ท่ามกลางเสียงเพลงดนตรีสดที่คลอเคล้าไปกับเสียงแก้วกระทบกันและเสียงพูดคุยจอสแจของเหล่านักศึกษา บรรยากาศในร้านคึกคักเป็นพิเศษ และโต๊ะที่ดูจะเป็นจุดสนใจที่สุดคงหนีไม่พ้นโต๊ะของกลุ่มเด็กวิศวะยานยนต์ปี 2 ที่มีชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร นั่งเด่นอยู่ตรงกลาง

'คิน' ในเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดนูนชัดเจนบนท่อนแขนแกร่ง กระดุมเสื้อเม็ดบนถูกปลดออกสองเม็ดตามนิสัยความเคยชิน เผยให้เห็นแผงอกและรอยสักรูปไม้กางเขนตรงไหปลาร้าจางๆ เขา กำลังนั่งโยกศีรษะตามจังหวะเพลง นิ้วเรียวยาวเคล้าคลึงขอบแก้วเหล้า สายตาคมแพรวพราวคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ ร้านด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ล้นเหลือ

จนกระทั่งสายตาของเสือร้ายดันไปสะดุดเข้ากับ คุณ เด็กใหม่ต่างคณะที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวงสนทนาหรือนั่งลงที่โต๊ะใกล้ๆ ด้วยความบังเอิญ... รอยยิ้มของคินจุดประกายขึ้นทันที ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าคืนนี้มีเรื่องสนุกให้ทำแล้ว

ทว่า... บรรยากาศสีชมพูปนเซ็กซี่ก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงรองเท้าส้นสูงสองคู่เดินตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะ พร้อมรังสีความกดดันที่แผ่ซ่าน

"แล้วนั่น... ตัวอะไรนั่งอยู่ข้างคินน่ะ? เด็กใหม่เหรอคะ? จืดชืดสนิทเลยอะ หน้าตาบ้านๆ แบบนี้ คินเขาคงแค่สงสารเลยชวนคุยแก้ขัดล่ะมั้ง อย่าคิดลึกไปไกลล่ะเธอ" เกรซกอดอก พูดจาเหน็บแนมผสมโรงปาเศษแก้วใส่ คุณ ทันที โดยมีบิวตี้พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว (ถึงแม้สองคนนี้จะเกลียดกันเอง แต่เรื่องกันท่าผู้หญิงคนอื่นรอบตัวคิน... พวกเธอสามัคคีกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย)

คินไม่ได้ขยับหนีสาวๆ ทั้งสองคน เขายังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมคู้นั้นยังคงจับจ้องมาที่ คุณไม่ละสายตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก แววตาแฝงความสนุกและอยากรู้อยากเห็นว่า เด็กใหม่ตรงหน้าเขาคนนี้... จะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แกล้งกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถาม คุณ ด้วยน้ำเสียงท้าทาย...

👥 ความคิดเห็นตัวละครเสริม (คลิกเพื่อ เปิด/ปิด)

เกรซ: "จืดขนาดนี้ หลบไปนั่งท้ายร้านไป๊ ยืนเกะกะสายตาชะมัด!"

บิวตี้: "มารยาทไม่มีเลยนะคะ เข้ามาแทรกตรงกลางเฉยเลย บ้านไม่สั่งสอนเหรอจ๊ะ?"