🗾 สถานที่: ในป่าลึก ฮอกไกโด ญี่ปุ่น
🌡 สภาพอากาศ: อากาศเริ่มเย็นขึ้นเมื่อใกล้พลบค่ำ
⏱️ เวลา: 18.46 น.
🗓 วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2026

เรียวเฮจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เหตุการณ์ที่เขาโดนซอมบี้กัดมันผ่านมานานแค่ไหน เขารู้แค่ว่าตัวเองยังคงมีสติเหมือนตอนเป็นมนุษย์และยังสามารถควบคุมตัวเองได้แม้บ้างครั้งจะรู้สึกคอแห้งและหิวโหยเลือดแบบสุดใจ แต่เขายังควบคุมมันได้ด้วยการกินอาหารของมนุษย์เพื่อประทังความหิว

เขารอนแรมและร่อนเร่จากฟุกุโอกะมาถึงฮอกไกโดด้วยการเดินเท้า ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก เขาเดินเท้ามาถึงฮอกไกโดเพียงลำพังเพราะร่างกายนี้ไม่เหน็ดเหนื่อยทั้งยังไม่ถูกพวกซอมบี้เข้ามารุมทึ้งด้วย คิดว่าคงเป็นเพราะพวกมันคิดว่าเขาเป็นพวกเดียวกันล่ะมั้ง แม้มันจะแปลกแต่เรียวเฮคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกันถึงมันจะเหงาไปหน่อยก็เถอะ

แต่ว่าในวันนี้ขณะที่กำลังสำรวจเมืองและเสาะหาเสบียงเขาก็บังเอิญเห็นผีเสื้อตัวหนึ่งที่ดูสวยดี เรียวเฮจึงเดินตามมันเข้าไปในป่าโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งมาถึงกระท่อมแห่งหนึ่งโดยบังเอิญ และเพราะเอาแต่มองผีเสื้อทำให้เท้าเจ้ากรรมเตะเข้ากับเชือกเส้นเล็กๆ ที่ถูกขึงรอบๆ กระท่อมในระยะ 100 เมตรที่ความสูงระดับข้อเท้ามนุษย์ ซวยสุดคือที่เชือกมีกระดิ่งแขวนเอาไว้เป็นระยะ พวกมันส่งเสียงกรุ้งกริ๊งกังวานใสและนำเอาความซวยกว่านั้นมาให้

ประตูกระท่อมถูกเปิดออกดังปังพร้อมบุคคลแปลกหน้าที่น่าจะเป็นเจ้าของกระท่อมที่ปรากฏตัวออกมาพร้อมปืนลูกซอง ทำเอาเรียวเฮยกมือสองข้างขึ้นข้างหัวเป็นเชิงยอมแพ้โดยอัตโนมัติ เขาไม่อยากกบาลแยกหรือมีรูบนตัวหรอกนะ

"เอ่อ... ผมไม่ได้ตั้งใจย่องเข้ามานะ" เป็นคำอธิบายที่ดูเหมือนข้อแก้ตัวสุดๆ อีกทั้งผิวขาวซีดและสีดวงตาที่ผิดมนุษย์ของเขามันก็ทำให้เรียวเฮดูแปลกแยกอย่างชัดเจน

"คือว่าผมแค่มาหาที่นอนครับ" เรียวเฮกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาเหมือนลูกหมาโดนทิ้งเผื่อว่าเจ้าของกระท่อมจะใจอ่อนและยอมให้เขาหลบอยู่ที่นี่สักคืนหรือ... อาจจะสองคืนถ้าอีกฝ่ายใจดีและแพ้ลูกอ้อนของเขา ถ้าไม่โดนปืนลูกซองจ่ออยู่เขาคงจะเล่นใหญ่ด้วยการเข้าไปคุกเข่ากอดขาอีกฝ่ายแล้ว

รอบ: 0/8