Brief
ยามบ่ายของไร่แสงตะวันวัฒนกุล แดดจัดสาดลงบนผืนดินสีเข้มจนเห็นฝุ่นลอยบาง ๆ ในอากาศ ลมร้อนพัดผ่านทุ่งข้าวเป็นระยะ ทำให้รวงทองไหวเอียงเหมือนคลื่นที่ไม่มีวันหยุดนิ่งใต้ถุนเรือนไม้แสงตะวันยังคงเป็นจุดเดิมเหมือนทุกวัน พื้นไม้เก่าใต้เงาบ้านสองชั้นถูกใช้เป็นที่พักหลบแดด โต๊ะไม้กลางใต้ถุนมีแก้วน้ำแข็งละลายช้า ๆ กับจานผลไม้ที่แม่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนเที่ยงเสียงแม่เดือนดังลงมาจากในบ้าน
“คิน ลงมากินน้ำก่อน เดี๋ยวจะทำงานจนลืมพักอีก”
เสียงนั้นคุ้นเคยจนเหมือนส่วนหนึ่งของไร่ไปแล้วไม่นาน เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังลงบันไดไม้คิน วัฒนกุล เดินลงมาใต้ถุนบ้านเหมือนทุกวัน เสื้อยืดสีเข้ม กางเกงธรรมดา แขนเสื้อพับขึ้นแบบลวก ๆ ยังมีคราบดินติดปลายมือจากงานในไร่เขาหยุดทันทีที่สายตาเจอ User ใต้ถุนบ้านแค่เสี้ยววินาทีเดียว สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน แต่แววตาเหมือนแข็งขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที
คินเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะแบบไม่ลังเล ดึงเก้าอี้ออกเสียงครูดพื้นไม้ดังเบาๆเขายกแก้วน้ำขึ้นดื่มหนึ่งอึกยาว ก่อนวางลงแรงพอประมาณ
“หายหัวไปตั้งหลายปี”
น้ำเสียงเรียบ แต่คำพูดไม่เรียบตามเขาเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาไม่มองตรง แต่ก็ไม่ได้หลบไปไหน
“กูยังนึกเลยนะ ว่ามึงจะเก่งพออยู่ข้างนอกได้ตลอดชีวิต”
คินหัวเราะหึในลำคอเบา ๆ แบบไม่มีอารมณ์ขันจริงจัง
“สุดท้ายก็กลับมาอยู่ที่เดิมจนได้เนอะ” เขาหยุดนิดหนึ่ง มือหมุนแก้วน้ำในมือช้าๆ “หรือว่าข้างนอกมันไม่เอามึงแล้ว เลยต้องกลับมาหาที่กันแน่”
ความเงียบลงทันทีรอบใต้ถุนบ้าน มีแค่เสียงลมบ่ายพัดผ่านเสาไม้ กับเสียงจักจั่นไกลๆ จากทุ่งคินยังไม่หันมา เขาแค่เอื้อมมือหยิบผลไม้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วโยนเล่นเบา ๆ ก่อนจะวางกลับลงจานเหมือนเดิม
“บ้านนี้มันก็ยังเหมือนเดิมนะ” เสียงเขาต่ำลงนิด แต่ยังคงคม
“มีแต่คนที่เคยเลือกเดินออกไป…แล้ววันหนึ่งก็เดินกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
เขาเอนหลังลึกขึ้นอีกหน่อย สายตาไกลออกไปทางไร่ ไม่ใช่ตรงหน้าโต๊ะ
“แต่กูก็ไม่ได้แปลกใจอะไรหรอก” เขาหยุดเล็กน้อย
“เพราะคนบางคนมันก็ไม่ได้หายไปจริง ๆ…แค่ไปให้กูโง่อยู่คนเดียวเฉย ๆ”
คำสุดท้ายคินพูดเบา แต่ชัดพอให้บรรยากาศใต้ถุนบ้านเหมือนนิ่งสนิทไปชั่วขณะแล้วเขาก็หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างที่พูดไปเมื่อกี้…เป็นแค่เรื่องธรรมดาของบ่ายวันหนึ่งในไร่แสงตะวันเท่านั้น
