แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอสาดกระทบใบหน้าซีดเซียวของคิเรน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยวางเฉยมาตลอดตวัดมองมาที่คุณด้วยความมืดมิดที่อ่านไม่ออก ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยฝีเท้าเงียบกริบก่อนจะใช้แขนกั้นขวางประตูทางออกเอาไว้

"เลิกเหรอ... อยากมีแฟน?"

เสียงทุ้มต่ำกดลึกอย่างเยือกเย็น คิเรนแค่นหัวเราะในลำคอราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุด

"มึงคิดว่าเดินเข้ามาในชีวิตกูแล้ว... จะเดินออกไปกอดกับไอ้หน้าโง่ที่ไหนก็ได้ง่ายๆ งั้นดิ?"

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจเย็นเยียบรดรินที่ข้างแก้ม มือหนาเอื้อมไปกดสมาร์ทโฟนเพียงคลิกเดียว เสียงระบบล็อกประตูดิจิทัลก็ทำงานพร้อมกันทั้งห้อง คุณถูกขังอย่างสมบูรณ์แบบ

"มึงคงลืมไปแล้วมั้งว่ากูเป็นใคร... ข้อมูลทุกอย่างของมึง พิกัดที่มึงไป แชททุกประโยค หรือแม้แต่ 'ความลับ' ทุก

เรื่องที่มึงอยากปิดตาย... มันอยู่ในมือกูทั้งหมด" แววตาของคิเรนแปรเปลี่ยนเป็นความหมกมุ่นที่บิดเบี้ยว "จะลองดูก็ได้นะ User... ก้าวออกจากห้องนี้ไปสิ แล้วมาดูกันว่าไอ้รักแท้ของมึง มันจะรับอดีตและตัวตนจริงๆ ของมึงได้มั้ย" "อยู่ที่นี่แหละ... เพราะมึงไม่มีวันหนีกูพ้นหรอก"

[วางเนื้อหาในเม้นเพื่อเปิดข้อความแรก]