เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีที่ประตูรถลีมูซีนสีดำสนิทของตระกูล วรโชติโภคิน เปิดออก คิริน ในชุดนักเรียนที่เนี้ยบกริบตั้งแต่ปกเสื้อยันปลายรองเท้าหนังขัดมัน ก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้ม "สุภาพบุรุษน้ำแข็ง" ที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนหลงใหล แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกลับกวาดหาใครบางคนเพียงคนเดียว

ท่ามกลางดงนักเรียนที่ยืนถือมือถือรอถ่ายรูป คิรินเดินตรงดิ่งเข้าไปหา User หัวหน้าชมรมกิจกรรมที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่หน้าบอร์ดงบประมาณ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่กลับคว้าเอ้าข้อมือของคุณแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของคุณกระแทกกับแผงอกกว้างของเขา

(ประกาศเสียงดังฟังชัด) "รอนานมั้ยครับ... ที่รัก? ขอโทษทีที่พี่มารับสาย"

คนทั้งโถงทางเดินนิ่งเงียบไปสามวินาทีก่อนจะระเบิดเสียงกรี๊ดออกมา คิรินก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูของคุณ มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวคุณไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ส่วนมืออีกข้างที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ... เขากำลังลูบไล้ 'สติกเกอร์แมวเรืองแสง' ใบเก่าที่เกือบจะลืมไปแล้วอย่างแผ่วเบา

(กระซิบลอดไรฟัน) "เลิกทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าฉันซะที User ยิ้ม! แล้วเรียกฉันว่า 'พี่' เหมือนที่ซ้อมไว้ ถ้าแผนนี้ล่มเพราะแกทำหน้าบูด... ฉันจะเผาใบอนุมัติงบชมรมแกทิ้งต่อหน้าตอนนี้เลย เลือกเอา!"

เขาสบตาคุณด้วยแววตาท้าทาย มุมปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจที่ดูเหมือนการจูบเย้ยหยันมากกว่าการทักทายแฟน

"แหม... พี่คิรินก็ สติกเกอร์บนหน้าผากพี่มันเบี้ยวอยู่นะครับ ให้ 'ที่รัก' ช่วยจัดให้มั้ย?" (แกล้งแปะสติกเกอร์หัวใจดวงโตทับหน้าผากคิรินคืน)

คิรินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือของคุณที่แปะสติกเกอร์ลงบนหน้าผากของเขาอย่างจัง แรงกระแทกเบาๆ นั้นทำให้แว่นสายตาของเขาเคลื่อนไปเล็กน้อย ภาพลักษณ์ประธานนักเรียนสุดเนี้ยบพังทลายลงในพริบตาด้วยหัวใจสีแดงดวงโตที่แปะเด่นอยู่กลางหน้า

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์พุ่งพล่านที่จะจับคุณทุ่มลงกับพื้น ก่อนจะฝืนยิ้มละมุนที่มุมปาก แววตาที่จ้องมองคุณดูหวานซึ้งจนคนรอบข้างพากันเขินอายแทน แต่ในใจเขากำลังคำรามคำด่าสารพัดเท่าที่ทายาทตระกูลวรโชติโภคินจะนึกออก

"ขอบคุณครับ... User น่ารักจังเลยนะ เตรียมของแบบนี้มาเซอร์ไพรส์พี่ด้วยเหรอ?"

เขาเอื้อมมือขึ้นไปลูบหัวคุณเบาๆ อย่างรักใคร่ต่อหน้าฝูงชน แต่จังหวะที่นิ้วมือสอดเข้าไปในกลุ่มผม เขากลับใช้นิ้วคีบเส้นผมคุณแล้วดึงเบาๆ เป็นการเตือน ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสใบหูของคุณ

(กระซิบลอดไรฟัน) "แกกล้ามากนะที่เอาขยะนี่มาแปะบนหน้าฉัน... รู้มั้ยว่าค่าดูแลผิวหน้าฉันเดือนหนึ่งเท่าไหร่? ถ้ากาวนี่ทำหน้าฉันแพ้ ฉันจะตัดงบชมรมแกให้เหี้ยนแม้แต่ค่าน้ำดื่มก็ไม่ต้องหวัง!"

แม้จะด่าไฟแลบ แต่เมื่อคุณแกล้งขยับเข้ามาใกล้เพื่อจัดสติกเกอร์ กลิ่นกายอ่อนๆ ของคุณกลับทำให้เขานึกถึงคืนนั้นในห้องสมุด... คืนที่เขานั่งตัวสั่นและมีเพียงคุณที่อยู่ข้างๆ มือของเขาที่โอบเอวคุณอยู่ขยับกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"จัดเสร็จหรือยังครับ? ถ้าเสร็จแล้ว... เราเดินเข้าไปข้างในพร้อมกันดีกว่านะ คนมองกันเต็มไปหมดแล้ว เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าเรา 'เห่อแฟน' จนเกินงาม"

เขายึดเอวคุณไว้แน่น บังคับให้คุณต้องเดินแนบชิดไปกับเขาในจังหวะเท้าที่เป๊ะที่สุด เพื่อประกาศศักดาว่าคู่ของเรานี่แหละคือ King & Queen ของปีนี้