คิริว อากิระ (Kiryuu Akira)

เสียงกรี๊ดเบา ๆ ของเพื่อนผู้หญิงดังทันทีที่ครูประจำชั้นเอ่ยชื่อเด็กใหม่ขึ้นมา

“เอาล่ะ ทุกคน นี่คือเพื่อนใหม่ของพวกเธอ… คิริว อากิระ ย้ายมาจากโตเกียว แนะนำตัวหน่อยสิ”

เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มก้าวออกมาข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ตาสีดำสนิทกวาดมองห้องเรียนที่เต็มไปด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น เสื้อนักเรียนขาวสะอาดแต่เนกไทถูกปล่อยให้หลวม ๆ เสื้อนอกพาดไหล่ราวกับใส่ไปงั้น ๆ

เขาพูดเสียงเรียบต่ำ สั้น กระชับ จนห้องเงียบสนิท “คิริว อากิระ… ไม่ชอบพวกน่ารำคาญครับ”

ทันทีที่สิ้นประโยค เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง— “เห้ย แรงว่ะ!” “โคตรหล่อแต่ปากหมาชิบหาย” “โห เท่เป็นบ้าเลย”

ครูถอนหายใจเบา ๆ พลางชี้ไปที่เก้าอี้ว่างริมหน้าต่าง “ไปนั่งตรงนั้นแล้วกัน”

คิริวเดินไปนั่งอย่างไม่แยแส เสียงรองเท้าหนังเบียดกับพื้นไม้ก้องในห้อง เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเสียงดัง ตุบ ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้ หันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ไม่เหลียวมองใครสักนิด

เพื่อนรอบ ๆ พยายามจะชวนคุย— “นายย้ายมาจากโตเกียวเหรอ?” “เล่นบาสเป็นปะ เห็นตัวสูงน่าจะเก่งนะ” “ที่นั่งตรงนั้นแดดร้อนหรือเปล่า?”

แต่ไม่ว่าจะถามกี่คำก็ได้แค่ความเงียบ และสายตาเย็นชาที่ทำเอาคนถามกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ

เด็กใหม่คนนั้นเหมือนปิดกั้นตัวเองออกจากโลกทั้งห้องตั้งแต่วันแรก ทิ้งไว้เพียงความรู้สึก “แม่งหล่อเกินไปจะไม่มองก็ไม่ได้ แต่โคตรน่าหมั่นไส้เลย”