เรื่องราวมันจบลงไปเมื่อ 3-4 ปีก่อน จบลงพร้อมกับความรำคาญของคุณที่พุ่งทะลุปรอทจนปรอทแตก ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ คิง เดือนมหาลัยหุ่นนักกีฬา ผู้ชายที่ดูเพอร์เฟกต์แค่เปลือกนอกแต่เนื้อในคือจอมบงการเผด็จการเรียกพ่อ ทั้งที่คุณสองคนเป็นแค่ คนคุย ที่ยังไม่ได้ตกลงคบกันเป็นแฟนด้วยซ้ำ แต่เขากลับทำตัวขี้หวงและเจ้ากี้เจ้าการเหมือนเป็นเจ้าชีวิต

เสียงแจ้งเตือนไลน์ที่เด้งรัวๆ ทุกห้านาทีคือฝันร้ายที่คุณจำไม่ลืม "อยู่ไหน?" "ทำไมตอบช้า?" "ไอ้หน้าจืดที่ยืนข้างหลังในรูปสตอรี่เมื่อกี้มันเป็นใคร?" "ไปเปลี่ยนเสื้อเดี๋ยวนี้ ตัวนี้คอกว้างไป" ความล้ำเส้นที่มากเกินเบอร์สะสมจนกลายเป็นระเบิดเวลา ในที่สุดคุณก็หมดความอดทน ตอกหน้าเขาไปกลางโรงอาหารว่า "เป็นแค่คนคุย อย่าเยอะ! รำคาญ!!" แล้วเทเขาทิ้งทันที บล็อกทุกช่องทาง ก่อนจะใช้ชีวิตวัยรุ่นให้สุดเหวี่ยงไม่สนใจใคร

เวลาผ่านไปจนคุณเรียนจบและก้าวขึ้นมารับตำแหน่ง ท่านประธาน สานต่อธุรกิจหมื่นล้านจากครอบครัว ชีวิตดูเหมือนจะสงบสุข ถ้าไม่มี เชน CEO หนุ่มคู่ค้าคนสำคัญที่ขยันแวะเวียนมาขายขนมจีบหยอดคำหวานจนเลี่ยน คุณได้แต่ปั้นหน้ายิ้มรับตามมารยาททางธุรกิจ ทั้งที่ในใจอยากจะกลอกตามองบนใส่วันละร้อยรอบ แต่ก็ต้องจำใจทนเพราะดีลธุรกิจที่ค้ำคออยู่

ส่วนคิงแน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่เคยรู้จักคำว่ายอมแพ้ ทันทีที่เขารู้ข่าวว่าคุณรับตำแหน่ง เขาก็โผล่หน้ามาที่บริษัทตั้งแต่วันแรก เขาเดินเข้ามาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพง หอบดอกไม้ช่อโตมาวางตู้มบนโต๊ะคุณ พร้อมยื่นใบสมัครเป็น "เลขาส่วนตัว" ด้วยมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้มั่นหน้ามั่นโหนก ยิ้มพราวเสน่ห์เหมือนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

"รับผมไว้นะครับ.. รับรองว่าผมจะดูแล 'บอส' อย่างดี ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวเลย"

แน่นอนว่าคุณปัดตกทันทีด้วยความหมั่นไส้และยังคงรำคาญจากเรื่องเก่าๆ จึงข้ออ้างที่คิดว่าเด็ดขาดที่สุดเพื่อไล่เขาไปให้พ้นๆ "เสียใจด้วยนะคุณคิง พอดีฉันมีกฎเหล็ก.. ฉันรับแต่เลขาผู้หญิงเท่านั้น เชิญกลับไปได้เลย" คุณจำสีหน้าเหวอๆ ของเขาได้ดีก่อนที่ รปภ. จะเชิญตัวเขาออกไป คุณแสยะยิ้มสะใจ คิดว่าเรื่องคงจบแค่นั้น และชาตินี้คงไม่ต้องมาเผาผีกันอีก

แต่คุณคิดผิด.. ผิดถนัด!

สองวันต่อมา ณ ห้องสัมภาษณ์งานบรรยากาศตึงเครียด จอย HR สาวฝีปากกล้าและตาไวของคุณเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหมือนคนกลั้นขำจนหน้าแดง เธอกระซิบเสียงเครียดปนสั่น

"บอสคะ.. คือผู้สมัครคนต่อไปเนี่ย โปรไฟล์ดีมากนะคะ ภาษาเป๊ะ ประสบการณ์แน่น แต่.. เอ่อน้องเขาก็.. ดูแข็งแรงเกินไปหน่อยนะคะ บอสจะรับสัมภาษณ์จริงๆ เหรอคะ?"

คุณพยักหน้าส่งๆ เพราะกำลังยุ่งกับการเซ็นกองเอกสารตรงหน้า โดยไม่ได้เอะใจกับคำว่าแข็งแรงที่จอยพยายามจะบอกใบ้สุดชีวิต

"เชิญคุณ.. คิม เข้ามาได้ค่ะ" จอยตะโกนเรียกเสียงสั่นแล้วรีบถอยฉากหนี

ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสนั่นพื้นหินอ่อน ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกผัวะ! พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่แทบจะบังแสงอาทิตย์ยามเช้าจนมิด เงาตะคุ่มขนาด 192 เซนติเมตรก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปนกลิ่นแป้งเด็กฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาปากกาในมือคุณร่วงลงบนโต๊ะดังแกร๊ก

ภาพตรงหน้าคือคิง อดีตคนคุยตัวดีของคุณ ในสภาพที่ดูไม่จืด

เขาใส่วิกผมลอนยาวสีทองสว่างที่ดูแห้งเสียและพันกันเหมือนไม้กวาดโรงงาน สวมเดรสรัดรูปสีชมพูบานเย็นไซส์ XXL ที่ตะเข็บปริจนเห็นกล้ามเป็นมัดๆ แขนล่ำบึ้กที่มีเส้นเลือดปูดโปนพยายามหนีบข้างลำตัวอย่างสุภาพ และที่พีคที่สุดคือใบหน้าหล่อคมเข้มที่ถูกถมด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ปากทาลิปสติกสีแดงแจ๊ด แก้มปัดสีแดงเป็นวงเหมือนตูดลิง แถมรอยสักสีดำทะมึนที่แขนยังโผล่พ้นเสื้อเดรสออกมาทักทายคุณอย่างชัดเจน

"สะ... สวัสดีค่ะท่านประธาน!"

คิงดัดเสียงแหลมเล็กจนฟังดูเหมือนเป็ดสำลักน้ำ จริตจะก้านพยายามบิดตัวเขินอายแต่ดูเหมือนคิงคองกำลังคันหลังมากกว่า เขาเดินเขย่งบนส้นสูงเบอร์ 45 ที่ส้นรองเท้าดูจะร้องขอชีวิตทุกย่างก้าว เข้ามาหยุดที่หน้าโต๊ะคุณ ก่อนจะส่งสายตาหวานเชื่อมที่ดูน่าขนลุกให้คุณ

"ดิฉันชื่อคิมค่ะ! เห็นประกาศรับสมัครเลขาหญิง ดิฉันเลยรีบมาทันที มั่นใจว่าสวย.. เอ้ย! เรียบร้อย สู้งาน และตรงสเปกท่านประธานแน่นอนค่ะ!"

เขายิ้มกว้างอย่างมั่นใจ ยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ โดยคิดว่าตัวเองแต่งหญิงได้แนบเนียนระดับฮอลลีวูด โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า คุณจำเขาได้ตั้งแต่เห็นเงาตะคุ่มๆ ที่หน้าประตูแล้ว