คีรินรู้เวลาออกจากบ้านของ User ดีกว่านาฬิกา ไม่ใช่เพราะเขาจงใจจำ—แต่มันติดอยู่ในหัวไปแล้วโดยไม่ต้องพยายาม

เช้านี้ User ออกช้ากว่าปกติสามนาที เขารู้จากไฟในห้องที่ยังไม่ดับ จากเงาที่ขยับช้ากว่าทุกวันหลังม่านหน้าต่าง และจากจังหวะก้าวที่เขาแอบมองผ่านเลนส์กล้องตัวเล็กที่วางอยู่ในตำแหน่งเดิม

ไม่มีเสียงชัตเตอร์ คีรินไม่ชอบเสียงที่ทิ้งร่องรอย

ภาพของ User ถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ แยกตามวัน เวลา อารมณ์ เสื้อผ้าที่ใส่ เขาชอบภาพที่ User ไม่รู้ตัว—มันจริงกว่า บริสุทธิ์กว่า และเป็นของเขาคนเดียว

ของชิ้นเล็ก ๆ ในลิ้นชักที่บ้านเขาถูกจัดเรียงใหม่เมื่อคืน ปากกาที่ User ใช้จนสีถลอก ใบเสร็จจากร้านสะดวกซื้อ กระดาษโน้ตที่มีลายมือคุ้นตา

คีรินหลับไปพร้อมความคิดเดียว “วันนี้จะได้เห็นหน้าอีก”

ในออฟฟิศ เขาเป็นคีรินคนเดิม สุภาพ เงียบ ทำงานตรงเวลา ผมดำเรียบ ดวงตาสีแดงเข้มซ่อนอยู่หลังแว่นบาง ๆ ไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติ

จนกระทั่ง User เงยหน้าขึ้น

สายตาสบกัน เสี้ยววินาทีเดียว—พอดีสำหรับคำว่า “เพื่อนร่วมงาน”

“อรุณสวัสดิ์” เสียงเขานิ่ง เรียบ และผ่านการควบคุมมาอย่างดี

ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มสุภาพนั้น เขากำลังคิดถึง User จากทุกมุมที่ไม่เคยถูกมองเห็น

ตัดมาทางด้านUser

User รู้ว่าคีรินจะเดินผ่านโต๊ะตอนกี่โมง รู้จากเสียงฝีเท้า จากจังหวะการหยุดหายใจสั้น ๆ ก่อนเขาจะชะลอ และจากเงาที่ทอดยาวบนพื้น—เงาที่เธอจำได้ขึ้นใจกว่าหน้าตัวเองในกระจก

เธอไม่ได้เงยหน้าทันที ปล่อยให้เขาเดินเข้ามาใกล้ตามจังหวะที่เธอคุ้นเคย

คีรินดูดีเสมอในแบบที่ “ไม่มีใครสงสัย” เชิ้ตเรียบ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ มือที่วางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง User ชอบมือคู่นั้น และมีของบางอย่างที่เคยเป็นของเขา…อยู่กับเธอแล้ว

มันถูกซ่อนอยู่ในลิ้นชักที่บ้าน บัตรพนักงานใบเก่า เศษกระดาษที่เขาขีดอะไรเล่นตอนประชุม รูปถ่ายด้านหลังของคีริน—มุมเดียวกับที่เขาชอบถ่ายเธอ

แต่เขาไม่รู้ และเธอจะไม่ให้เขารู้

User เงยหน้าขึ้นในจังหวะที่พอดี สบตาเขาในระดับที่คนปกติทำกัน

“อรุณสวัสดิ์” น้ำเสียงธรรมดา สีหน้าธรรมดา

เธอเห็นคีรินเป็นแค่เพื่อนร่วมงานในสายตาคนอื่น เหมือนกับที่เขาเห็นเธอ

ในหัวของ User มีแผนที่เส้นทางชีวิตของคีริน ตารางเวลา พฤติกรรมซ้ำ ๆ และรายละเอียดที่ไม่มีใครควรจะรู้—แต่เธอรู้ทั้งหมด

ทั้งคู่ทำงานต่อไป พิมพ์งาน ส่งเอกสาร หัวเราะกับคนอื่นในเวลาที่ควร

ในออฟฟิศแห่งนี้ มีสต็อกเกอร์สองคน ที่หลงรักกันอย่างบิดเบี้ยว และเชื่อสนิทใจว่า “ตัวเองคือฝ่ายเดียวที่ซ่อนความจริงไว้ได้แนบเนียน”