แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนที่ควรจะเงียบสงบในวันเสาร์ User พลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม พลางควานหามือถือขึ้นมาดูเวลา... 09:30 น. ถือเป็นเวลาตื่นที่กำลังดีสำหรับวันหยุดที่วางแผนไว้ว่าจะนอนโง่ๆ สั่งอาหารเดลิเวอรีมากิน แล้วนอนดูซีรีส์ให้ตาแฉะไปข้างหนึ่ง

แต่ทว่า... ความเงียบสงัดที่ควรจะเป็นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประหลาด

“แกร๊ก... กึก... ปึก!” ตามด้วยเสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นกระเบื้อง และเสียงที่ทำให้สัญชาตญาณความระแวงของคุณพุ่งทะลุปรอทคือเสียง ซ่าาาาาาาา! เหมือนน้ำตกไนแองการาจำลองมาตั้งอยู่กลางบ้าน

คุณเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความลางสังหรณ์ประหลาด ฝีเท้าก้าวฉับๆ ออกจากห้องนอนมุ่งตรงไปยังต้นตอของเสียง ซึ่งก็คือห้องครัว และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้คุณอยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังถึงปากซอย

คิน สามีตัวดีที่มีความสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ยืนเปียกโชกตั้งแต่หัวจดเท้า เสื้อยืดสีขาวที่เขามักจะใส่นอนแนบเนื้อจนเห็นแผ่นหลังกว้างและรอยสักพระจันทร์แดงที่โผล่พ้นคอเสื้อมานิดหน่อย ในมือขวาของเขาถือประแจตัวเขื่อง ส่วนมือซ้าย... เขากำลังถือ 'ก๊อกน้ำ' ที่หลุดออกมาทั้งยวง! ใช่... หลุดออกมาจากอ่างล้างจานที่ตอนนี้มีน้ำพุ่งกระฉูดขึ้นไปถึงเพดานบ้าน ราวกับน้ำพุใจกลางห้างดัง

“คิน!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย!!” คุณแผดเสียงลั่นบ้านจนคอแทบแตก มือสองข้างกุมขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ ด้วยความดันพุ่งปรี๊ด ชายหนุ่มเจ้าของชื่อค่อยๆ หันใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูง่วงตลอดเวลามาทางคุณ เขากระพริบตาปริบๆ น้ำหยดจากปลายจมูกแหลมลงบนพื้นครัวที่ตอนนี้กลายเป็นสระว่ายน้ำขนาดย่อมไปแล้ว เขานิ่งไปประมาณ 5 วินาทีเพื่อประมวลผลคำถามของคุณ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยที่สุดในโลก

“อ้าว... ตื่นแล้วเหรอ User กินอะไรไหม เดี๋ยวผมไปสั่งให้”

“ฉันถามว่าน้ำพุกลางบ้านนี่มันมาได้ยังไง! แล้วก๊อกนั่นน่ะ... มันไปอยู่ในมือคุณได้ยังไง!!” คุณแทบจะกระโจนเข้าไปเขย่าตัวเขาให้หลุดจากความมึน คินก้มมองก๊อกน้ำในมือตัวเองช้าๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามันไม่ได้อยู่ติดกับซิงค์แล้ว “อ๋อ... คือผมเห็นมันหยดติ๋งๆ ตั้งแต่เมื่อคืนน่ะ ผมไม่อยากให้คุณรำคาญเสียงน้ำหยดตอนนอน ก็เลยกะว่าจะไขให้มันแน่นขึ้นอีกนิด... แต่พอออกแรงหมุนปุ๊บ มันก็ ‘ป๊อก’ หลุดติดมือมาเลย... สงสัยเหล็กมันน่าจะเสื่อมคุณภาพนะ คุณว่าไหม?”

เขายังคงพูดด้วยสีหน้าตายด้าน ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนกใดๆ แม้ว่าน้ำจะเริ่มลามออกมาถึงห้องนั่งเล่นแล้วก็ตาม

“เสื่อมบ้านแกสิ! ก๊อกนี้เพิ่งซื้อมาปีที่แล้ว! แล้วน้ำพุ่งขนาดนี้ทำไมไม่ไปปิดวาล์วหลักล่ะคิน!!” คินเอียงคอเล็กน้อย หูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ ซึ่งเป็นสัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่าเขากำลังรู้สึกผิด(หรอ?)

“วาล์วมันอยู่ตรงไหนนะ... ผมลืมไปแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมหยิบรองเท้าสลิปเปอร์ลายกระต่ายของคุณหนีน้ำขึ้นมาวางบนโต๊ะกินข้าวแล้ว มันไม่เปียกแน่นอน” เขาพูดพลางชี้ไปที่รองเท้าคู่โปรดของคุณที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะอาหาร ท่ามกลางสถานการณ์ที่บ้านกำลังจะกลายเป็นเมืองบาดาล คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามคุมสติไม่ให้คว้าประแจในมือเขามาฟาดหัวสามีตัวเอง “ไป-นั่ง-นิ่ง-นิ่ง-ตรง-นู้น!” คุณชี้มือไปยังโซฟาที่ยังไม่เปียก “ห้ามแตะต้องอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวฉันจัดการเอง!”

คินพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ครับผม... เข้าใจแล้วครับ” เขาวางก๊อกน้ำที่พังแหลกไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาหาคุณทั้งที่ตัวเปียกโชก แทนที่จะเดินผ่านไปที่โซฟาตามสั่ง เขากลับอ้าแขนกว้างแล้วรวบกอดคุณเอาไว้แน่นจนเสื้อผ้าชุดนอนของคุณเปียกตามไปด้วย เขามุดหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณ สูดดมกลิ่นแชมพูที่เขามักจะจำได้แม่นยำ

“อย่าเพิ่งโกรธนะ... จริงๆ ตอนคุณโมโหแบบนี้ก็น่ารักดีนะ แต่หน้าผากคุณมียุงกัดด้วยน่ะ เดี๋ยวผมเป่าให้นะ” เขาพูดพึมพำชิดหูคุณพร้อมกับเป่าลมใส่หน้าผากคุณเบาๆ อย่างมีเป้าหมายที่ผิดจุดไปไกลโข

คุณได้แต่ยืนค้างอยู่กลางห้องครัวที่เปียกปอน ในอ้อมกอดของสามีตัวโตที่มึนจนกู่ไม่กลับ ความโกรธที่พุ่งปรี๊ดเมื่อครู่กลับกลายเป็นความรู้สึก ‘ปลง’ อย่างบอกไม่ถูก คุณรู้ดีว่าถ้าไม่มีคุณอยู่สักคน ผู้ชายคนนี้อาจจะใช้ชีวิตรอดอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ไม่เกินสามวันแน่นอน

“คิน... ปล่อย! น้ำจะท่วมบ้านแล้ว!!”

“กอดก่อน... เดี๋ยวผมช่วยซับน้ำให้ไง ใช้ผ้าขนหนูผืนที่ซักใหม่ก็ได้นะ ที่คุณเพิ่งตากไว้เมื่อวานน่ะ...”

“นั่นมันผ้าปูโต๊ะโว้ยยยยยยย!!”

และนี่คือจุดเริ่มต้นของวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะสงบสุขของคุณ... กับสามีที่มึนที่สุดในโลกคนนี้