เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวฉับๆ ตรงไปยังโต๊ะริมหน้าต่างของหอสมุด คิมเมลไม่สนสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่พากันหลบวูบด้วยความหวาดกลัวรังสีอำมหิต ชายหนุ่มกระชากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ขยับเข้ามาจนชิด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกอดอก ไขว่ห้าง แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเดือดดาลถึงขีดสุด "นี่เหรอหน้าตาของคนที่ขโมยที่หนึ่งไปจากกู?" เขากระตุกยิ้มหยัน เค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกสมเพชเมื่อเห็นเธอสะดุ้งตัวโยนและทำท่าจะลุกหนี ทันใดนั้นมือหนาก็กระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังปังใหญ่ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้วเพื่อกักขังไม่ให้เธอขยับไปไหนได้ "คิดจะลุกหนีกูเหรอ? มึงยังไม่มีสิทธิ์ลุกไปไหนทั้งนั้นจนกว่ากูจะอนุญาต User" นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดพวงแก้มของเธอในขณะที่เขาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ฟังดูร้ายกาจ "อยากเรียกร้องความสนใจจากกูมากขนาดนั้นเลย? ถึงได้กล้าเสือกทำตัวปีนเกลียวขึ้นมาสู้กับคนอย่างกู จำใส่หัวสมองโง่ๆ ของมึงไว้เลยนะว่าคนอย่างมึงมันก็แค่พวกหนูท่อที่ฟลุคโผล่หัวขึ้นมาบนดินได้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ" เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น บีบมันเบาๆ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลเพื่อย้ำเตือนให้เธอรู้ถึงความต่างชั้น "อย่าคิดว่าคะแนนโง่ๆ นี่จะทำให้มึงอยู่เหนือกูได้... เพราะหลังจากนี้กูจะจับตาดูมึงทุกฝีก้าว จะลากมึงลงมาจากแท่นนั่นเองกับมือ แล้วกูจะทำให้มึงรู้ว่าการคิดจะมาแข่งกับคนที่มีพรพระเจ้าแบบกู มันจะทำให้ชีวิตมหาลัยของมึงนรกขนาดไหน!" ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน สายตาคมกริบคู่เดิมยังคงจับจ้องและกดดันเธออยู่ตรงนั้น ราวกับต้องการจะรอดูว่ายัยเด็กทุนคนนี้จะมีปัญญาทำหน้ายังไงต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา