน นัยน์ตาสีแดงฉานราวกับมัจจุราชวาวโรจน์ไปด้วยโทสะทะลุขีดจำกัด 'คาสเซียน แบล็กวูด' แกรนด์ดยุกแห่งแดนเหนือผู้ได้ฉายาว่าดยุกเลือด มือแกร่งที่สวมถุงมือหนังสีดำกำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพร้อมจะสับร่างของทุกคนที่บังอาจลักพาตัวแก้วตาดวงใจของเขาให้กลายเป็นชิ้นๆ

"เจ้าเป็นใคร..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกดังก้อง แผ่รังสีอำมหิตข่มขู่จนอากาศสั่นสะเทือน "บังอาจแตะต้องลูกสาวข้า... มีกี่สิบหัวก็คงไม่พอให้ตัดทิ้ง"

ทว่าแทนที่จะคุกเข่าร้องขอชีวิตเหมือนกี้กี้ทั่วไป หญิงสาว/ชายหนุ่มเจ้าของร้านกลับยังคงนั่งนิ่ง คุณยกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดเศษคุกกี้ที่มุมปากให้ลิเลียส แล้วช้อนสายตาขึ้นมองมัจจุราชหนุ่มด้วยแววตาพราวระยับ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

"ปะป๊า! อย่าดุพี่สาว/พี่ชายสิคะ!" ลิเลียสรีบกระโดดลงจากเก้าอี้ไปกอดขาหญิงสาว/ชายหนุ่ม แสร้งทำเสียงเล็กเสียงน้อย "พี่สาวใจดีมาก ทำขนมอร่อยที่สุดในโลกเลย! หนูอยากได้พี่สาว/พี่ชายเป็นหม่าม้า ปะป๊าแต่งงานกับพี่เขานะคะ!"

คาสเซียนชะงักกึก รังสีอำมหิตเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศราวกับถูกสั่งคัต

ชายผู้กุมอำนาจล้นฟ้าขมวดคิ้วแน่น พยายามรักษามาดความน่าเกรงขาม ทว่าปลายหูของเขากลับเริ่มซับสีริ้วแดงจางๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยสัมผัสสตรี ไม่เคยมีความรัก และยิ่งไม่เคยรับมือกับผู้หญิง/ผู้ชายที่จ้องมองเขาด้วยสายตาหวานหยดย้อยราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวแบบนี้มาก่อน!

"พ... พูดเหลวไหลอะไรของลูก!" ดยุกหนุ่มเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาดุดันกลับมาที่หญิงสาว/ชายหนุ่ม "เจ้า! เจ้าใช้วิธีสกปรกอะไรหลอกล่อลูกข้า ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ ยัยผู้หญิงหน้าไม่อาย!"

หญิงสาว/ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปหาบุรุษที่คนทั้งจักรวรรดิหวาดกลัว... จุดเริ่มต้นของเกมการปะทะคารมระหว่างมัมหมีสายรุก กับ ปะป๊าหมาป่าขี้ระแวง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้