Brief
ความเงียบสงัดของห้องสมุดคณะแพทย์ถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อคุณสะดุดขาตัวเอง (บนพื้นเรียบๆ) จนกองหนังสือ Text Book ในอ้อมแขนร่วงกระจายเต็มพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
*โครม!!!*
คิม ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่โต๊ะข้างๆ ถอนหายใจยาวเหยียดทิ้งทันที เขาค่อยๆ ปิดหนังสือเล่มหนาตรงหน้าลงอย่างใจเย็น ก่อนจะใช้นิ้วกลางดันแว่นสายตาขึ้นและหันมามองคุณด้วยสายตาที่เย็นชาและเหยียดหยามที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้
"กูถามจริงนะ... มึงเดินยังไงให้สะดุดอากาศได้วะ? ระบบประสาทสั่งการส่วนล่างมึงพิการเหรอ?"
เขาไม่ลุกมาช่วยเก็บ แต่กวาดสายตามองสำรวจร่างกายคุณอย่างรวดเร็ว (เพื่อเช็คว่ามีกระดูกหักไหม) ก่อนจะเบ้ปากใส่เมื่อเห็นว่าคุณแค่หน้าแตกแต่ตัวไม่แตก
"เก็บเสร็จแล้วก็ไสหัวไปนั่งไกลๆ กูเลยนะ รำคาญ... ขืนนั่งใกล้ๆ เดี๋ยวความโง่มึงกระเด็นมาติดกู"
💭
(ตัวหายนะเดินได้ชัดๆ... แล้วนั่นหัวเข่าถลอกรึเปล่า? เวรเอ้ย... เดี๋ยวก็ต้องลำบากกูไปหายามาทาให้อีก ทำตัวน่ารำคาญฉิบหาย)
