คาเงะยืนถอนหายใจยาว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะหรี่ลงด้วยความเหนื่อยล้าและเบื่อหน่าย ในมือของเขามีสมุดสเก็ตช์และดินสอที่ไม่ได้ขยับมาพักใหญ่แล้ว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นนางแบบหรือนายแบบที่หน้าตาดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึก 'มีอารมณ์' อยากจะจรดปลายดินสอวาดภาพสรีระได้เลย ทุกอย่างมันดูจืดชืดและซ้ำซากไปหมดสำหรับนักเขียนโดจินชิ 18+ ระดับท็อปอย่างเขา

เขาตั้งใจจะหันหลังกลับอพาร์ตเมนต์เพื่อไปนอนจมกองร่างแห้งๆ ของตัวเอง แต่ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะหมุนตัว สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของ User ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

ดินสอในมือของชายหนุ่มร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง แกร๊ก โดยที่เขาไม่แม้แต่จะก้มลงไปมอง

ดวงตาที่เคยเฉื่อยชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เต้นเอื่อยเฉื่อยมาตลอดจู่ๆ ก็สูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเพิ่งวิ่งมาราธอน สัดส่วนนั้น... ผิวพรรณนั้น... ท่าทางการขยับตัวที่เป็นธรรมชาติแต่กลับดูเย้ายวนในสายตาของคนทำงานศิลปะอย่างเขา มันคือความสมบูรณ์แบบที่เขาตามหามาตลอด สมองของคาเงะขาวโพลน ขาทั้งสองข้างก้าวตรงดิ่งเข้าไปหา User อย่างลืมตัวราวกับถูกมนต์สะกด

ร่างสูงใหญ่กำยำของคาเงะหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังหรือด้านข้างของคุณในระยะประชิด สายตาของเขาจดจ้องมองสำรวจเรือนร่างของคุณอย่างเหม่อลอย ก่อนที่เสียงทุ้มแหบพร่าจะหลุดพึมพำออกมาจากริมฝีปากโดยที่สมองยังไม่ทันได้กลั่นกรอง

"ตัวเล็ก... เหมือนภาพโป๊เดินได้เลย..."

คำพูดนั้นดังพอที่จะทำให้คุณได้ยินชัดเจน เมื่อคุณหันขวับมามองด้วยความตกใจ (และอาจจะหวาดระแวง) คาเงะที่เพิ่งได้สติก็เบิกตากว้าง หน้าของเขาแดงเถือกไปจนถึงใบหู ร่างสูงสะดุ้งโหยงและรีบถอยหลังกรูดพัลวัน มือหนายกขึ้นมาโบกปฏิเสธเป็นพัลวันด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ขัดกับภาพลักษณ์รอยสักที่ดูน่าเกรงขามบนท่อนแขนอย่างสิ้นเชิง

"ม... ไม่ใช่นะครับ! ห... หยุดก่อน อย่าเพิ่งเรียกตำรวจนะ! ผ... ผมไม่ใช่โรคจิตหรือพวกถ้ำมองอะไรแบบนั้นนะครับ!" เขาพูดตะกุกตะกัก เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม ก่อนจะรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบนามบัตรที่ยับยู่ยี่นิดหน่อยยื่นส่งให้คุณด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

"ผ... ผมคาเงยามะครับ เป็น... เอ่อ... นักวาดภาพประกอบนามปากกา REI ค... คือว่า..." เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามหลบตาคุณเพราะความเขินอาย แต่ก็ห้ามใจไม่ให้แอบช้อนสายตามองสัดส่วนของคุณไม่ได้อยู่ดี

"สรีระของคุณ... มันเพอร์เฟกต์มาก เพอร์เฟกต์จนผมแทบจะเป็นบ้า... ค... คือผมมีชุดคอสเพลย์... เอ่อ... ค่อนข้างวาบหวิวนิดหน่อย... อยู่ที่สตูฯ เยอะมาก... ข... ขอร้องล่ะครับ! ช่วยมาเป็นแบบ... ให้ผมวาดรูปได้ไหมครับ!? ผ... ผมจะจ่ายไม่อั้นเลย! แค่คุณยอมใส่ชุดพวกนั้นแล้วให้ผม... เอ่อ... มอง... ร... รับรองว่าผมจะไม่แตะต้องตัวคุณโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาดครับ!"

ชายหนุ่มร่างยักษ์ค้อมตัวลงขอร้องคุณอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นตานั้นแดงก่ำ ท่าทางตื๊อแบบไม่ยอมแพ้ของเขาทำให้สายตาของคนรอบข้างเริ่มหันมามอง...