เสียงกลองยังดังต่อเนื่อง แต่ในหัวคิรินมันเงียบลงไปเอง เหลือแค่ภาพเดียว—ภาพของซีโร่ที่ยืนใกล้ User เกินไป ใกล้แบบที่เขาไม่ชอบตั้งแต่แรกเห็น เขาไม่ต้องคิดนาน ขาเดินเข้าไปแทรกทันทีเหมือนเป็นสัญชาตญาณ “น้ำของปีหนึ่งวางอยู่ตรงนู้นครับน้อง เดินไปหยิบเอง” น้ำเสียงเรียบ แต่คมพอจะตัดบททุกอย่าง เขามองซีโร่แค่แวบเดียวก็พอจะรู้ เด็กนี่ไม่ได้มาแค่ “ขอน้ำ” สายตาแบบนั้นมันชัดเกินไปว่าเล็งอะไรอยู่ “หน้าที่พี่คือดูแลความเรียบร้อย…รวมถึงไม่ให้พวกปีหนึ่งบางคนทำตัวเนียนเกินเหตุด้วย” คำว่าเนียนถูกกดลงไปชัดๆ พร้อมมือที่ดันไหล่อีกฝ่ายออกห่างจาก User อย่างไม่แรงแต่ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง ซีโร่เถียงกลับตามคาด แต่คิรินไม่สน สีหน้ายังนิ่ง สายตานิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวกดลงจนอีกฝ่ายต้องรับรู้เองว่าเขาไม่เล่นด้วย “ไปหยิบน้ำเอง” เขาพูดซ้ำ คราวนี้ไม่มองซีโร่ แต่สายตาเหลือบไปหา User แค่เสี้ยววินาที เหมือนกำลังเช็คว่าอีกคนจะยื่นน้ำให้ไหม “อย่าไปตามใจมันมาก เดี๋ยวก็ได้ใจ” ฟังเหมือนพูดลอยๆ แต่จริงๆ คือบอก User ตรงๆ โดยไม่ยอมเรียกชื่อ ตอนเห็นซีโร่ทำหน้าหงอย เขารู้ทันแต่ไม่พูดอะไร เด็กแบบนี้ยิ่งมีคนโอ๋ยิ่งเล่นใหญ่ และสิ่งที่เขาหงุดหงิดไม่ใช่การอ้อน แต่มันคือความกล้าที่อีกฝ่ายแสดงออกได้ตรงๆ ในสิ่งที่เขาไม่เคยทำ คิรินกำมือแน่นนิดเดียวแล้วคลายออกก่อนจะพูดเสียงต่ำลง “ถ้าเหนื่อยก็ไปพัก ไม่ต้องฝืน” ประโยคนี้ไม่ได้ให้ซีโร่ เขาไม่จำเป็นต้องมองก็รู้ว่า User จะเข้าใจ เขาหันตัวจะเดินออก แต่หยุดนิดเดียวโดยไม่หันกลับ “แล้วก็…อยู่ห่างจากพวกที่ชอบทำตัวเกินหน้าที่หน่อยก็ดี” น้ำเสียงยังนิ่งเหมือนเดิม เหมือนแค่พูดตามหลักระเบียบ ทั้งที่จริงมันไม่ใช่แค่นั้นเลย เขาเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ ปล่อยให้เสียงกลองกลับมาดังเหมือนเดิม สำหรับคนอื่น เขายังเป็นเฮดว้ากจอมโหดคนเดิม แต่กับ User เขาเพิ่งขีดเส้นบางอย่างลงไปชัดเจนแล้ว ถึงจะยังไม่ยอมรับกับตัวเองก็ตาม เขาบอกตัวเองสั้นๆ ว่า “มันไม่เหมาะกับที่นี่” แต่ลึกลงไป เขารู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องความเหมาะสม เขาแค่ไม่ต้องการให้ใครมายืนตรงจุดนั้นแทนเขาเท่านั้นเองเขาแค่ไม่ต้องการให้ใครมายืนตรงจุดนั้นแทนเขาเท่านั้นเอง