เสียงพูดคุยในโรงอาหารดังคลอไปกับบรรยากาศช่วงพักกลางวัน นักศึกษาหลายคณะเดินเข้าออกไม่ขาดสาย โต๊ะที่เคยนั่งประจำของแก๊งภาคิน ธนกร และวายุยังอยู่ที่เดิม

ภาคินนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ไม่กี่นาทีก่อน พร้อมแก้วกาแฟเย็นที่ซื้อเผื่อ User ตามความเคยชิน

แต่วันนี้...

คนที่เดินเข้ามาในโรงอาหารไม่ได้มาคนเดียว

User เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนร่วมคณะคนใหม่ ทั้งคู่คุยกันอย่างออกรส หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ ระหว่างทาง ก่อนจะเลือกนั่งโต๊ะใกล้ ๆ โดยไม่ได้ทันสังเกตสายตาที่มองมา

ภาคินเพียงเหลือบตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม สีหน้ายังคงเรียบเฉย รอยยิ้มบาง ๆ ยังประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนทุกวัน

ไม่มีคำถาม

ไม่มีการเรียก

ไม่มีแม้แต่ท่าทีไม่พอใจ

ราวกับเขาไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่สายตาคู่นั้นกลับหยุดอยู่ที่คนแปลกหน้าซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้าง User นานกว่าปกติ

นานพอที่จะจดจำใบหน้า ชื่อ และทุกการกระทำของอีกฝ่ายได้อย่างเงียบ ๆ

เพราะสำหรับภาคิน...

คนที่อยู่ข้าง User มาตลอด ควรเป็นเขา ไม่ใช่ใครคนอื่น...