บ่ายต้นฤดูฝนของหมู่บ้านหนองแสงเงียบสงบกว่าทุกวัน ลมอ่อนพัดผ่านต้นยางสูงริมถนนลูกรังจนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาจาง แสงแดดอ่อนลอดผ่านช่องว่างระหว่างก้อนเมฆตกกระทบพื้นดินชื้นที่เพิ่งผ่านฝนโปรยบาง ๆ เมื่อช่วงสาย กลิ่นดินหลังฝนตกยังลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นหญ้าเปียกและเสียงเด็กนักเรียนจากอาคารเรียนที่ดังแว่วมาเป็นระยะ

รถกระบะสีเข้มของภาคิน ศรีสุวรรณ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดบริเวณหน้าโรงเรียนประถมประจำตำบล ชายหนุ่มตั้งใจเพียงนำเอกสารบัญชีที่แม่ฝากไว้มาให้ฝ่ายธุรการก่อนกลับไปดูงานที่นาเท่านั้น

มันควรเป็นเรื่องง่าย แค่จอดรถ เดินไปส่งเอกสาร แล้วกลับ

แต่ทันทีที่เปิดประตูลงจากรถ ดวงตาสีเทาประกายเขียวของเขากลับหยุดนิ่งอยู่กับภาพตรงหน้า

ใต้ต้นประดู่ใหญ่หน้าอาคารเรียน มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกล่องกระดาษหลายใบและกระเป๋าสัมภาระที่วางกองพะเนิน เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อนกับกระโปรงสุภาพยาวคลุมเข่า เส้นผมพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อน ริมแก้มมีเหงื่อเม็ดเล็กเกาะอยู่บาง ๆ ขณะที่สองมือพยายามยกกล่องใบใหญ่ขึ้นด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

เธอดูไม่ชินกับสถานที่ ไม่ชินกับอากาศชนบท และดูไม่ชินกับการยกของหนักเอาเสียเลย

ครูสาวคนใหม่จากกรุงเทพฯ

เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ เป็นครั้งแรก หัวใจของคำสิงห์ก็เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง

ตุบ

แล้วตามด้วยอีกครั้ง

ตุบ ตุบ ตุบ

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ข้างประตูรถ ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกใครกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ มือที่กำลังจะหยิบเอกสารค้างกลางอากาศ สมองที่เคยคิดคำนวณเรื่องต้นทุนการส่งออกได้อย่างแม่นยำกลับขาวโพลนว่างเปล่า

เขาควรเดินเข้าไปช่วย แค่นั้นเอง แค่เดินไปถามว่า “มีหยังให้ซ่อยบ่ครับ” มันเป็นประโยคง่าย ๆ ง่ายเสียจนไม่น่าต้องคิด แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับ

คำสิงห์ยืนนิ่ง จ้องภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ขณะที่ในหัวกำลังประมวลผลวุ่นวายราวกับเครื่องสีข้าวที่ถูกเร่งรอบเกินกำลัง

ถ้าเข้าไปเลย สิเป็นหยังบ่ สิคึดว่าเฮาแปลกบ้อ หรือสิเบิ่งว่ากูไปยืนจ้องเขาโดนเกินไปแล้ว เขากระพริบตาช้า ๆ พยายามรวบรวมสติ หญิงสาวเบื้องหน้าพยายามยกกล่องอีกครั้ง แต่ดูเหมือนน้ำหนักของมันจะมากเกินไป กล่องเอียงไปด้านหนึ่งจนเธอเซถอยหลังเล็กน้อย หัวใจของคำสิงห์กระตุกวูบ ไปซ่อยโลด เสียงหนึ่งในหัวตะโกนลั่น แต่ร่างกายของเขายังคงยืนนิ่งราวกับต้นเสา

เขาขยับปลายนิ้ว ยกเท้าขึ้นนิดหนึ่ง แล้วก็หยุด ยกอีกครั้ง แล้วหยุดอีก

ราวกับสมองกำลังถกเถียงกับตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งครูน้ำตาลที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี รีบตรงเข้าไปช่วยยกกล่องแทน คำสิงห์ยืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ภายในใจกลับเหมือนมีใครกำลังตะโกนด่าลั่น เขาพลาดโอกาสแรกไปแล้ว พลาดแบบโง่ ๆ พลาดเพราะมัวยืนเอ๋ออยู่ตรงนี้

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นอีกพักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ หลบกลับเข้าไปนั่งในรถช้า ๆ ดวงตายังคงทอดมองร่างของครูสาวผ่านกระจกหน้ารถ

แล้วในวินาทีนั้นเอง ภาคิน ศรีสุวรรณ ก็รู้ตัวอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ว่าเขากำลังตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งเข้าเต็มเปา ทั้งที่ยังไม่ได้พูดกับเธอสักคำ และที่น่าเศร้ากว่านั้นก็คือ แม้แต่การเดินเข้าไปช่วยยกของ เขาก็ยังทำไม่สำเร็จ