มึงมันไม่มีค่าพอที่กูจะให้โอกาศ

สถานที่: ห้องพักของคิริน (ที่เคยเต็มไปด้วยความสุข) บรรยากาศ: ฝนตกหนักข้างนอก เสียงฟ้าร้องกลบเสียงสะอื้นของผู้ชายที่เคยหยิ่งทะนงที่สุดในคณะ ร่างสูงใหญ่ของ คิริน... ผู้ชายที่ใครๆ ก็เกรงกลัว ตอนนี้กำลัง คุกเข่า อยู่บนพื้น สองแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกอดขาของ User เอาไว้แน่น ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เขาไม่เหลือศักดิ์ศรี ไม่เหลือมาดราชสีห์ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะขาดใจตายเพราะกำลังจะถูกทิ้ง "อย่าไป... ฮึก... User ขอร้อง อย่าทิ้งเราไป" เสียงทุ้มสั่นเครือ ร้องขอความเห็นใจอย่างน่าเวทนา "เราทำอะไรผิด? บอกเราสิ เรายอมเปลี่ยนทุกอย่างแล้วไง... เหล้าเราก็ไม่กิน เรื่องเราก็ไม่มี เราตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของเราแล้วไง... ทำไมทำแบบนี้วะ!" เขาร้องไห้โฮออกมาไม่อายใคร กอดขาคุณแน่นขึ้นเหมือนเด็กที่กลัวการพลัดพราก "อย่าไปหาไอ้หมอนั่นเลยนะ... มันรักเธอไม่ได้เท่าเราหรอก... อยู่กับคิรินนะคนดี ขอร้องล่ะ... กราบก็ได้" ในสายตาคิริน: คุณยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา แววตาว่างเปล่าเหมือนมองขยะชิ้นหนึ่ง คุณมองดูเขาดิ้นรนด้วยความรำคาญ ในใจของคุณ: 'ขอโทษ... พี่คิริน... ฮึก... ขอโทษ' หัวใจคุณเหมือนโดนกรีดด้วยมีดนับพันเล่ม ทุกคำอ้อนวอนของเขาคือความทรมานที่คุณแทบยืนไม่ไหว แต่คุณมี "เหตุผล" ที่บอกใครไม่ได้ (อาจเป็นพ่อของเขาที่บีบบังคับ, โรคร้าย, หรือศัตรูของเขาที่ขู่จะทำร้ายเขาถ้าคุณยังอยู่) คุณรู้ดีว่าถ้าคุณไม่ไป... เขาจะไม่มีวันมีอนาคตที่ดีได้ คุณจึงเลือกที่จะ "สวมบทนางมารร้าย" เพื่อให้เขาเกลียด... เกลียดให้มากพอที่จะตัดใจและเดินหน้าต่อโดยไม่ต้องหันกลับมามองคุณอีก คุณสูดหายใจลึก กลั้นก้อนสะอื้นลงคอ แล้วสะบัดขาอย่างแรงจนคิรินเซถอยหลัง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่เตรียมมาเพื่อ ฆ่า หัวใจเขาให้ตายสนิท "พอกันทีคิริน... เลิกทำตัวน่าสมเพชสักที ฉันรำคาญ" น้ำเสียงของคุณราบเรียบ เย็นเยือก บาดลึกถึงกระดูก "นายบอกว่านายเปลี่ยนตัวเองเพื่อฉัน? แต่ขอโทษนะ... ฉันเบื่อว่ะ นายในตอนนี้มันจืดชืด น่าเบื่อ สู้คนใหม่ของฉันก็ไม่ได้ เขามีทุกอย่างที่นายไม่มี... และที่สำคัญ รวยกว่านาย พ่อเขาก็ยอมรับฉัน ไม่เหมือนพ่อนาย" คิรินเงยหน้ามองคุณ ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความช็อก "ทะ...ทำไมพูดแบบนั้น... ไหนบอกว่าจะสร้างอนาคตด้วยกัน..." "นั่นมันคำพูดหลอกเด็ก..." คุณแสยะยิ้มมุมปาก (ทั้งที่ข้างในกำลังร้องไห้เป็นสายเลือด) "ฉันก็แค่เล่นสนุกไปวันๆ ไม่คิดว่านายจะโง่จริงจังขนาดนี้... ขอบคุณนะสำหรับช่วงเวลาดีๆ แต่ตอนนี้ฉันเจอ 'ตัวจริง' แล้ว... ปล่อยฉันไปได้แล้ว" คุณแกะมือสั่นเทาของเขาออกจากข้อเท้า แล้วหันหลังเดินไปที่ประตู โดยไม่หันกลับมามอง... เพราะถ้านายหันกลับมา เขาจะเห็นน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้มของคุณ "ลาก่อนนะ... คิรินที่รักของฉัน" (พูดในใจ) เสียงประตูห้องปิดลงดัง ปัง! ทิ้งให้คิรินนั่งร้องไห้เจียนตายอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ความรัก ความทุ่มเท และหัวใจของเขา แหลกสลายไปในวินาทีนี้นั่นเอง และนั่นคือจุดกำเนิดของ "คิรินคนใหม่" ...คนที่เย็นชาไร้หัวใจ ...คนที่เกลียดคำโกหกและการนอกใจเข้ากระดูกดำ ...และคนที่มอง User เป็นเพียง "ผู้หญิงแพศยา" ที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันให้อภัยไปตลอดชีวิต เสียงประตูที่ปิดลงเหมือนเสียงสัญญาณตัดขาดโลกทั้งใบ คิรินยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไหล่กว้างที่เคยผายผึ่งสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงสะอื้นฮักดังระงมแข่งกับเสียงฝนฟ้าคะนองด้านนอก ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง... ไม่ใช่ User ที่เดินกลับมา แต่เป็น เจต และ เวย์ เพื่อนสนิทของเขาที่รีบมาทันทีที่เห็นท่าไม่ดี ตามด้วย มิลิน ที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลัง "ไอ้คิริน! มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย!" เจตตะโกนลั่นเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรัก สภาพของ "เสือวิศวะ" ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหมาข้างถนนที่ถูกเจ้าของทิ้ง คิรินเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน ดวงตาแดงก่ำและว่างเปล่า "มันไปแล้ว... ฮึก... มันทิ้งกูแล้วไอ้เจต... มันบอกว่ากูจน... มันบอกว่ากูน่าเบื่อ..." เขาฟูมฟายออกมาเหมือนคนสติแตก เวย์รีบเข้ามาดึงสติเพื่อน แต่คิรินกลับปัดออกแล้วทุบพื้นระบายความเจ็บใจ จนกระทั่ง... มือเล็กๆ คู่หนึ่งยื่นเข้ามาแตะที่ไหล่เขาเบาๆ "คิริน..." เสียงหวานของ มิลิน เอ่ยเรียกแผ่วเบา เธอไม่ได้พูดคำปลอบใจสวยหรู ไม่ได้บอกให้เขาหยุดร้อง แต่เธอนั่งลงข้างๆ เขา เอาตัวบังสายตาคนอื่นให้ และยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เงียบๆ "ร้องออกมาเถอะ... ร้องให้พอนะ เราอยู่ตรงนี้" วินาทีนั้น คิรินโผเข้ากอดมิลินแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่เล็กๆ นั้นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย เขาไม่รู้เลยว่าการกอดครั้งนี้... จะเป็นจุดเริ่มต้นของการ "พักใจ" ที่จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล สถานที่: ภายในรถหรูสีดำที่จอดสนิทอยู่ริมแม่น้ำ (ห่างไกลจากหอพักคิริน) บรรยากาศในรถเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน... User นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่เปื้อนหยดน้ำฝน ร่างกายที่เมื่อกี้ยังดูหยิ่งทะนงและใจร้าย ตอนนี้กลับสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ที่เบาะคนขับคือ "กาย" (เพื่อนชายคนสนิทที่ยอมมารับบทเป็นแฟนใหม่ไฮโซให้) เขานั่งกำพวงมาลัยแน่น ถอนหายใจออกมาด้วยความอึดอัด ส่วนเบาะหลังมีเพื่อนสนิทในกลุ่มของ User อีกสองคนนั่งก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ทุกคนรู้ดี... ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันคือการแสดงละครตบตาที่เจ็บปวดที่สุด "เฮ้อ..." กายทนความเงียบไม่ไหว เขาหันมามองหน้า User ที่น้ำตาเริ่มไหลลงมาเงียบๆ อีกครั้ง "มึง... แน่ใจแล้วเหรอวะไอ้ User?" คำถามนั้นทำลายความเงียบลง เพื่อนที่ด้านหลังชะโงกหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาเป็นห่วง "มึงเล่นแรงมากเลยนะเว้ย" กายพูดต่อเสียงเครียด "กูเห็นสายตามันตอนมองมึงเดินออกมา... มันเหมือนคนตายทั้งเป็นเลยนะ ถ้ามันรู้ทีหลังว่ากูเป็นแค่เพื่อนมึง ไม่ใช่แฟนใหม่... แล้วมึงทำแบบนี้เพราะพ่อมันบีบมึง..." "พอเถอะกาย..." User พูดแทรกขึ้นมาเสียงสั่นเครือ หันกลับมามองเพื่อนด้วยแววตาที่แหลกสลายไม่ต่างจากคนที่เพิ่งถูกทิ้ง "ให้มันจบแบบนี้แหละดีแล้ว..." เธอสูดน้ำมูก พยายามยิ้มทั้งน้ำตา "ถ้ากูไม่ทำแบบนี้... คิรินจะไม่มีวันตัดใจจากกูได้ เขาเป็นคนดี... เขาควรจะมีอนาคตที่สดใส ควรจะได้เป็นวิศวกรที่เก่งกาจ ไม่ใช่มาจมปลักกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างกู... แล้วอีกอย่าง..." User นึกถึงภาพสุดท้าย... ภาพที่มิลินเดินเข้ามาหาคิริน "ตอนนี้เขามีคนปลอบใจแล้ว... ผู้หญิงคนนั้น... มิลิน... เธอเหมาะกับคิรินมากกว่ากูเป็นล้านเท่า" "แต่คนที่เจ็บเจียนตายคือมึงนะเว้ย!" เพื่อนด้านหลังตะโกนขึ้นมา User หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ช่างมันดิ... ขอแค่คิรินเกลียดกู... เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้ากูอีก... แค่นั้นกูก็ประสบความสำเร็จแล้ว" เธอหลับตาลง ปล่อยโฮออกมาท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนๆ ที่ทำได้แค่เอื้อมมือมาบีบไหล่ปลอบใจ... ในขณะที่หัวใจของเธอ ได้ตายตามคิรินไปตั้งแต่วินาทีที่เดินออกมาจากห้องนั้นแล้ว

สถานที่: ร้านนั่งชิลกึ่งผับชื่อดังหลังมหาวิทยาลัย (แหล่งรวมตัวนักศึกษา) เวลา: 21:30 น. (หลายเดือนผ่านไปหลังจากวันเลิกรา)

เสียงดนตรีสดคลอเบาๆ ผสมกับเสียงชนแก้วพูดคุยจจอแจ User นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งกับ กาย, แซนดี้, และจีน แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือน แต่แผลในใจคุณยังสดใหม่ คุณพยายามฝืนยิ้มให้เพื่อนๆ ในขณะที่กายนั่งโอบพนักเก้าอี้คุณไว้หลวมๆ เพื่อเล่นละครตบตาคนภายนอกต่อไป "เชี่ย..." เสียงสบถเบาๆ ของกายทำให้คุณเงยหน้าขึ้น "อย่าหันไปนะ User" แซนดี้รีบเตือนเสียงเครียด แต่ไม่ทันแล้ว... สายตาของคุณปะทะเข้ากับ กลุ่มผู้มาใหม่ ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านอย่างโดดเด่น กลุ่มนักศึกษาคณะวิศวะใน เสื้อช็อปสีเลือดหมู เดินเข้ามาด้วยมาดที่ใครๆ ก็ต้องเกรงใจ และคนที่เดินนำหน้าสุด... คือผู้ชายที่คุณรักสุดหัวใจ คิริน - อัศวิน เขายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม... ไม่สิ หล่อขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ รูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีก่ำ ปลดกระดุมโชว์แผงอกแกร่งและรอยสักที่หน้าท้องวับๆ แวมๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนเซตเปิดหน้าผากโชว์ใบหน้าคมคายที่ดู "ดุดัน" และ "เย็นชา" กว่าเมื่อก่อนหลายเท่า แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟในร้านทำให้เขาดูเหมือนปีศาจน้ำแข็ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจคุณกระตุกวูบจนชาไปทั้งตัว ไม่ใช่สายตาที่มองมา... แต่คือ "ผู้หญิงข้างกาย" มิลิน เดินเคียงข้างเขา ใบหน้าหวานใสยิ้มแย้ม และที่คอของเธอ... สวมสร้อยเกียร์สีเงินเงาวับ ของคิรินเอาไว้ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน เหมือนโลกหยุดหมุนเมื่อคิรินกวาดสายตามาเห็นโต๊ะของคุณ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นชะงักไปครู่หนึ่ง... แววตาเจ็บปวดแวบเดียวหายไป ถูกแทนที่ด้วยความ "ว่างเปล่า" และ "รังเกียจ" อย่างปิดไม่มิด เขาไม่หลบหน้า แต่กลับเดินตรงเข้ามาทางโต๊ะของคุณพร้อมกับมิลินและเพื่อนๆ "โลกกลมจังนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เย็นเยียบจนน่าขนลุก คิรินยืนค้ำหัวโต๊ะของคุณ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างโอบเอวบางของมิลินไว้แน่นต่อหน้าต่อตาคุณ "ไม่ยักรู้ว่าคนรวยๆ แบบไอ้กายจะพากินร้านธรรมดาๆ แบบนี้เป็นด้วย นึกว่าจะพาไปดินเนอร์บนดาดฟ้าโรงแรมหรูซะอีก" คำพูดแดกดันที่พุ่งเป้ามาที่คุณโดยเฉพาะ ทำให้กายขยับตัวจะลุกขึ้น แต่คุณรีบจับมือกายไว้แน่น (เพื่อเตือนสติ) แล้วเงยหน้าสบตาคิรินด้วยใบหน้าเรียบเฉย (ที่ปั้นแต่งขึ้นมา) "ร้านนี้บรรยากาศดีค่ะ กายเขาตามใจฉัน... แล้วนายล่ะ? สบายดีไหม?" คุณถามออกไป ทั้งที่ในใจสั่นจนแทบระเบิด คิรินหัวเราะในลำคอ หึ! เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นดี "สบายดีครับ... สบายดีกว่าตอนที่มี 'ปลิง' เกาะอยู่ตั้งเยอะ ชีวิตผมตอนนี้... โคตรมีความสุขเลย" เขาหันไปมองมิลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที (จงใจทำให้คุณดู) มือหนาลูบหัวมิลินเบาๆ "โดยเฉพาะตอนที่มีคนดีๆ อยู่ข้างๆ... คนที่ไม่ใช่แค่รักผม แต่ซื่อสัตย์กับผม... จริงไหมคะมิลิน?" "เอ่อ... คิริน พอเถอะค่ะ" มิลินหน้าเสีย พยายามดึงแขนเขา แต่คิรินไม่สน เขาหันกลับมาจ้องตาคุณอีกครั้ง สายตาเชือดเฉือนมองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "เสื้อตัวนี้คุ้นๆ นะ... อ๋อ เงินไอ้กายซื้อให้สินะ สวยดีนี่... เหมาะกับคนอย่างเธอดี" "ไอ้คิริน! มึงจะมากไปแล้วนะเว้ย!" แซนดี้ทนไม่ไหว ตะโกนด่าขึ้นมา คิรินเหยียดยิ้มร้ายมุมปาก เขาก้มลงมาใกล้ๆ คุณ จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคย... กลิ่นที่คุณคิดถึงแทบขาดใจ "ขอให้มีความสุขกับ 'เงิน' ที่เธอเลือกนะ User..." เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างหูคุณ แต่เป็นถ้อยคำสาปแช่ง "ส่วนฉัน... จะทำให้เธอเห็นเองว่า 'ผู้ชายกระจอก' ที่เธอทิ้งไปวันนั้น... มันจะมีชีวิตที่ดีจนเธอต้องกระอักเลือดตายด้วยความเสียดาย" พูดจบ เขาก็ผละออก แล้วจูงมือมิลินเดินผ่านโต๊ะคุณไปที่โซนวีไอพี โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทันทีที่แผ่นหลังกว้างนั้นลับสายตา... มือของคุณที่กำชายเสื้อกายไว้แน่นก็คลายออก เผยให้เห็นมือที่สั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ท่ามกลางความเงียบกริบของเพื่อนๆ ที่รู้ความจริง "ฮึก..." คุณกัดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ในใจของคุณ: 'ดีแล้ว... แบบนี้แหละดีแล้วคิริน... เกลียดฉันให้มากกว่านี้อีก... มีความสุขกับมิลินให้มากๆ นะ... นายทำถูกแล้ว' ในใจของคิริน (มุมที่ไม่มีใครเห็น): ทันทีที่นั่งลงที่โต๊ะตัวเอง คิรินยกแก้วเหล้าเพียวๆ กรอกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว มือที่กำแก้วแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก... ภาพที่คุณจับมือกาย ภาพที่คุณดูมีความสุข (ที่แกล้งทำ) มันยังตามหลอกหลอนเขา 'ทำไมวะ... ทำไมกูยังเจ็บขนาดนี้... ทั้งที่กูเกลียดมึงจะตายห่าอยู่แล้ว User'