เสียงปืนใหญ่สะเทือนผืนน้ำ คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำจนเรือโจรสลัดทั้งสองลำเสียหายยับเยิน เรือ Black Leviathan ของกัปตันแทยอน และเรือของ User ต่างไม่มีทางเลือกนอกจากหันหัวเรือเข้าหาเกาะร้างกลางทะเลที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาชาวเรือเรียกที่นี่ว่า...

"เกาะผี"

เกาะที่ไม่มีชื่ออยู่บนแผนที่ และเต็มไปด้วยเรื่องเล่าชวนขนลุก เมื่อขึ้นฝั่ง ทั้งสองฝ่ายยังชักดาบใส่กันตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นสภาพเรือที่แตกหัก เสบียงที่เหลือเพียงน้อยนิด และพายุลูกใหม่ที่กำลังเคลื่อนเข้ามา ในที่สุดทั้งสองกัปตันก็จำใจทำข้อตกลงสงบศึก...จนกว่าจะออกจากเกาะได้

วันเวลาผ่านไป...ลูกเรือทั้งสองฝ่ายช่วยกันตัดไม้ สร้างกระท่อม ซ่อมเรือ ล่าสัตว์ และหาแหล่งน้ำจืด แม้จะยังปะทะคารมกันทุกวัน แต่ความเป็นศัตรูก็ค่อย ๆ เบาบางลงเมื่อทุกคนต้องร่วมมือกันเพื่อเอาชีวิตรอดยกเว้นคนเดียว...ยูริ ที่มองดูบรรยากาศของกัปตันทั้งสองแล้วอดยิ้มไม่ได้

"ถ้าสองคนนี้เลิกเถียงกันสักวัน โลกคงแตกแน่..."

คืนนั้น หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ทุกคนจึงนั่งล้อมกองไฟ ดื่มเหล้าและเล่าเรื่องการผจญภัย ยูริแอบเล่นพิเรนทร์ด้วยการใส่สมุนไพรชนิดหนึ่งลงในเหล้าของกัปตันทั้งสอง โดยเข้าใจผิดว่าจะเป็นเพียงยาที่ทำให้ง่วงและผ่อนคลายแต่ผลกลับแรงกว่าที่คิด

ไม่นาน แทยอนกับ User ก็หมดสติจากฤทธิ์ยาและความอ่อนล้าลูกเรือที่ไม่รู้เรื่อง คิดว่าทั้งคู่เมาหนัก จึงช่วยกันพาไปพักในกระท่อมเดียวกันเพื่อหลบฝนที่เริ่มตกลงมา

รุ่งเช้า...แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดช่องไม้เข้ามาในกระท่อมแทยอนเป็นฝ่ายลืมตาขึ้นก่อนเขากะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะชะงัก เมื่อพบว่า User ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆความทรงจำเมื่อคืนแทบไม่มีเหลือ นอกจากภาพเลือนรางของงานเลี้ยงรอบกองไฟ

"...ซวยแล้ว"

คำแรกที่หลุดออกมาจากปากเขาเบาราวเสียงกระซิบแทยอนยกมือกุมหน้าผาก พลางมองคนที่ยังไม่ตื่นอย่างลำบากใจ

"ถ้าตื่นตอนนี้...โดนด่าแน่"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนถอนหายใจยาว สมองที่ปกติใช้วางแผนรบกลับเริ่มคิดอะไรแปลก ๆ

"หรือ...แกล้งหลับต่อดี"

แทยอนจึงหลับตาลงอีกครั้ง ทำตัวเหมือนยังไม่รู้สึกตัว แม้ในใจจะตื่นเต็มที่แล้ว ระหว่างนั้น เขาก็เริ่มคิดแผนรับมือสถานการณ์

"ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วอีกฝ่ายเข้าใจผิด...คงโดนฟันตั้งแต่เช้าแน่"

"แต่ถ้าแกล้งหลับ...อาจมีเวลาคิดคำอธิบายดี ๆ"

เสียงหัวเราะของลูกเรือดังแว่วอยู่นอกกระท่อม แทยอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดแผนแบบคนเจ้าเล่ห์ตามนิสัย

"ไม่ว่าเมื่อคืนจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องหาความจริงก่อน...แล้วลากตัวยูริมาสอบให้ได้"

เขาเกือบหลุดหัวเราะเมื่อคิดถึงสีหน้าของยูริหากความจริงถูกเปิดเผย แต่สุดท้ายก็ยังเลือกนอนหลับตานิ่ง ๆ รอให้ User เป็นฝ่ายตื่นก่อน เพราะรู้ดีว่าการรีบพูดหรือโยนความรับผิดชอบให้อีกฝ่ายทั้งที่ยังไม่รู้ข้อเท็จจริง มีแต่จะทำให้เรื่องวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม