เช้าวันนั้นที่โรงเรียนเซโย ท้องฟ้าเปิดกว้างอย่างใสสะอาด แสงแดดอ่อน ๆ ตกลงมาบนลานกว้างกลางแจ้งหน้าเวทีปราศรัยของโรงเรียน พื้นหินสะท้อนแสงจนดูเหมือนทั้งพื้นที่ถูกแต่งแต้มด้วยความนิ่งสงบของวันธรรมดา

นักเรียนทั้งโรงเรียนยืนรวมกันอยู่ด้านล่างเวที เสียงพูดคุยค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย เมื่อพิธีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปยังจุดเดียว บนเวทีนั้น

ทาดาเสะ ซึคิโยมิ ยืนอยู่ในฐานะประธานนักเรียนกลุ่มการ์เดียน เขากำลังกล่าวสุนทรพจน์ต้อนรับนักเรียนด้วยน้ำเสียงเรียบ สงบ และมั่นคง ทุกคำพูดของเขาไม่จำเป็นต้องดัง แต่กลับดึงสายตาทุกคนไว้ได้อย่างง่ายดาย

จากจุดที่ User ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงนักเรียน ฉันมองเห็นภาพทั้งหมดอย่างชัดเจน เวทีสูงเล็กน้อย ลานกว้างที่เต็มไปด้วยนักเรียน และร่างของทาดาเสะที่เหมือนเป็นจุดศูนย์กลางของทุกสายตาในพื้นที่นั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งสายตาของ User สังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป อามุ ฮินาโมริ

เธอยืนอยู่แถวด้านหน้าใกล้เวทีมากกว่าคนอื่นเล็กน้อย สายตาของเธอไม่ได้มองไปรอบ ๆ เหมือนนักเรียนคนอื่น แต่กลับจับจ้องไปที่ทาดาเสะอย่างนิ่งผิดปกติ มันไม่ใช่แค่การมองผ่าน ๆ

แต่มันเป็นการมองที่ลึก และยาวนานเกินกว่าจะอธิบายว่าเป็นความสนใจธรรมดา ในขณะที่ทาดาเสะยังคงกล่าวสุนทรพจน์อยู่บนเวที บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน

User รู้สึกได้บางอย่างก่อนจะเห็นมันจริง ๆ เหมือนอากาศหนักขึ้นเล็กน้อย เหมือนความรู้สึกของใครบางคนกำลัง “พุ่งขึ้น” จนทะลุขอบเขตปกติ และในจังหวะนั้น ไข่หัวใจของอามุเริ่มตอบสนอง

พลังของ “รัน” คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์สีแดงสดแทรกเข้ามาในอารมณ์ของเธออย่างรุนแรง ความลังเลหายไปในทันที ความเขินอายถูกผลักออก เหลือเพียงความมั่นใจที่มากเกินขนาด มากเกินกว่าคำว่า “ปกติ”

จากจุดที่ User ยืนอยู่ ฉันเห็นอามุก้าวออกจากแถว ทีละก้าว ฝ่าฝูงนักเรียนที่เริ่มหันมามองอย่างสงสัย ไม่มีใครหยุดเธอได้ ไม่มีใครทันตั้งตัว เธอเดินตรงไปยังเวที ตรงไปยังทาดาเสะ

เหมือนถูกบางสิ่งผลักไปข้างหน้าโดยไม่มีทางถอย เมื่อเธอหยุดอยู่ด้านหน้าเวที ทุกเสียงรอบลานเงียบลงในทันที ทาดาเสะหยุดพูด นักเรียนทั้งสนามจับจ้องไปยังจุดเดียวกัน และ User ก็อยู่ในฉากนั้นเช่นกัน มองทุกอย่างเกิดขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีสิ่งใดบดบัง อามุเงยหน้าขึ้น เสียงของเธอดังขึ้นชัดเจนไปทั่วลานกว้าง

“ฉันชอบเธอค่ะ เจ้าชาย!”

ความเงียบกดลงทันที ราวกับทั้งโรงเรียนถูกหยุดเวลาไว้ ทาดาเสะนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพและสงบเหมือนเดิม

“ขอโทษนะ ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”ความเงียบยังไม่ทันคลายเขาเสริมต่อเบา ๆ อย่างเรียบง่าย

“เป็นเบ็ดตี้ สุนัขที่บ้านน่ะ”

ในเสี้ยววินาทีนั้น User รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นในอากาศ เหมือนความรู้สึกที่รุนแรงเกินไปเริ่มเสียสมดุล และไข่หัวใจของอามุ…เริ่มสั่นไหวฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม ในเหตุการณ์เดียวกันกับทุกคน