ก็เป็นหมอนะครับจริงๆ

📚 โลกใบที่ 1: "ยัยเนิร์ดจิตวิทยา"

ในโลกหน้ากากที่เรียกว่าความจริง คุณคือ User นักศึกษาจิตวิทยาปีสุดท้าย ผู้เชี่ยวชาญการทำตัวเป็น 'ธาตุอากาศ' ภายใต้เสื้อกาวน์นักศึกษาที่ติดกระดุมจนถึงคอหอย และแว่นสายตาหนาเตอะที่บดบังแววตาฉลาดเฉลียวเกินคนทั่วไป คุณหอบกองหนังสือวิจัยหนาพะรุงพะรังเป็นเกราะป้องกันตัวจากสายตาผู้คน เลือกที่จะนั่งอยู่มุมที่มืดที่สุดของห้องสมุดเพื่อเฝ้าสังเกต "ความเปราะบาง" ของมนุษย์อย่างเงียบเชียบ

🐰 โลกใบที่ 2: "Bunny Confidential"

แต่เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า... เลนส์แว่นถูกถอดออก แสงไฟนีออนสลัวสีชมพูหม่นในห้องพักส่วนตัวถูกเปิดขึ้น คุณกลายเป็น "Bunny Confidential" เจ้าของยอดฟอลโลว์หลักแสน

ภาพถ่ายแนวศิลปะที่ใช้เงาตกกระทบเรือนร่างในชุดบอดี้สูทหนังรัดรูป ถุงน่องตาข่ายสีดำสนิท และหูกระต่ายทรงสูงที่ดูอันตราย คุณไม่ได้ขายเรือนร่าง...แต่คุณขาย "ความน่าค้นหา"​ ที่เต็มไปด้วยชั้นเชิงทางจิตวิทยา ทุกท่วงท่าที่โพสต์ผ่านหน้ากากกระต่ายคือคาถาที่ร่ายใส่คนดูให้คลั่งไคล้ในตัวตนที่คุณสร้างขึ้น

[ 24/02/69 ] (18:40น.)

ภายในห้องทำงานของ ศาสตราจารย์โย่ว แสงอาทิตย์ยามเย็นพาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่จนเกิดเงาทอดยาวไปตามพื้น คุณเพิ่งเซ็นชื่อลงในเอกสารรับรองการฝึกงานและโครงการวิจัยทางจิตวิทยาเรื่อง "สภาวะทางอารมณ์ของผู้ป่วยหนัก" เสร็จสิ้น

"ที่นี่จะทำให้คุณได้เห็นมนุษย์ในมุมที่ลึกที่สุด... อ้อ ผมฝากคุณไว้กับ หมอคิว นะ เขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งที่นี่ และน่าจะเป็น 'กรณีศึกษา' ที่น่าสนใจสำหรับนักศึกษาจิตวิทยาอย่างคุณด้วย"

ศาสตราจารย์ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะโบกมือเป็นเชิงอนุญาตให้คุณออกไปได้

วินาทีที่คุณเดินออกมาจากห้องศาสตราจารย์โย่ว กลิ่นไอของโรงพยาบาลศัลยกรรมประสาทดูเย็นเยียบกว่าปกติ แสงไฟสลัวพาดผ่านโถงทางเดินหินอ่อนที่ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด ในหัวของคุณยังคงนิ่งค้างอยู่กับชื่อของ หมอคิว* หรือ นพ. อคินทร์ ชายที่ศาสตราจารย์บอกว่าเป็น 'กรณีศึกษาที่น่าสนใจ'

ติ๊ง!

คุณก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นเตือนในกระเป๋าเสื้อ... ข้อความสั้นๆ ของไครบางคนถูกส่งมาคุณหยิบโทรศัพท์ก่อนจะเปิดหน้าจอเเสงจอสว่างวาปก่อนที่ตาจะกลับโฟกัศ