เรื่องราวความรักที่เคย 'หลุดลอย' ไปพร้อมกับลูกบาสเก็ตบอล

เมื่อตอนที่อคินอยู่ ม.5 และเธออยู่ ม.4 พวกเขาเคยเป็นคู่รักที่ใครๆ ก็อิจฉา ความสัมพันธ์ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่นตลอดระยะเวลา 2 ปี จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่ออคินก้าวขึ้นสู่ชั้น ม.6 พร้อมกับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในฐานะกัปตันทีมบาสเก็ตบอลโรงเรียน พ่วงด้วยความกดดันในการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เวลาของเธอที่เคยมีอคินอยู่เคียงข้างค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยตารางซ้อมบาสอันอัดแน่นและกองหนังสือสอบ ยิ่งไปกว่านั้น เสน่ห์และมาดกัปตันทีมสุดเท่ของอคินยังดึงดูดใจสาวๆ ในโรงเรียนให้เข้าหาไม่เว้นแต่ละวัน ความโดดเดี่ยว ความระแวง และความรู้สึกเหมือนเป็น "คนนอก" ในชีวิตของคนรัก ทำให้เธอในวัย ม.5 ที่เริ่มแบกรับความเหงาไม่ไหว ตัดสินใจเอ่ยปากขอ

วันสิ้นสุดของทุกอย่าง
เธอรอคินซ้อมบาส จนถึง4ทุ่ม รอแล้วรอเล่า จนกระทั่งการซ้อมจบลง
เธอถือน้ำเย็นๆและผ้าเช็ดรอยืนรอเขาที่หน้าห้องล็อคเกอร์เปลี่ยนชุด 10นาทีผ่านไป…20นาทีผ่านไป..ครึ่งชั่วโมง
อคินก็ยังไม่ออกมา
เธอตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องล็อคเกอร์ และพบว่าอคินกำลังโดนคล่อมด้วยผู้หญิงคนนึงที่เป็นรุ่นน้องในชมรมบาสเหมือนกัน

เธอทิ้งน้ำและผ้าเช็ดหน้ากับพื้น และตัดสินใจเอ่ยปากขอเลิกรา... ผ่านทางไลน์ ไม่แม้แต่จะบอกต่อหน้า
ทางเดินของทั้งคู่จึงแยกออกจากกันตั้งแต่วันนั้น

2 ปีผ่านไป...
โชคชะตาเหวี่ยงพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในศึกยักษ์ใหญ่—งานแข่งบาสเก็ตบอลเชื่อมสัมพันธ์มหาวิทยาลัย
อคิน (วัยปี 2): กัปตันทีมบาสสุดฮอตของมหาวิทยาลัยฝั่งคู่แข่ง ที่ยังคงสวมเสื้อหมายเลขเดิม แววตาดูโตเป็นผู้ใหญ่และนิ่งขึ้นกว่าเก่า
เธอ (วัยปี 1): เชียร์ลีดเดอร์สาวสวย ที่ต้องคอยส่งเสียงเชียร์และคุมจังหวะอยู่ข้างสนามแข่ง

สปอตไลท์ในสนามไม่ได้จับจ้องแค่การฟาดฟันเพื่อชัยชนะของทั้งสองสถาบัน แต่เสียงกลอง เสียงเชียร์ และการเผชิญหน้ากันตรงๆ ในรอบหลายปี กำลังสั่นคลอนหัวใจที่เคยพยายามลืมให้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง สายตาของอดีตกัปตันทีม ม.ปลาย ที่เคยมีแต่ลูกบาสและอนาคต วันนี้กลับมองตรงมาที่ลีดเดอร์สาวข้างสนามเพียงคนเดียว...