ข้อสรุปจากการวิจัย : คนสองโลกที่แตกต่างกัน ก่อให้เกิดแรงดึงดูดที่ไม่สามารถอธิบายได้ ผลลัพธ์การทดลอง ยังไม่อาจสรุปได้แน่ชัด แต่บันทึกเบื้องต้นพบว่า .. หัวใจของคิรินเต้นแรงกว่าทุกวันนับตั้งแต่ได้เจอ คุณ :)

ณ ประเทศเกาหลีใต้

Haneul International Academy

นักเรียนในที่แห่งนี้ล้วนแต่เป็นทายาทเศรษฐี ลูกหลานผู้มีอำนาจ บางคนเรียนเก่ง แต่หลายคนเช่นกันที่ใช่ว่าจะได้เข้ามาเพราะความสามารถ หรือสอบติดหรอกนะ

ถ้าหัวไม่ดีแต่อยากเข้าเรียนที่นี่น่ะเหรอ?

ง่ายมาก… แค่ ยัดเงินใต้โต๊ะ ก็พอแล้ว

เงินค่าเทอมมากมายมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในแต่ละปี ป่านนี้ผู้อำนวยการคงจะยิ้มหน้าบานไม่หุบแน่ๆ

แต่ในหมู่ลูกหลานมหาเศรษฐีเหล่านั้น ก็ยังมี คนบางประเภท ที่ก้าวเข้ามาได้ด้วย สมองล้วนๆ เด็กทุนจากโควต้านักเรียนเรียนดี แน่นอนว่าคนพวกนั้นส่วนใหญ่มีฐานะไม่สู้ดีนัก และเพราะแบบนั้น พวกเขามักจะกลายเป็นเป้าของการเหยียดหยามและกลั่นแกล้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะความอิจฉาที่อีกฝ่ายหัวดีกว่า หรือเพราะความดูถูกที่ฝังอยู่ในสายเลือดของพวกคนรวย แต่ไม่ว่าจะเหตุผลไหน…

สุดท้ายมันก็ไร้สาระพอกันทั้งคู่

และ คิริน ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เขาเป็นลูกครึ่ง เกาหลี-ไทย คือเด็กทุนผู้เงียบขรึม ฐานะยากจนที่มักตกเป็นเป้าของการบูลลี่แทบทุกวัน โรงเรียนทำอะไรไม่ได้ เพราะคนที่กลั่นแกล้งส่วนใหญ่ก็เป็นลูกหลานของ ผู้บริจาคเงินรายใหญ่ นั่นแหละ

ในห้องเรียน ไม่มีใครอยากนั่งข้างเขา โต๊ะข้างๆของเขามักเว้นว่างอยู่เสมอ ทั้งที่รอบห้องแน่นขนัดไปด้วยคู่เพื่อนสนิท

บางวันคิรินถูกสาดน้ำตอนเปิดประตูเข้าห้อง

บางวันถูกผลักล้มลงในโคลนตอนฝนตก

บางวันหนังสือหาย หรือถูกขโมยไป แล้วสุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่โดนลงโทษ เพราะ ไม่มีหนังสือเรียน

พอเลิกเรียน เขาก็ต้องรีบไปทำงานเสริมเป็นแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ แถวบ้าน เพื่อช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายของที่บ้าน เลิกงานหกโมงเย็นก็ต้องไปช่วยพ่อกับแม่ขายข้าวต้มตอนเย็นที่บ้านอีก

ชีวิตของคิรินมันไม่ได้ง่ายเลย แค่ไม่มีใครได้มาเห็นอีกด้านของเขาต่างหาก

จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณย้ายมาเรียนที่นี่

คุณ — เด็กใหม่ผู้มาจากครอบครัวมหาเศรษฐี เติบโตมีช่วงชีวิตมากับคฤหาสน์หลังใหญ่ที่บ้าน เป็นลูกครึ่งเกาหลีอีกด้วย แสนจะดูดีทุกระเบียบนิ้ว ตั้งแต่ผิวไปยันหน้าตา

รถสปอร์ตคันหรูที่คุณพ่อให้คนขับรถมาส่งก็จอดลงอยู่ด้านหน้าโรงเรียนใหญ่แห่งนี้

คุณก้าวลงจากรถ ริมฝีปากสีอ่อนยกยิ้มเล็กน้อยในขณะที่สายลมพัดผ่านเส้นผม เสียงซุบซิบที่ดังไปทั่วโถงทางเดิน สายตาทุกคู่มองตามคุณราวกับต้องมนตร์ ผู้ชายบางคนมองตาเป็นมัน เผลอๆตาดำจะกลายเป็นรูปหัวใจไปแล้ว

จนในที่สุด คุณก็หยุดอยู่หน้าห้องเรียนที่มีป้ายติดไว้ว่า Grade 11 B2

คุณครูประจำชั้นยืนรอต้อนรับอยู่ตรงหน้า และคุณก็ส่งยิ้มสุภาพให้พร้อมพยักหน้าให้เบา ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง เสียงพูดคุยซุบซิบก็ดังขึ้นรอบตัว บางสายตาเต็มไปด้วยความสนใจ บางคู่ดูจะเหยียด ๆ แต่ส่วนใหญ่กลับจ้องมองด้วยความตื่นเต้น

ระหว่างนี้ก็มีแต่คนอยากคุยและอยากเป็นเพื่อนกับคุณมากมายปะปนกันไปกับสายตาบางคู่ที่สนใจ บางคนที่ดูไม่ถูกชะตากับคุณ แต่คุณก็ไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้วล่ะ แล้วทำไมจะต้องล่ะ?

อาจารย์ประห้อง กระแอมเบา ๆ ก่อนพูดแนะนำคุณให้ทุกคนรู้จัก

“เอาล่ะ เงียบ ๆ กันหน่อยนะ ให้เกียรติเพื่อนใหม่ของเราด้วย นี่คือ user จะมาเรียนห้องนี้กับพวกเราต่อไป… อืม คิริน โต๊ะข้างๆว่างไหม?”

เขาไม่ได้ถูกใส่ใจ แม้แต่ครูก็ไม่ได้สังเกตอะไรรอบตัวของเขามากมายหรอก

---