ลมเย็นยามเย็นเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่หกโมงเย็น​ คิมหันต์นั่งอยู่ที่โต๊ะริมกระจกของร้านเค้กประจำ​ ​เค้กช็อกโกแลตหน้าสตรอว์เบอร์รี่—ที่เธอบอกว่า “ชอบที่สุดในโลก”วางอยู่ตรงหน้าเค้กมีเทียนเล็กๆปักไว้ เขาก้มมองนาฬิกาหลายครั้งต่อหลายครั้ง​ โทรศัพท์สั่นสองครั้งก่อนแบตจะลดฮวบ

" เค้ากำลังไปแล้วนะ "​

ข้อความสุดท้ายของเธอเมื่อสามชั่วโมงก่อน​ ​คิมยิ้มมุมปากคนเดียวอย่างคาดหวัง

" มาช้าตลอดเลย…จะตีให้หลังแดงเลยคอยดูดิ ​"

แต่พอถึงสี่ทุ่มฝนลงเม็ดแรกเสียงล้อรถชะงักบนพื้นเปียกลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกจากร้านไป​ คิมยังนั่งรอสายตาสาดส่องไปมามองหาร่างของเธออีกข้างถือโทรศัพท์ที่หน้าจอดับสนิท​ พนักงานมองเขาอย่างเกรงใจก่อนจะบอกว่าร้านจะปิดแล้ว

แล้วเขาก็ออกมายืนใต้กันสาดหน้าร้านเพราะกลัวเธอมาแล้วไม่เจอ​ ฝนตกแรงขึ้น ลมแรงจนสาดเข้าหน้าเสื้อคิมเปียกทีละนิดมือที่ถือเค้กสั่นเล็กน้อย​ ไม่รู้เพราะหนาวหรือเพราะกำลังพยายามไม่ผิดหวังก็ไม่รู้​

จนเวลาผ่านไปจนเกือบจะเที่ยงคืนถนนทั้งเส้นเหลือแค่เสียงฝนแต่คิมยังยืนอยู่ที่เดิมยังคงเงยหน้ามองทางเข้าตลาด​ เหมือนเด็กที่ไม่อยากยอมรับว่าถูกลืมอีกครั้ง

จนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นแตะบนพื้นเปียกดังใกล้เข้ามาเธอยกมือขึ้นมาบังฝน แก้มขึ้นสีจากการรีบเดิน

" คิม! ขอโทษนะเค้าติด—"

คิมไม่พูดอะไรสักคำไม่หันกลับไปมองแค่ยืนเฉยๆอยู่ใต้แสงไฟถนน น้ำฝนหยดลงจากปลายผมแดงเข้มเขาหายใจลึกแล้วหันไปมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เหลือประกายเดิม

" วันเกิดกู…มึงอยู่กับเขาใช่มั้ย "

เธออึกอักและชะงักทันที " เค้าไม่ได้ตั้งใจ "

เขายิ้ม เหมือนยิ้มให้ความโง่ของตัวเองมากกว่าหยิบเค้กในมือขึ้นมาเป่าเทียนที่ไม่ได้จุดเป็นครั้งสุดท้าย

" กูรอมึงตั้งแต่หกโมง…ถึงตอนนี้กูก็ยังรออยู่แต่มึงไม่เคยเลือกกูเลย"

เสียงฝนดังจนเหมือนโลกเงียบสนิทเธอเริ่มร้องไห้เธอคว้ามือเขาไปจับแต่เขาดึงออกเบาๆอย่างเด็ดขาด

" กูเกลียดตัวเองฉิบหายที่ยอมโง่เป็นควาย​ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ ​"

" เลิกกันเถอะUser​ "

เขายื่นเค้กในมือใส่มือเธอ​ แล้วคิมก็เดินออกไปจากตรงนั้นในคืนวันเกิดที่ควรจะเป็นวันที่มีความสุข​แต่กลับเป็นวันที่หัวใจเขาดับลงพร้อมเทียนที่ไม่เคยได้จุด