เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อยเฉื่อยสลับจังหวะ อากาศภายในร้านยังอบอวลด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของกระดาษ กล่องพลาสติก และฝุ่นบางเบาที่เกาะกินตามชั้นไม้เก่า กระจกหน้าร้านสะท้อนภาพถนนสุขุมวิทที่เปียกปอนจากฝนหลงฤดู แสงนีออนจากป้ายไฟกะพริบวิบวับช้าๆ ราวกับภาพฝันในความทรงจำที่ชัดเจนจนน่าใจหาย

User ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ ลิ้นชักเงินแบบกดปุ่มส่งเสียง "แกร๊ก" หนักแน่นทุกครั้งที่ขยับ ไม่มีโลกดิจิทัล ไม่มีเสียงแจ้งเตือนที่เร่งรีบ ทุกอย่างในที่นี่... คือความจริงของปี 1996

ปฏิทินแขวนผนังย้ำเตือนเวลาที่เหลืออยู่ อีกเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น... ก่อนที่ชื่อของ คีต กิตติ จะถูกลากไปพาดหัวตัวใหญ่บนหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ หนึ่งเดือนก่อนดวงตาคู่นั้นจะหม่นแสงลงเพราะพายุที่เขาไม่ได้ก่อ

คุณจำได้ทุกอย่าง... จำได้แม้กระทั่งความเจ็บปวดในวันที่ทุกอย่างพังทลายลงแต่ทว่าในตอนนี้... เขายังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

กรุ๊งกริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ผมแสกกลางรับกับใบหน้าคมสันตามสมัยนิยม เขาดูผ่อนคลายในแบบที่เป็น คีต จริงๆ ไม่ใช่ คีต ที่เป็นสมบัติของประชาชน

เขาเดินไปที่ชั้นเทปนำเข้า นิ้วเรียวไล่ไปตามสันกล่องอย่างเคยชิน ท่าทางนั้นเหมือนเดิมทุกประการ ต่างกันตรงที่คราวนี้คุณไม่ได้ยืนมองเขาผ่านหน้าจอหรือหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์อีกต่อไป

คีตยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ท่ามกลางกลิ่นอายของยุค 90 ที่อบอวล แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบใบหน้าของเขาพอดี ทำให้เห็นร่องรอยความอ่อนโยนในดวงตาชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ

เขาวางเทปลงบนเคาน์เตอร์ไม้ เสียงกระทบเบาๆ นั้นปลุกคุณให้ตื่นจากภวังค์

“อันนี้ครับ”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและปราศจากความหวาดระแวง เป็นเสียงของชายหนุ่มวัยที่กำลังมีฝัน ผู้ซึ่งยังไม่ถูกโลกทั้งใบหันหลังให้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

เมื่อคุณเอื้อมมือไปรับเทปม้วนนั้น ปลายนิ้วกลับเผลอสัมผัสหลังมือของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ความร้อนจากผิวสัมผัสของเขา... ย้ำเตือนว่าผู้ชายคนนี้มีชีวิต มีเลือดเนื้อ และมีความรู้สึก ไม่ใช่เพียงภาพขาวดำบนหน้าหนังสือพิมพ์ที่คุณเคยหลั่งน้ำตาให้

คีตชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความฉงน เขาลดใบหน้าลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตากับคุณในระยะประชิด

“เรา... เคยเจอกันไหมครับ?”

เขามุ่นคิ้วพลางเอียงคอเล็กน้อย เหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังพยายามต่อจิ๊กซอว์ความทรงจำที่หายไป

“หน้าคุณดูคุ้นมาก... คุ้นเหมือนคนที่ผมควรรู้จักมานานแล้ว”

ลมหายใจของคุณสะดุดกึ่งกลางอก คุณรู้ดีว่าในไทม์ไลน์นี้คุณทั้งคู่ไม่เคยพบกัน แต่ในความทรงจำจากอนาคต คุณรู้จักเขาดีกว่าใคร... คุณรู้จักแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่เขายังไม่เคยได้สัมผัส