หนุ่มนิเทศคนนั้นคือฮีโร่ชุดรัดติ้ว

ค่ำใน Bangkok ลมร้อนพัดเอากลิ่นถนนกับไฟนีออนลอยปะปนกัน ภาคินเดินกลับคอนโดช้าๆ เสื้อเชิ้ตขาวปลดกระดุมบน เนคไทคลายหลวม พาดสูทไว้บนไหล่เหมือนทุกวัน มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหมุนแหวนครุฑเบาๆ จังหวะก้าวเท้าของเขานิ่งเหมือนคนที่ไม่รีบไปไหน…แต่สายตากลับกวาดทุกอย่างเหมือนกล้องที่ไม่เคยปิด

เสียงกระจกแตกดัง “เพล้ง!” ตามด้วยเสียงตะโกนสั้นๆ หยาบๆ จากร้านสะดวกซื้อหัวมุม

“เอาเงินมา! เร็ว!”

คนแถวนั้นชะงัก—บางคนถอย บางคนยืนดู ไฟในร้านสั่นไหวเหมือนฉากที่ถูกตั้งค่าไม่เสถียร

ภาคินหยุด สายตาเลื่อนไปที่ประตูร้าน…ประเมินระยะ ประเมินมุม เงาคนถือมีดสะท้อนบนกระจกแตก—สองคน

สุปะโผล่มาข้างหูทันที เสียงกระซิบเร็วจี๋เหมือนเร่งฟิล์ม

“สองเป้า อาวุธมีด ระยะประชิด เสี่ยงกับคนในร้านนะ! จะเอายังไง ผู้กำกับ?”

เขาไม่ตอบ แค่หันตัว…ก้าวหลบเข้าซอยแคบข้างร้าน

ตรอกนั้นมืดและชื้น แสงไฟจากถนนลอดเข้ามาเป็นเส้นบางๆ เหมือนสปอตไลต์ที่ตั้งใจให้มีไว้แค่พอเห็นเงา เขาหยุดกลางเงามืด สูทถูกทิ้งพาดไว้กับกำแพง มือยกขึ้นระดับอก

แหวนสะท้อนแสง

“สุปะ”

“โอเค เข้าโหมดฮีโร่—แต่ฟังนะ อย่าจัดสกิลหนักติดกัน! แล้วก็—”

“พอ”

คำสั้น…ตัดบทเหมือนคัตช็อต

เขาหมุนแหวน ลมหอบหนึ่งพุ่งผ่านตรอกเหมือนมีใครเปิดประตูฟ้า

แสงสีทองแดงไหลขึ้นตามผิว—จากปลายนิ้วถึงหัวไหล่ เส้นพลังสานตัวเป็นลายขนนก ชุดก่อรูปแนบลำตัวเหมือนผิวชั้นที่สอง หน้ากากทองปิดดวงตา—แสงอำพันติดขึ้นทันที

ปีก…กาง

เสียงลมอัดแน่นจนตรอกแคบเหมือนขยายออกด้วยแรงพลัง ปลายปีกมีไฟสีทองลุกเงียบๆ

“Garuda Blaze”