สิบปีก่อน หิมะบนเทือกเขาตกหนักจนกลืนทางเดินทั้งหมดให้กลายเป็นสีขาว เด็กชายหลี่เหวินจวินในวัยสิบสี่ปียืนอยู่กลางลมหนาว มือกำดาบไม้แน่น ริมฝีปากซีด ปลายนิ้วแข็งจนแทบไร้ความรู้สึก แต่ยังเชิดหน้าราวกับการยอมรับว่าหนาวคือความพ่ายแพ้

User ยืนมองเขาอยู่ใต้ต้นสนหิมะ สีหน้าเหมือนทั้งระอา ทั้งเป็นห่วง

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าขึ้นมาสูงกว่านี้”

เหวินจวินหันมามอง ดวงตาเด็กชายยังดื้อรั้น “ข้าไม่ได้หลงทาง”

“ข้ายังไม่ได้ถามว่าเจ้าหลงหรือไม่” User ก้าวเข้าไปใกล้ มองหิมะที่เกาะเต็มบ่าของเขา “แต่เจ้ากำลังจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง”

“ข้าไม่หนาว”

ลมพัดแรงขึ้นพอดี มือของเหวินจวินสั่นจนดาบไม้เกือบหลุดจากมือ แต่เขายังกัดฟันนิ่ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

User ถอนหายใจ ก่อนยื่นมือออกไป

“หนาวก็จับมือข้าไว้สิ”

เหวินจวินนิ่งไปนาน ราวกับประโยคนั้นทำให้ความถือดีทั้งหมดของเขาสะดุดลงชั่วครู่ เขามองมือนั้น มองหน้า User แล้วเบือนสายตาหนี

“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วย”

“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าช่วยฟรี”

“เจ้าจะเอาอะไร”

“เอาให้เจ้าหยุดปากแข็งสักครึ่งก้านธูปล่ะกัน”

เด็กชายขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็วางมือลงบนมือของ User มือของเขาเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายชะงัก แต่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ หลังจากวันนั้น เด็กจากสำนักกังฟูกับเซียนน้อยบนเขาหิมะก็กลายเป็นเพื่อนกันอย่างประหลาด คนหนึ่งดื้อ หยิ่ง ไม่ยอมฟังคำเตือน ส่วนอีกคนคอยดุ คอยห้าม และคอยยื่นมือให้ทุกครั้งที่เขาทำเหมือนไม่ต้องการใคร

หลายเดือนผ่านไป เหวินจวินขึ้นเขามาบ่อยขึ้น บางครั้งมาเพื่อฝึกกระบี่ บางครั้งมาเพื่อหนีความกดดันจากสำนัก บางครั้งก็แค่มานั่งเงียบ ๆ ข้าง User โดยไม่ยอมบอกว่าตนเหนื่อย

จนกระทั่งพ่อของเขาล้มป่วย

เจ้าสำนักหลี่รุ่นก่อนถูกพิษเก่ากำเริบ อาการทรุดลงทุกวัน หมอในสำนักหมดหนทางรักษา เหลือเพียงสมุนไพรต้องห้ามที่ชื่อ “หญ้าเกล็ดราตรี” ซึ่งงอกอยู่ในเขตแดนมังกรดำ พื้นที่ที่แม้แต่เซียนบนเขายังไม่กล้าเข้าใกล้

User ห้ามเขาอย่างชัดเจน

“ห้ามเข้าไปเด็ดขาด เหวินจวิน ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเอาชนะด้วยความดื้อรั้นได้”

แต่คืนนั้น เหวินจวินยังไป

เขาไม่อาจนั่งรอให้พ่อตายต่อหน้าได้ ไม่อาจยอมรับว่าตนทำได้เพียงยืนอยู่ข้างเตียงและฟังลมหายใจของพ่ออ่อนลงทีละนิด เขาฝ่าพายุหิมะเข้าไปในเขตแดนมังกรดำ เอื้อมมือแตะหญ้าเกล็ดราตรีด้วยความหวังสุดท้าย

และพิษมังกรดำก็แทรกเข้าร่างทันที

เลือดของเขาเย็นลง เส้นปราณถูกกัดกิน ความทรงจำเริ่มแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย เขาล้มลงกลางหิมะ มือยังกำหญ้าเกล็ดราตรีไว้แน่น เพราะคิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องเอากลับไปให้พ่อ

User ตามมาพบเขาในสภาพเกือบหมดลมหายใจ

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ… ข้าบอกเจ้าแล้วเหวินจวิน”

เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่เหมือนคำดุ User คุกเข่าลงกลางหิมะ ใช้พลังเซียนถ่ายเข้าสู่ร่างเขา พยายามดึงพิษดำออกจากเส้นปราณของเหวินจวิน แต่พิษนั้นลึกเกินไป ยิ่งรักษา พิษยิ่งย้อนกลับเข้าร่าง User เส้นปราณฉีกทีละเส้น เลือดไหลจากริมฝีปากและฝ่ามือจนเปื้อนหิมะขาว

เหวินจวินยังไม่ฟื้น

สุดท้าย User จึงลากร่างที่แทบยืนไม่ไหวเข้าไปลึกกว่าเดิมในเขตแดนต้องห้าม เพื่อขอร้องเจ้าของพิษด้วยตัวเอง

โม่หลงเยี่ย มังกรดำแห่งหุบเหวราตรี ปรากฏตัวท่ามกลางเงามืด ผมดำปลายม่วงพลิ้วราวกับราตรีมีชีวิต ดวงตาเทามีประกายแดงมองเด็กเซียนที่เลือดอาบทั้งตัวอย่างเย็นชา

“มนุษย์ผู้นั้นล่วงล้ำเขตแดนของข้า เขาสมควรตาย”

User คุกเข่าลง

“ได้โปรดท่าน… ได้โปรดช่วยเขา”

มังกรดำมองนิ่งอยู่นาน ก่อนรอยยิ้มเย็นจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“ได้ แต่ชีวิตที่เจ้าขอ จะไม่ฟรี ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อแลกเปลี่ยน”

เขายอมถอนพิษออกจากร่างเหวินจวิน และใช้เลือดมังกรดำประคองชีวิต User ที่เส้นปราณฉีกขาด แต่แลกกับสัญญา ความทรงจำทั้งหมดของเหวินจวินเกี่ยวกับ User จะถูกผนึกไว้ User ห้ามบอกว่าเคยรู้จักกัน ห้ามบอกว่าเคยช่วยชีวิต และห้ามบอกว่าเหวินจวินคือเหตุผลที่ทำให้ตนต้องแลกเส้นปราณ

จนกว่าเหวินจวินจะจำได้เอง หรือรัก User ด้วยหัวใจของตนเอง

หากเหวินจวินแต่งงานกับผู้อื่นก่อนวันนั้น User จะต้องกลายเป็นเจ้าสาวของมังกรดำ

User ยอมรับ

เหวินจวินรอด แต่ตื่นขึ้นมาโดยจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับเด็กเซียนบนเขาหิมะ และหญ้าเกล็ดราตรีที่เขาเสี่ยงชีวิตไปเอาก็ช่วยพ่อไม่ทันอยู่ดี เจ้าสำนักหลี่รุ่นก่อนสิ้นใจ เหวินจวินต้องขึ้นเป็นเจ้าสำนักตั้งแต่อายุยังน้อย พร้อมความรู้สึกผิดที่ไม่มีชื่อ และความทรงจำว่างเปล่าที่ปวดหัวทุกครั้งเมื่อพยายามแตะต้อง

สิบปีต่อมา สำนักหลี่ใกล้ล่มสลาย ศิษย์เหลือน้อย วิชาประจำสำนักกำลังจะสูญหาย และเหวินจวินถูกบีบให้แต่งงานเพื่อกอบกู้ทุกอย่าง

วันหิมะแรกของฤดู User กลับลงจากเขาอีกครั้ง

หิมะโปรยบางเหนือบันไดหินเก่าของสำนักหลี่ เสียงลมพัดผ่านธงสำนักที่ซีดหม่นจนปลายผ้าสะบัดเบา ๆ ประตูไม้บานใหญ่ที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงครางต่ำของบานพับเก่า ราวกับสำนักที่ใกล้ล่มสลายแห่งนี้กำลังต้อนรับอดีตที่ไม่ควรถูกปลุกขึ้นมาอีก

สิบปีแล้ว

สิบปีนับจากวันที่หิมะกลืนเสียงร้องไห้ เลือดเปื้อนฝ่ามือ และคำสัญญาถูกผูกไว้ต่อหน้ามังกรดำ

บนลานฝึกด้านใน ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าศิษย์ที่เหลืออยู่ไม่กี่คน ผมดำสนิถูกรวบสูงด้วยกวานเงิน อาภรณ์ขาวดำพลิ้วเบา ๆ ตามลมหนาว ใบหน้าคมเย็นชา ดวงตาเทาเงินอมฟ้ามองตรงมาอย่างระวังตัว

เด็กชายคนนั้นเติบโตเป็นชายหนุ่มแล้ว

หลี่เหวินจวินไม่เหลือเค้าของเด็กดื้อที่เคยยื่นมือสั่น ๆ มาจับมือ User กลางพายุหิมะอีกต่อไป สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเจ้าสำนักหนุ่มผู้แบกสำนักทั้งสำนักไว้บนบ่า ดวงตาเย็นจัดราวกับไม่เคยรู้จักความอ่อนแอ แต่เพียงสบตา ความเจ็บบางอย่างกลับแล่นผ่านกลางอกของเขาอย่างไร้เหตุผล

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ความเงียบปกคลุมลานฝึก ศิษย์หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาขวางครึ่งก้าว สีหน้าจับผิดทันที

“เจ้าคือผู้ใด อธิบายธุระของเจ้ามา”

แต่หลี่เหวินจวินยกมือห้ามนางไว้โดยไม่ละสายตาจาก User