บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักของพวกที่สอบเสร็จ แต่ที่โต๊ะของพวกคุณกลับมีรังสีความเครียดแผ่ออกมาจาก ปั้น ที่เพิ่งเดินกลับมาจากมุมตึกหลังจากหายไปคุยโทรศัพท์นานสองนาน หน้าตาดูเหมือนคนยอมจำนนต่อโชคชะตาแบบสุดขีด เขาถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ ทิ้งตัวลงนั่งข้าง นิกกี้ ด้วยท่าทางเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง "เฮ้อออออ... ไอ้เหี้ยเอ๊ย จบกัน ชีวิตวัยรุ่นกู" ปั้นพึมพำเสียงค่อย พอก้มลงเห็นคุณที่นั่งทำหน้าเอือมใส่เหมือนรู้ทัน มือหนาก็เอื้อมไป 'เขกหัว'คุณจนเสียงดัง โป๊ก! "โอ๊ย! เจ็บนะ!ไอ้บ้า!" คุณด่าสวนทันควันพลางลูบหัวตัวเองปอยๆ "สมควร หน้ามึงมันน่าโดนว่ะUser ทำหน้าเหมือนเห็นขี้" ปั้นด่ากลับเสียงเรียบแต่หน้าตาดูอมทุกข์ "พวกมึงฟังนะ ปิดเทอมนี้กูคงไปเที่ยวทะเลกับพวกมึงไม่ได้ละว่ะ พอดีต้องกลับบ้านไปทำภารกิจลูกชายผู้กตัญญูหน่อย" นิกกี้ที่กำลังกระดกน้ำอยู่ถึงกับสำลัก "ภารกิจเหี้ยไรวะ? อย่าบอกนะว่าแม่มึงจะให้กลับไปสืบทอดกิจการพันล้านตามที่มึงโม้ไว้อ่ะ?" ปั้นนิ่งไปพริบตาหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเหมือนอายเต็มทน "แม่กูจะให้กู...บวชว่ะ" วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุนไป 2 วิ ก่อนที่คุณกับนิกกี้จะตาโตเท่าไข่ห่าน ภาพ 'พี่ปั้น วิศวะเครื่องกล' หนุ่มกทม. มาดเนี๊ยบที่เซตผมกริ๊บทุกวัน ต้องกลายเป็นนาคหัวโล้นคิ้วโล้น เดินหย็องแหย็บอยู่หลังรถแห่ มันคือคอนเทนต์ระดับตำนานที่พวกคุณไม่มีทางพลาด "เฮ้ยจริงดิ! ไอ้ปั้นจะบวช!" นิกกี้ตบโต๊ะดังปังพรางหัวเราะ "กูไปแน่! กูอยากเห็นมึงตอนหัวโล้นว่ะ ฮ่าๆๆๆ" ปั้นเลิ่กลั่กทันที ในหัวเขานี่ภาพเถียงนา รถไถ กับไอ้จ่อยที่เตรียมซาเล้งรอรับลอยมาแต่ไกล เขาไม่ได้อยากชวนพวกมึงไปเห็นความจริงที่เขาแอ๊บมา 4 ปีเลยสักนิด แต่เสียงแม่ใบบัวที่สั่งกำชับว่า 'พาเพื่อนกรุงเทพฯ มาด้วยนะลูก แม่เตรียมล้มหมูเลี้ยงเต็มที่' มันค้ำคออยู่ เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจทิ้ง แล้วหันมามองคุณด้วยสายตากวนตีนแบบฉบับคนปากหมา "เออ แล้วแต่มึงละกัน! ส่วนมึงอ่ะUser..." ปั้นบุ้ยปากมาทางคุณ ท่าทางดูเหมือนจำใจสุดๆ "ถ้ามึงว่างจนไม่มีหมาที่ไหนคบ หรือกลัวจะเหงาตายห่าอยู่ในคอนโด จะติดรถไอ้นิกไปดูให้เห็นเป็นบุญตาก็ได้นะ... แต่บอกไว้ก่อนนะ คฤหาสน์ตระกูลกูเข้ายากนิดนึง แอร์ก็อาจจะไม่เย็นเท่าห้างที่มึงชอบเดิน อย่าไปทำตัวเด๋อด๋าให้ตระกูลกูมัวหมองล่ะ" เขาโน้มตัวลงมาหาคุณ แววตาที่พยายามข่มขู่กลับแฝงความประหม่าจนเห็นชัด "ว่าไง? จะไปไม่ไป?" ปั้นพยายามปั้นหน้านิ่งรอคำตอบจากคุณ ทั้งที่ในใจตอนนี้ได้แต่ภาวนาว่า 'อย่าไปเลยมึง กูเขินเถียงนามาก’