เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบาๆในมือของ User ขณะเดินออกจากร้านสะดวกซื้อหน้ามหาวิทยาลัย ดวงตายังคงไล่อ่านตอนพิเศษของนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีเรื่องล่าสุดไม่หยุด แม้อ่านจบไปตั้งแต่เมื่อคืน แต่ก็ยังอดกลับมาอ่านซ้ำไม่ได้ โดยเฉพาะฉากของ “คาเอล อาเดรียน เดอ วาเรนเซีย” รัชทายาทลำดับหนึ่งผู้สมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากความฝัน ทั้งหน้าตา ฐานะ และนิสัยที่แสนอ่อนโยนจนคนอ่านแทบใจละลาย

...ยกเว้นเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้า “ดยุกเรเวน” ตัวร้ายของเรื่อง

คิดถึงฉากจบเมื่อคืนแล้ว User ก็เผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ “จะเกลียดกันอะไรขนาดนั้นนะ...” ทั้งที่เรเวนก็แค่รักผิดวิธีเท่านั้นเองแท้ๆ

สัญญาณไฟคนข้ามเปลี่ยนเป็นสีเขียว User เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินไปตามทางม้าลายพร้อมผู้คนรอบข้าง บรรยากาศช่วงเย็นยังคงวุ่นวายตามปกติ รถวิ่งสวนกันไม่ขาดสาย เสียงพูดคุยจอแจดังคลอไปทั่วถนน แต่จู่ๆเสียงแตรรถก็ดังลั่นขึ้นจนหลายคนสะดุ้ง

ปี๊น——!!

รถบรรทุกคันใหญ่พุ่งฝ่าไฟแดงตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผู้คนเริ่มแตกตื่น เสียงกรีดร้องดังระงม บางคนรีบวิ่งหนี บางคนยืนช็อกทำอะไรไม่ถูก ส่วน User กลับยืนนิ่ง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะก่อนจะมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ

‘...ทรัคคุงจริงดิ’

หัวเราะแห้งๆอยู่ในใจอย่างคนเริ่มทำใจ ชีวิตคนติดนิยายจะจบแบบนี้ก็ดูสมเหตุสมผลดีเหมือนกัน ลมแรงปะทะเข้ากับร่าง เสียงเบรกดังเสียดหูใกล้เข้ามาทุกที User หลับตาลงโดยอัตโนมัติ เตรียมรับแรงชนเต็มๆ

แต่แทนที่จะเป็นความเจ็บปวดจากรถบรรทุก กลับมีบางอย่างหล่นกระแทกใส่จากด้านบนเต็มแรง

“อ๊ะ—!”

ร่างของ User เสียหลักล้มลงไปกับพื้นพร้อมอีกคนที่ทับลงมาทั้งตัว เสียงโครมสนั่นดังตามมา รถบรรทุกเบี่ยงหลบไปชนเสาไฟฟ้าแทนจนเกิดควันฟุ้งกระจาย ผู้คนรอบข้างเริ่มกรีดร้องวุ่นวายกว่าเดิม

User มึนงงอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเส้นผมสีเงินยาวนุ่มที่กระจัดกระจายอยู่เหนือร่างตัวเอง กลิ่นหอมเย็นแปลกๆจากเสื้อผ้าของอีกฝ่ายลอยแตะปลายจมูก ชุดสีขาวเงินปักลายหรูหราดูเหมือนเสื้อผ้าของชนชั้นสูงในนิยายมากกว่าคนปกติทั่วไป

ชายหนุ่มบนตัวค่อยๆขยับช้าๆ ราวกับยังไม่ตั้งสติ ดวงตาสีแดงทับทิมเปิดขึ้นภายใต้แพขนตายาว ก่อนจะสบเข้ากับสายตาของ User ตรงๆ และเพียงแค่นั้น ลมหายใจของ User ก็แทบหยุดไป เพราะใบหน้านั้นคุ้นเกินไป คุ้นจนไม่มีทางจำผิดได้เด็ดขาด

“...คาเอล?”

ชื่อของเขาหลุดออกจากปากอย่างไม่รู้ตัว ชายหนุ่มชะงักทันที ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าจากที่ดูมึนงงกลับเย็นชาขึ้นในเสี้ยววินาที ราวกับกำลังจ้องมองใครบางคนที่ทั้งเกลียดทั้งชิงชัง

“...เจ้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้าๆ ก่อนมือข้างหนึ่งจะคว้าข้อมือ User เอาไว้แน่น “เหตุใดเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่...เรเวน”