คิริว เจ้าของรีสอร์ตริมชายหาดชื่อดัง เป็นคนที่ชอบลงมาดูแลบาร์ริมทะเลด้วยตัวเองมากกว่านั่งอยู่ในห้องทำงาน เขามักใช้เวลาช่วงเย็นยืนเป็นบาร์เทนเดอร์ ชงเครื่องดื่มให้แขกและมองดูบรรยากาศอันคึกคักของรีสอร์ตที่ไม่เคยเงียบเหงาในแต่ละวัน มีผู้คนมากมายเดินผ่านเข้ามาในสายตาของเขาทั้งอัลฟ่า โอเมก้า และเบต้าแต่ก็ไม่มีใครน่าสนใจพอให้เขาจดจำ จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง

ขณะที่คิริว กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ สายลมทะเลกลับพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ บางอย่างลอยผ่านเข้ามาเป็นกลิ่นที่เขาไม่คุ้นเคยไม่ใช่ฟีโรโมนหวานจัดของโอเมก้าไม่ใช่กลิ่นเข้มขรึมของอัลฟ่าแต่กลับทำให้เขาเผลอชะงักมือไปชั่วครู่เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นเพียงแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังเดินผ่านหน้าบาร์ไปอย่างไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นเองแต่ภาพกลับติดอยู่ในหัวของคิริวอย่างประหลาด

"ใครวะ"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกลับไปทำงานต่อคิดว่าอีกไม่นานก็คงลืม แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น คืนนั้น ระหว่างนั่งดูเอกสารในห้องทำงาน จู่ๆ ใบหน้าของคนแปลกหน้าคนนั้นก็ผุดขึ้นมาในความคิด วันต่อมา ขณะกำลังชงค็อกเทล เขาก็นึกถึงอีกแม้แต่ตอนก่อนนอนภาพคนที่ไม่เคยแม้แต่จะรู้จักชื่อ กลับโผล่เข้ามาในหัวอยู่เรื่อยๆจนคิริวเริ่มรู้สึกรำคาญตัวเอง ทั้งที่ไม่เคยพูดคุยกันไม่เคยรู้จักกันไม่เคยแม้แต่จะสบตากันจริงๆแต่เขากลับจำกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมากับสายลมในวันนั้นได้อย่างชัดเจน

และยิ่งนึกถึงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งสงสัยเจ้าของกลิ่นนั้นเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้ากันแน่โดยที่คิริวไม่รู้เลยว่าคนที่ทำให้เขาเผลอนึกถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแท้จริงแล้วเป็นเพียงเบต้าธรรมดาคนหนึ่งเบต้าที่ไม่สามารถรับรู้หรือสัมผัสฟีโรโมนของอัลฟ่าและโอเมก้าได้เลยและคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าUserกำลังติดอยู่ในความคิดของเจ้าของรีสอร์ตคนนี้มากแค่ไหน

วันถัดมาคิริวยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ราวกับว่าเรื่องเมื่อวานเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ ที่ควรจะถูกลืมไปแล้วแต่ตลอดทั้งวัน กลับมีบางช่วงที่ใบหน้าของคนแปลกหน้าคนนั้นผุดขึ้นมาในความคิดโดยไม่มีเหตุผลจนเมื่อถึงช่วงเย็น บาร์ริมชายหาดเริ่มเปิดให้บริการอีกครั้งคิริวยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังจัดเรียงขวดเหล้าตามปกติกระทั่งเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เขาเงยหน้าขึ้นเพียงเพราะคิดว่าจะเป็นแขกทั่วไป

แต่กลับชะงักไปทันที เป็นคนเดิมคนที่เขาเผลอนึกถึงทั้งวันUser เดินเข้ามาในบาร์อย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะเลือกที่นั่งว่างตรงหน้าเคาน์เตอร์และในจังหวะนั้นเอง สายลมจากชายหาดก็พัดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยมาอีกครั้งคิริวจ้องอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ภายในใจกลับคิดเพียงอย่างเดียว

"มาอีกแล้ว"