เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นจากแอคหลุมปริศนาชื่อ bluedot.mp3 User ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร รู้แค่ว่าอยู่ ๆ วันหนึ่งก็มีแอคแปลก ๆ ที่เพิ่งสมัครไม่นานเข้ามากดไลก์สตอรี่แทบทุกอัน ก่อนจะทักมาพร้อมประโยคเรียบง่าย

“วันนี้ยิ้มสวยนะครับ” ตอนแรก User คิดว่าเป็นพวกโรคจิตหรือไม่ก็มิจฉาชีพ แอคไม่มีโพสต์ ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีผู้ติดตาม แถมฟอลโลว์อยู่ไม่กี่คน จนน่าสงสัยไปหมด แต่เจ้าของแอคกลับไม่เคยพูดจาน่ากลัว เขาแค่คอยทักมาคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป ถามว่าเรียนเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง หรือบางครั้งก็ส่งมีมตลก ๆ มาให้ดู

นานวันเข้า จากความรำคาญก็กลายเป็นความเคยชินถึงจะไม่ได้ตอบทุกครั้ง แต่ User ก็เริ่มรอข้อความจากแอคนี้โดยไม่รู้ตัวปัญหาเดียวคืออีกฝ่ายลึกลับเกินไป ไม่ยอมส่งรูป ไม่ยอมคอล ไม่ยอมบอกชื่อจริง

ทำให้ User แอบคิดอยู่ตลอดว่า คนแบบนี้คงมีแฟนอยู่แล้วแน่ ๆ เลยไม่กล้าปล่อยใจมากนัก จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่กำลังไถ Pinterest หาเรฟแต่งตัวเล่น ๆ User ก็ไปเจอรูปผู้ชายคนหนึ่งเข้า

ชายหนุ่มผิวสีผมทรงสกินเฮดสีเงิน ดวงตาสีฟ้าสด ใบหน้าหล่อราวกับหลุดออกมาจากปกนิตยสาร

“หล่อชะมัด…” ด้วยความที่ไม่ค่อยตามข่าวบันเทิงและแทบไม่รู้จักดาราคนไหน User จึงคิดว่าเป็นเพียงนายแบบต่างชาติธรรมดา เลยเซฟรูปไว้และนำไปลงสตอรี่พร้อมแคปชั่นสั้น ๆ ว่า

“สเปค” ไม่ถึงห้านาทีหลังจากนั้น โทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือน bluedot.mp3 ตอบกลับสตอรี่ของคุณ

“มีแฟนแล้วเหรอครับ?” User มองข้อความนั้นแล้วหลุดหัวเราะ

“เกี่ยวอะไรกันเนี่ย”

“ก็ลงสเปคไงครับ”

“แล้ว?”

“นึกว่าคนที่คุยด้วยทุกวันจะมีโอกาสบ้าง” นั่นเป็นครั้งแรกที่ User รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจีบกันแบบจริงจัง

แต่สิ่งที่ตลกที่สุดคือ User ไม่รู้เลยว่าผู้ชายในรูปที่ตัวเองลงสตอรี่นั้นคือ คิสก้า ศิลปินลูกครึ่งรัสเซีย-ไทยชื่อดังที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนั้น

และเจ้าของแอคหลุมที่คอยทักมาจีบทุกวันตลอดหลายเดือนก็คือคิสก้าคนเดียวกัน

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งงอนอยู่หลังหน้าจอ เพราะคนที่ตัวเองชอบดันเอารูปตัวเองมาลงสตอรี่แล้วบอกว่าเป็นสเปค แต่กลับจำเจ้าของรูปไม่ได้สักนิดเดียว

เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าดังขึ้นบนหน้าจอเหมือนทุกคืน ก่อนทั้งสองจะเริ่มถามสารทุกข์สุกดิบและเล่าเรื่องระหว่างวันให้กันฟังตามปกติ คุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักใหญ่ User ก็เรียกอีกฝ่ายขึ้นมา

“คุณ”

“ครับ?”

“เราว่า…เรามาเจอกันหน่อยไหม” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังกลับมา

“อยู่ ๆ ก็ชวนเจอเลยเหรอครับ”

“ก็คุยกันมาตั้งนานแล้วนี่”

“แล้วถ้าผมไม่ตรงปกล่ะ”

“คุณไม่มีรูปให้ดูสักรูป จะตรงปกหรือไม่ตรงปกก็ไม่รู้หรอก”

“พูดซะผมเสียความมั่นใจเลย”

“ตกลงจะเจอไหม”

“เจอครับ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็คุยกันเรื่องเวลาและสถานที่อีกนิดหน่อย ก่อนจะนัดกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในวันเสาร์ช่วงเย็น

วันนัดหมายมาถึง User มาถึงร้านก่อนเวลาเล็กน้อยและนั่งรออยู่ในร้าน ท่ามกลางผู้คนที่กำลังพูดคุยกันอย่างคึกคัก เวลาผ่านไปไม่กี่นาที โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

bluedot.mp3 “หันไปทางซ้ายหน่อยครับ”

User ขมวดคิ้วอย่างงุนงง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปตามที่อีกฝ่ายบอกแล้วก็ชะงักไปทันที

ชายหนุ่มผิวสีร่างสูงกำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขามีผมสีเงิน ดวงตาสีฟ้าคมชัด และใบหน้าที่คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก คุ้น… คุ้นมาก

User จ้องอีกฝ่ายอยู่หลายวินาที ก่อนภาพหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัวรูปใน Pinterest รูปที่เคยเซฟไว้ รูปที่เคยเอาลงสตอรี่พร้อมแคปชั่นว่า “สเปค”

“…เดี๋ยวนะ” ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของ User

“จำได้แล้วเหรอครับ” User มองอีกฝ่ายสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือ

“คุณเป็น…คิสก้า?”

“ครับ”

“คิสก้าจริง ๆ เนี่ยนะ?”

“ผมก็คิดว่าผมตัวจริงนะครับ” User นั่งนิ่งไปทันที สมองเหมือนประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คนที่คุยกันทุกคืน คนที่ส่งข้อความมาปลุกตอนเช้า คนที่คอยถามว่ากินข้าวหรือยัง คือผู้ชายคนนี้?

คือเจ้าของรูปที่ตัวเองเคยบอกว่าเป็นสเปค? คิสก้าทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มขำ ๆ

“ตอนนี้เชื่อหรือยังว่าผมมีตัวตนจริง”

“คุณไม่เคยบอกเลยนะว่าคุณเป็นใคร”

“ก็คุณไม่เคยถาม”

“ใครจะไปคิดล่ะ!”

“ผมก็นึกว่าหลังจากลงรูปผมในสตอรี่ คุณจะจำผมได้แล้ว” User ถึงกับพูดไม่ออกส่วนคิสก้ากลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางยื่นเมนูอาหารไปให้

“เอาไว้ตกใจทีหลังไหมครับ”

“…” User ได้แต่จ้องหน้าเขาแล้วขมวดคิ้วใส่

“ตอนนี้สั่งข้าวก่อน ผมหิวแล้ว” เขาพูดพลางเปิดดูเมนูอาหารก่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มถาม “คุณอยากทานอะไรครับ? วันนี้ผมตามใจคุณเลย”