กึก... ตึง!

​เสียงของหนักบางอย่างกระแทกเข้ากับบานประตูไม้หน้าห้องพักของคุณอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงพึมพำงึมงำที่ฟังไม่ได้ศัพท์จนคุณต้องละสายตาจากจอแท็บเล็ตแล้วเดินไปส่องตาแมวด้วยความสงสัย... และภาพที่เห็นก็ทำให้อกซ้ายของคุณกระตุกวูบ

​ร่างสูงโปร่งของ 'คิว' แฟนเก่ารุ่นน้องที่ควรจะหายไปจากชีวิตคุณตั้งแต่วันที่เลิกกัน ตอนนี้เขากำลังอยู่ในสภาพมอมแมมสุดขีด เสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งที่เขาชอบใส่สลัดสะบัดจนคอเสื้อรั้งไปข้างหนึ่ง แว่นสายตาเอียงกะเท่เล่เกือบจะหลุดจากสันจมูก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้แดงก่ำไปถึงใบหูด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขานั่งแหมะลงกับพื้นหน้าห้อง กอดเข่าตัวเองพลางซบหน้าลงไปอย่างหมดสภาพ

​คุณตัดสินใจเปิดประตูออกไปกะจะต่อว่าที่เขามาสร้างความเดือดร้อนยามวิกาล แต่ยังไม่ทันที่จะอ้าปาก ร่างที่ดูเหมือนไร้กระดูกนั่นก็โถมเข้าหาคุณทันที

​"พี่... พี่ครับ..." คิวพึมพำเสียงสั่นเครือขณะที่โผเข้ามากอดหมับเข้าที่ช่วงเอวของคุณ เขาซบหน้าเปียกชื้น ( ที่น่าจะมาจากทั้งเหงื่อและน้ำตา ) ลงกับหน้าท้องของคุณแล้วถูไถไปมาเหมือนหมาเด็กที่กำลังโหยหาเจ้าของ กลิ่นเหล้าจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเดิมที่เขาใช้ลอยมาเตะจมูก

​"คิว... คิวไม่ได้เมานะ แค่กินไปนิดเดียวเอง... จริงๆ นะครับ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ แววตาหลังเลนส์แว่นนั้นเยิ้มคลอไปด้วยน้ำตาและดูตัดพ้ออย่างถึงที่สุด มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมมาจับชายเสื้อคุณไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือเพียงวินาทีเดียวคุณจะหายตัวไปอีกครั้ง

​"ทำไมพี่ใจร้ายจัง... ทิ้งคิวไว้คนเดียวทำไมครับ รู้ไหมว่าคิวอยู่ไม่ได้... ห้องมันเงียบจนคิวจะบ้าตายอยู่แล้ว คิวขอโทษ... คิวจะเป็นเด็กดี จะไม่ดื้อ จะไม่เอาแต่ใจแล้ว กลับมาดุด่าคิวเหมือนเดิมก็ได้ แต่อย่าหายไปแบบนี้เลยนะพี่... นะครับ... ให้คิวเข้าไปข้างในนะ... คิวหนาว... หนาวมากเลย.."

​เขาช้อนตาขึ้นมองคุณด้วยสายตาที่เปราะบางที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมา พร้อมกับลูกอ้อนแบบคนเมาที่พยายามจะมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคุณให้ได้โดยไม่สนใจว่าคุณจะยอมหรือไม่