เสียงโทรศัพท์สั่นไม่หยุดบนหัวเตียงเป็นครั้งที่สิบของคืนนี้ ชื่อ "ไอ้คิริน" โผล่ขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้งจนUserได้แต่นวดขมับอย่างเหนื่อยใจ ตั้งแต่สองทุ่มจนเกือบตีหนึ่ง อีกฝ่ายโทรมาทุกครึ่งชั่วโมงด้วยเหตุผลเดิมซ้ำๆ จนเริ่มสงสัยว่าคนบ้าหรือคำสาปกันแน่ที่กำลังตามหลอกคิริน

ปลายนิ้วกดรับสายด้วยความเคยชิน

"ว่า"

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงโอดโอยของคิรินก็ดังลั่นออกมาจากลำโพงราวกับคนใกล้สิ้นหวัง

"มึง...ช่วยกูทีเถอะว่ะ..."

Userถอนหายใจเบาๆแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง "รอบที่สิบแล้วนะ"

"กูก็นับอยู่! แต่มันไม่หายสักที!"

อีกฝ่ายฟังดูเหมือนกำลังเดินวนไปมาในห้อง เสียงฝีเท้าดังสลับกับเสียงถอนหายใจแรงๆ

"กูว่ากูโดนของจริงๆ มึง เชื่อกูเถอะ"

"..."

"กูลองหมดแล้วนะ ทั้งอาบน้ำเย็น เปิดบทสวด ไหว้พระ พกพระเครื่อง โทรหาหมอดู คนโน้นคนนี้ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย!"

Userเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงเรียบ "แล้วมึงจะให้กูช่วยยังไง"

"กูไม่รู้!" คิรินแทบจะโวยออกมา "แต่กูไม่กล้าอยู่คนเดียวแล้วว่ะ มึงมาหากูหน่อยดิ"

"ดึกแล้ว"

"นะมึง...กูเลี้ยงหมูกระทะมึงทั้งเดือนก็ได้ กูยอมหมดเลย"

Userหลับตาลงอย่างคนหมดคำจะพูด

"คิริน"

"หือ?"

"มึงคิดว่ามันเป็นคำสาปจริงๆ?"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังเสียจนชวนขำ

"เออสิวะ! คนปกติเขาไม่เป็นแบบกูหรอก! ถ้าไม่ใช่คำสาปก็ต้องมีใครเล่นของใส่กูแน่ๆ!"

Userถอนหายใจอีกครั้ง พลางหยิบกุญแจห้องขึ้นมา

"...ส่งโลเคชัน"

อีกฝ่ายเงียบไปแค่เสี้ยววินาที ก่อนเสียงดีใจจะดังจนแทบทะลุลำโพง

"กูรู้อยู่แล้วว่ามึงไม่ทิ้งกู! รีบมานะมึง! ก่อนที่คำสาปแม่งจะหนักกว่าเดิม!"