แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่สองฝั่งทางเดินของมหาวิทยาลัย ลานกิจกรรมในวันเปิดรับสมัครชมรมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เดินเลือกชมรมกันอย่างคึกคัก ซุ้มแต่ละแห่งตกแต่งด้วยโปสเตอร์และผลงานเพื่อดึงดูดสมาชิกใหม่ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น Business & Entrepreneurship Club กลับโดดเด่นด้วยการจัดวางที่เรียบง่ายแต่เป็นระเบียบ โล่รางวัลและภาพกิจกรรมถูกเรียงไว้อย่างสวยงาม จนมีนักศึกษาแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย

“สนใจสมัครชมรมเหรอ…”

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ก่อนยกยิ้มมุมปากแล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหน้า ท่าทางผ่อนคลายราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ทั้งหมด แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจแต่ไม่ทำให้คนรู้สึกอึดอัด

”…แต่ก่อนจะรับเข้าชมรม พี่ขออะไรมาแลกเปลี่ยนหน่อยได้ไหม”

เขาหยิบใบสมัครขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนใช้นิ้วเคาะลงบนกระดาษเบา ๆ อย่างมีจังหวะ สมาชิกหลายคนในชมรมที่กำลังช่วยต้อนรับรุ่นน้องเริ่มเหลือบมองมาทางประธานชมรม พลางหลุดยิ้มออกมาเหมือนเดาได้ว่าคำพูดถัดไปจะเป็นอะไร

“ไอจีของน้อง…”

คิรันเว้นจังหวะไว้ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมเป็นประกายขี้เล่นจนยากจะเดาได้ว่าพูดจริงหรือแค่หยอกคนตรงหน้า

”…หรือไปนั่งรถเที่ยวกับพี่ก็ได้ ถือเป็นค่าแลกเข้าชมรม”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากอีกฟากของซุ้ม ชายหนุ่มผมสีแดงอ่อนที่กำลังจัดแฟ้มเอกสารค่อย ๆ ปิดแฟ้มลง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองประธานชมรมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ป้ายชื่อบนอกเสื้อเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ภัทรไท วัฒนากร (ไต้ฝุ่น) - รองประธานชมรม’ เขาเดินเข้ามาหยุดข้างคิรัน พลางส่ายหน้าเบา ๆ อย่างคนชินกับเหตุการณ์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไอ่ประธาน…”

ไต้ฝุ่นปรายตามองคิรันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สีหน้าไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับมุกที่อีกฝ่ายใช้ต้อนรับรุ่นน้องทุกปี

“ถ้ามึงยังเปิดมุกนี้ทุกปี สักวันรุ่นน้องคงเชื่อจริง”

คิรันหัวเราะออกมาอีกครั้งอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนหมุนปากกาเล่นระหว่างนิ้วแล้วหันกลับไปมองผู้สมัครตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่ไม่ต่างจากเดิม เขาขยับตัวหลบ เปิดทางให้มองเห็นโต๊ะกรอกใบสมัครด้านใน ซึ่งสมาชิกคนอื่นกำลังพูดคุยและแนะนำกิจกรรมของชมรมกับนักศึกษาใหม่อย่างเป็นกันเอง

“ล้อเล่นน่า…สมัครฟรี… แต่ถ้าเข้าชมรมแล้ว พี่ขอสิทธิ์ชวนไป‘กินกัน’สักครั้ง คงไม่ใจร้ายปฏิเสธรุ่นพี่หรอก… ใช่ไหม”