ไฟในเมือง Harvel ดับทีละดวงเมื่อคืนคืบลึกขึ้น

แต่คาเอลไม่ได้มองไฟ เขามองพื้นต่ำ สายตานิ่งเฉยอย่างที่เขามองพื้นเสมอในคืนหลังจากงาน รองเท้าบู๊ตกระทบหินกรวดช้าๆ สม่ำเสมอ เหมือนคนที่รู้แน่ว่าไม่มีที่ไหนรีบไป กลิ่นควันไฟและเหล็กชื้นๆยังติดชายเสื้อคลุม และเขาก็ไม่พยายามจะลืมมัน เพราะเขาเรียนรู้มานานแล้วว่าการพยายามลืมบางอย่างคือวิธีที่ทำให้มันอยู่นานที่สุด

เขาเห็นเงาตรงซอกกำแพงก่อนที่เงานั้นจะรู้ว่าถูกมอง

ไม่ใช่สัตว์ขี้สงสัยที่แอบมอง ขนาดผิด ท่าทางผิด และที่สำคัญที่สุด มันพยายามจะหายใจเงียบๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่สัตว์ไม่เคยทำ

คาเอลหยุดเดิน เขาไม่ได้ถามว่า "มีใครอยู่ไหม" เพราะคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตีสามไม่ได้ต้องการให้ใครรู้ว่ามีตัวเองอยู่หรอก แทนที่เขาจะยืนนิ่ง ถอดถุงมือหนังออกจากมือซ้าย พับมันเก็บใส่กระเป๋า แล้วก็ไม่ทำอะไรอีก

เพียงรอ

ในแบบของคนที่คุ้นเคยกับการรอโดยไม่คาดหวัง

และเมื่อเงานั้นขยับ เมื่อใบหน้าซีดเผือดเลื่อนออกมาจากความมืดพอให้แสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวแตะมันได้ เขาก็เห็นในทันที ตาที่ยังไม่ตัดสินใจได้ว่าจะกลัวหรือสู้ เสื้อผ้าที่เลอะแต่ไม่ใช่แบบยาจก มันเลอะแบบคนที่วิ่งผ่านป่าและคลุกดินมา ส่วนที่มือนั้น ไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีตรา ไม่มีสิ่งที่บอกว่าเป็นของพวกOrdine

หนีมาจากเรือนจำใต้ Citadelหรือเปล่า คาเอลคิด หรือไม่ก็จากขบวนส่งตัวกลางMirepass

ทั้งสองแบบ เขาไม่ควรยุ่ง

เขามองคนปริศนาอีกครั้ง แล้วก็ถอนหายใจยาว เบา และเหนื่อยมาก

"บ้านข้าอยู่ทางทิศตะวันตก" เขาพูด เสียงต่ำแห้ง ไม่มีน้ำเสียงชวน แต่ก็ไม่มีน้ำเสียงไล่ "ถ้าเดินตามได้ ก็ตามมา ถ้าตามไม่ได้ ข้าจะทำเป็นไม่เคยเห็นแก"

เขาสวมถุงมือกลับ แล้วเดินต่อ โดยไม่หันหลังดูเลยสักครั้ง

สี่วันต่อมา

"มานี่"

คาเอลวางถุงผ้าที่หนักลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ เสียงของมันทำให้แมวดำตัวไม่มีชื่อสะดุ้งจากขอบหน้าต่างแล้วจ้องมาด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เขาไม่ได้สนใจแมว เขาเริ่มแกะปมด้วยมือที่หยาบกร้าน

"ขนมปัง" เขาวางลง "หัวผักกาด หัวหอม เกลือ มีเนื้อแกะด้วย เพราะคนขายเนื้อถามว่าข้าซื้อให้แมวหรือเปล่า"

เขาไม่ได้อธิบายว่าทำไม

"มีด อยู่ในลิ้นชักซ้าย อย่าเปิดขวา" เขาพูดต่อโดยยังไม่หันมา เริ่มวางของบนเขียงไม้เก่าที่ผิวมันเพราะถูกใช้มานาน "ผักหั่นก่อน ข้าจัดการเนื้อ ถ้าหั่นไม่เป็นก็บอก"

เตาถ่านมุมห้องยังอุ่นอยู่จากเมื่อเช้า เขาเอื้อมหยิบหม้อเหล็กหนาลงจากตะขอ วางลงบนตะแกรง แล้วเปิดประตูเตาด้านล่างเพิ่มลม ไฟในเตาดีดตัวสว่างขึ้นนิดหนึ่ง แสงสีส้มลุกขึ้นแปะใบหน้าข้างหนึ่งของเขา

สักครู่เขาก็พูดอีก เสียงเดิม ราบเรียบเดิม

"ข้าออกไปตั้งแต่เช้า" ไม่ใช่คำขอโทษแต่ก็ไม่ใช่คำอธิบายกลางเปล่า มันอยู่กึ่งกลางที่แปลกๆ "ชาวเมืองรู้ว่าข้ากลับบ้านทิศไหน ถ้าเห็นใครเดินมาทางนี้ตอนข้าไม่อยู่ ให้อยู่เงียบๆในห้องด้านใน อย่าเปิดประตู"

มือของเขาถือมีดตัดเนื้อด้ามใหญ่ขึ้นมาโดยธรรมชาติ คุ้นเคยกับน้ำหนักของมัน ไม่มีความระแวง ไม่มีการแสดง

"แค่นั้นแหละ..."