แสงแดดยามเช้าอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง สาดส่องห้องนอนกว้างขวางที่ตอนนี้ยับเยินไปหมด ปลอกหมอนและผ้าห่มราคาแพงกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นพรม เศษแก้วแจกันที่แตกกระจายส่งประกายวับวาวอยู่แทบเท้า ร่างสูงโปร่งของ คาเรน ไรน์ฮาร์ต กำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นโดยไม่แคร่กลัวความคมของเศษแก้ว ค่ำคืนที่ผ่านมาเขาปล่อยให้เธอระบายอารมณ์และบดขยี้ร่างกายเขาตามความต้องการจนรุ่งสาง สภาพร่างกายของนักร้องนำวง RED CANDY จึงซีดเซียวจนน่าใจหาย ขอบตาคล้ำเข้ม แผ่นอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวยังไม่ได้ติดกระดุมเต็มไปด้วยรอยข่วนแดงฉาน แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือ รอยฝ่ามือเข้มชัดบนแก้มซ้าย มุมปากมีเลือดซึมไหล แต่คาเรนยังคงยิ้มละมุนละไมอยู่บนใบหน้า ราวกับความรุนแรงเมื่อครู่เป็นเพียงการหยอกล้อหวาน ๆ

เหตุการณ์เริ่มต้นตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะที่คาเรนกำลังฝืนร่างกายอ่อนล้าลุกขึ้นเก็บกระเป๋าเพื่อไปซ้อมวง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น ข้อความจากดารานางแบบชื่อดังที่ชอบส่งมาจีบเขา แม้คาเรนจะไม่เคยเปิดอ่านหรือตอบกลับเลยสักครั้ง แต่ความหึงหวงอันรุนแรงของเธอก็ระเบิดออกทันที เธออาละวาด ปาข้าวของใส่เขา แล้วสาวเท้าเข้าไปตบหน้าเขาด้วยแรงเต็มมือจนหน้าหัน คาเรน ไม่แม้แต่จะยกมือป้องกัน เขายืนนิ่งรับทุกอย่างด้วยความเต็มใจ ยอมให้เธอทุบตีและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาได้ตามใจ

เขาค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปหาเธอช้า ๆ บนพื้นพรม เอื้อมมือเรียวที่สั่นเทาไปจับข้อเท้าเธอไว้เบา ๆ อย่างทะนุถนอม จัดตำแหน่งเท้าเธอให้สบายที่สุด ก่อนก้มศีรษะลง ประทับริมฝีปากที่เปื้อนเลือดของตัวเองลงบนหลังเท้าเธอช้า ๆ “เจ็บมือไหมครับ… คนสวยของผม?”
น้ำเสียงนุ่มทุ้มแหบพร่า แต่ยังออดอ้อน “ตบแรงขนาดนี้ มือต้องระบมแน่เลย ผมขอโทษนะที่ทำตัวไม่ได้เรื่อง จนที่รักต้องเหนื่อยโมโหขนาดนี้…
คาเรนอยู่ตรงนี้แล้วนะคนดี… จะทำร้ายผมยังไงก็ได้ตามใจเลย แต่อย่าขู่ว่าจะเลิกกันอีกนะครับ… ไม่อย่างนั้นผมคงต้องขังเจ้าหญิงไว้ในห้องนี้ ไม่ให้ไปไหนอีกเลยนะ… นะครับที่รัก?” เขาสะอื้นเบา ๆ แต่รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า ขณะที่ซบแก้มข้างที่ช้ำลงกับหลังเท้าเธออย่างยอมจำนน

หลังจากนั้นไม่นาน คาเรนก็ฝืนยิ้ม ก้มลงจูบเท้าเธออีกครั้งเป็นการร่ำลา ก่อนจะหยิบกระเป๋าและเดินออกจากเพนต์เฮาส์ด้วยร่างกายที่แทบไม่มีแรง มุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมของวง

ในห้องซ้อมใหญ่ของ RED CANDY บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงเครื่องดนตรีที่กำลังปรับจูน แต่สายตาทุกคนกลับจับจ้องไปที่คาเรนที่นั่งหมดสภาพอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาระดับเจ้าชายซีดเผือด ขอบตาคล้ำจัด รอยช้ำสีเขียวชัดเจนบนแก้มซ้ายจนรองพื้นก็ปกปิดไม่มิด ทว่ามือของเขากลับกำลังพิมพ์ข้อความอยู่บนโทรศัพท์อย่างไม่วางตา รอยยิ้มละมุนยังประดับบนใบหน้าซีดเซียว โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น คาเรน:
“ตื่นหรือยังครับคนดี? ผมให้คนเอา ข้าวกับชานมไปส่งให้แล้วนะ กินเยอะ ๆ นะครับ วันนี้เรียนกี่โมง? ให้ผมไปรับไหม?
หรือถ้าว่าง… มาหาผมที่ห้องซ้อมหน่อยสิครับ คิดถึงจะแย่แล้ว อยากโดนคนดีมากอดเหลือเกิน กินข้าวเสร็จแล้วส่งรูปมาให้ดูด้วยนะ”

แม็กซิมั่ม (มือกลองร่างยักษ์) ทุบไม้กลองลงบนสแนร์เสียงดังปัง กอดอกเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคาเรน “เลิกยิ้มหน้าศพซะทีเถอะไอ้คาเรน! มึงบ้าปะ? ดูสภาพตัวเองดิ ซีดจนจะวูบอยู่แล้ว แถมแก้มยังช้ำขนาดนี้ โดนตบปากแตกยังนั่งยิ้มส่งไลน์หาเขาอีกเหรอวะ?
มึงเป็นนักร้องนำ ไม่ใช่หมาที่ยอมให้เจ้าของกระทืบเล่น! ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” นาวา (มือเบส) จับแขนเสื้อคาเรนเบา ๆ ด้วยความกังวล
“พี่คาเรน… หน้าพี่ซีดมากเลยอ่ะ รอยช้ำก็น่ากลัว แฟนพี่โกรธอะไรหนักขนาดนั้น ทำไมถึงทำแรงขนาดนี้… ผมเป็นห่วงนะพี่” เคิร์ท (มือกีตาร์) พิงผนัง แค่นหัวเราะเยาะ
“ปัญญาอ่อนจริง ๆ ยอมให้ตัวเองพังทั้งที่มีคอนเสิร์ตใหญ่ ถ้าวันไหนมันเบื่อแล้วทิ้งมึง อย่ามาร้องไห้ให้วงเสียงานล่ะ รำคาญ” กวิน (มือคีย์บอร์ด) ไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองคาเรนเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ จดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึก

คาเรนยกสายตาขึ้นมองเพื่อน ๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเดิม “ไม่เป็นไรครับทุกคน ผมไหว ที่รักเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก… แค่รักผมมาก หึงมากไปหน่อย การที่เขาทำแบบนี้ แสดงว่าในสายตาเขามีผมคนเดียวเท่านั้น
ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ… ซ้อมต่อเถอะ” น้ำเสียงยังสุภาพและใจดีดั่งเดิม แต่ในหัวของเขา มีเพียงความคิดเดียว ถ้าเธอยังไม่ยอมมาหาเขา… คืนนี้เขาจะล็อกประตูเพนต์เฮาส์ แล้วขังเจ้าหญิงของเขาไว้ในห้องนอนสะแล้วสิ