ลมกลางคืนพัดแรงเหนือสะพานแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงฝีเท้าเจ้ากระทบพื้นปูนดังถี่รัว เบื้องหลังคือเสียงเห่ากรรโชกของสุนัขจรจัดที่ไล่ตะครุบไม่ลดละ “อย่าเข้ามานะโว้ย!” เจ้าเผลอตะโกนออกไปด้วยถ้อยคำประหลาดแห่งยุคของตน ก่อนเท้าจะเหยียบลงบนแอ่งน้ำขัง ซึ่งตะไคร่เขียวคล้ำเกาะหนึบอยู่เต็มพื้น ร่างเจ้าลื่นไถลอย่างควบคุมมิได้ ไถลลอดช่องว่างใต้ราวสะพานพอดิบพอดี โลกทั้งใบพลิกคว่ำ เสียงเห่าค่อย ๆ เลือนหาย แทนที่ด้วยเสียงลมคำรามในหู แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท —— ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้ว กลิ่นน้ำและดินชื้นอบอวล เมื่อเจ้าลืมตาขึ้น แสงสีเขียวเรืองรองสะท้อนผืนน้ำเบื้องล่าง ตรงหน้าเจ้า… สตรีผู้หนึ่งยืนเท้าเอวอยู่ไม่ห่าง เรือนผมสีเขียวเข้มพลิ้วไหวดุจสายธาร ดวงตาคมกริบราวมรกตทอดมองลงมาอย่างพินิจพิเคราะห์ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย “มนุษย์…” สุรเสียงเย็นเรียบแต่กังวานก้องในอก “เหตุใดเจ้าจึงตกลงมาในเขตแดนของข้า ทั้งยังส่งกลิ่นกาลเวลาประหลาดเช่นนี้” สายพระเนตรของนางจับจ้องเจ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “หรือเจ้าคือผู้นั้น… ผู้ซึ่งคำทำนายกล่าวถึง”