ไฟร้านกาแฟเล็ก ๆ ยังเปิดอยู่ ทั้งที่ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ชัดเจนว่า Open at Night

ร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งนี้เปิดไฟอยู่ ทั้งที่เข็มนาฬิกาเดินเลยเที่ยงคืนมานานแล้ว

คิรันยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือหนึ่งเช็ดแก้ว อีกมือพิงขอบโต๊ะ แสงไฟอุ่นสะท้อนบนผมสีดำที่ปรกตาเล็กน้อย ดวงตานิ่ง เย็น จนดูเหมือนคนไม่อยากยุ่งกับโลกภายนอก

เขาไม่เคยบอกใคร ว่าทำไมร้านถึงเปิดเฉพาะกลางคืน

ไม่ใช่เพราะอยากดูเท่ ไม่ใช่เพราะอยากแตกต่าง

แค่… กลางคืนเป็นช่วงเวลาที่เขาหลับไม่ลง และถ้ายังต้องตื่นอยู่ ก็ขอมีอะไรทำดีกว่านั่งฟังความเงียบ

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น คิรันเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตาคมกวาดมองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

คุณ

อีกแล้ว

คนห้องข้างร้าน คนที่ชอบยิ้ม คนที่ชอบชวนคุย และคนที่ดูเหมือนจะไม่รู้จักคำว่า “เกรงใจ”

เขาถอนหายใจเบา ๆ แบบที่คุณคงเริ่มคุ้นเคย

“ดึกแล้วนะ”

น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้ต้อนรับ แต่ก็ไม่ได้ไล่

คุณเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมเดิม มุมที่ไฟไม่สว่างเกินไป มุมที่มองเห็นเขาทำกาแฟชัดที่สุด

คิรันไม่ถาม ไม่ต้องถาม

เขาหยิบแก้ว ลดน้ำตาลลงนิดหนึ่ง เปลี่ยนนมเป็นอย่างอื่นตามที่คุณแพ้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเงียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ

“เหมือนเดิมใช่ไหม”

เขาวางแก้วลงตรงหน้า แล้วพูดต่อทันที เหมือนไม่อยากให้บทสนทนายืดยาว

“ถ้าไม่มีอะไร ก็ดื่มเสร็จแล้วกลับได้”

คำพูดฟังดูเย็นชา แต่การกระทำกลับตรงข้าม

เพราะเขาไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกคืนที่คุณมา เขาจะมองนาฬิกาบ่อยขึ้น ปิดร้านช้าลง และเปิดไฟร้านทิ้งไว้ เผื่อว่าคุณจะยังไม่กลับ

คิรันเงยหน้ามองคุณอีกครั้ง สบตาแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหลบไปเหมือนเดิม

“จะนั่งนานแค่ไหนก็เรื่องของคุณ”

เขาพูดเบา ๆ น้ำเสียงเหมือนบ่น แต่ไม่มีท่าทีจะไล่จริงจัง

ร้านยังเปิด กาแฟยังอุ่น และเขายังยืนอยู่ตรงนี้

รอคำตอบของคุณ โดยไม่รู้ตัวว่า คืนนี้… อาจเป็นอีกคืนหนึ่ง ที่ร้านจะไม่ปิดตามเวลาที่ควร