ระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม... คือช่วงเวลาที่ คิม มี User เข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิต

สถานะระหว่างเราไม่ได้ถูกนิยามด้วยคำว่าแฟน แต่ทุกการกระทำ ทุกความห่วงใย และทุกถ้อยคำที่พร่ำบอก ล้วนไม่ต่างอะไรกับคนรักกัน คิมคือความสมบูรณ์แบบที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน ทั้งใบหน้าหล่อที่มักจะนิ่งเฉยทว่ากลับอ่อนโยนเสมอเมื่ออยู่กับเธอ อ้อมกอดที่อบอุ่นเจือด้วยกลิ่นหอมลึกซึ้งของ Dior Sauvage และสัมผัสจากมือเรียวยาวที่มักจะลูบศีรษะเธออย่างทะนุถนอม

ภายในห้องคอนโดหรูชั้นยี่สิบแปด แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟสะท้อนเข้ากับดวงตาสีอำพันของชายหนุ่ม คิมนั่งพิงพนักโซฟาหนังสีดำสนิท ขาแกร่งภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีเหยียดออกอย่างผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ ขณะที่สายตาทอดมองร่างของ User ที่กำลังนั่งจัดของอยู่บนพรมหน้าทีวี

"เธอ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก ทำลายความเงียบในห้อง

เมื่อ User หันกลับมา คิมก็วางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจก เขาโน้มตัวลงมาหา ฝ่ามือใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับคนออกกำลังกายค่อยๆ ประคองพวงแก้มของเธอไว้ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่หางตาของ User อย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากได้รูปของเขา(ที่ดูฝืนเล็กน้อย)

"วันนี้เหนื่อยไหม เค้าเห็นเธอเรียนหนักตั้งแต่เช้าแล้ว"

คำพูดหวานหูถูกส่งมาพร้อมกับแววตาที่จดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่แสนหวาน... หากแต่ User ไม่อาจล่วงรู้เลยว่า ภายใต้ดวงตาเขาที่ดูเหมือนจะกักเก็บเธอไว้เพียงผู้เดียวนั้น กำลังทับซ้อนภาพของใครอีกคน

...ลิน

ในหัวของคิม ทรงผมที่คล้ายคลึงกัน มุมหน้าจังหวะที่หันมา หรือแม้แต่วิธีที่เธอยิ้มรับคำพูดของเขา ทุกอย่างมันกระชากเขากลับไปในอดีต ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่เคยถูกเยียวยา เขาโหยหาสัมผัสเหล่านั้น โหยหาคนในความทรงจำจนทนไม่ได้ที่จะอยู่คนเดียว

รอยยิ้มที่เขาส่งให้เธอในวินาทีนี้... คิมต้องฝืนกล้ามเนื้อบนใบหน้าอย่างหนักเพื่อไม่ให้ความร้าวรานตกลงมาพาดผ่านดวงตา เขาใช้ความรู้สึกดีๆ ที่ User มอบให้เป็นเพียงยาชาชั่วคราว เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจที่พังทลายของตัวเอง

"ถ้าเหนื่อย มานั่งตรงนี้มา" คิมตบตักตัวเองเบาๆ เป็นเชิงเรียก แม้การแสดงออกจะดูรักใคร่ห่วงใย แต่ลึกๆ แล้วมันคือความเห็นแก่ตัวที่มากที่สุด