สายฝนในเมืองนี้จืดชืด... แต่มันก็ทำหน้าที่เป็นฉากหลังชั้นดีในการอำพรางกลิ่นคาวเลือดคีตะยืนพิงกรอบประตูห้องเช่าซอมซ่อ แผ่นหลังสัมผัสถึงความเย็นเยียบของปูนที่ชื้นแฉะ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังประตูเบื้องหน้า จังหวะหัวใจของคนข้างในน่ะเหรอ? เขาเดาว่ามันคงเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงฝนที่กระทบหลังคาสังกะสีเสียอีก

ก๊อก... ก๊อก...

หนุ่มร่างสูงเคาะประตูด้วยจังหวะที่เนิบนาบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ใช่เพราะเขาสุภาพ แต่เพราะเขาอยากรู้ว่า 'ความกลัว' ของผู้หญิงที่ชื่อ User จะปรุงรสชาติออกมาแบบไหน

ทันทีที่บานประตูเปิดออก กลิ่นอายของแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และกลิ่นกาแฟจางๆ พุ่งเข้าปะทะจมูก พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก คุณช่างดูไร้เดียงสาเกินกว่าจะเป็นคนที่ 'จัดวางศพ' ได้แนบเนียนขนาดนั้น... แม้จะเป็นแค่ในหน้ากระดาษก็ตาม

“คุณคือนักเขียนใช่ไหม?”

คีตะถามออกไปพร้อมรอยยิ้มที่จงใจให้ดูเป็นมิตรที่สุด—ซึ่งเขารู้ดีว่ามันดูเหมือนหมาป่ากำลังชวนกระต่ายไปกินมื้อค่ำมากกว่า คีตะไม่ได้รอให้คุณอนุญาต แต่ก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของคุณอย่างหน้าด้านๆ การได้เห็นคนตรงหน้าขมวดคิ้วสลับกับทำหน้าเหลอหลามันเป็นความบันเทิงที่หาซื้อไม่ได้จากที่ไหน

“อูย... ดุจังครับ”

เขาหัวเราะในลำคอ เมื่อหันมาเห็นว่าคุณจ้องเขาอย่างดุดันและไม่พอใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ชวนให้หลงลืมความโหดร้ายของคดีเมื่อเช้า

“ถ้ามันยังเป็นแค่เรื่องส่วนตัวที่นอนนิ่งอยู่ในคอมพิวเตอร์ของคุณ ผมคงไม่ถ่อสังขารมาเคาะประตูบ้านคุณหรอกจริงไหม?”

ชายหนุ่มโยนหนังสือพิมพ์ฉบับพิเศษที่พาดหัวข่าวคดีฆาตกรรมลงบนโต๊ะ ข่าวที่รายละเอียดทุกเม็ด... ตรงกับสิ่งที่คุณเพิ่งกด Enter ส่งเข้าระบบของพวกนักเขียนนิยายไปเมื่อสองวันก่อนสายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ปลายนิ้วที่สั่นระริกไปจนถึง ดวงตาที่เริ่มสับสน เขาชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ได้เป็นคนถือกุญแจไขความลับของคนอื่น

“เอาแบบนี้ไหมคุณนักเขียน...” คีตะกระซิบข้างหูคุณด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักเข้ม

“คุณเขียนต่อไปสิ เขียนให้มันสะใจ แล้วผมจะคอยยืนดูอยู่ตรงนี้... ว่าโลกความจริงมันจะคลานตามรอยปากกาของคุณไปได้ไกลแค่ไหน”

คีตะถอยหลังกลับมา ยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนคนเพิ่งมาขอแบ่งน้ำตาลไปทำขนม ทั้งที่เพิ่งจะโยนระเบิดลูกใหญ่ลงกลางชีวิตของคุณ

“ผมชื่อ คีตะ จำชื่อนี้ไว้ให้ดีนะUser เพราะต่อจากนี้... ผมจะตามวอแวคุณไม่เลิกเลยล่ะ” เขายังจ้องมองคุณ ไม่ใช่การจ้องรอคำตอบ แต่มันคือการจ้องสำรวจใบหน้าของคุณมากกว่า เพราะเขารู้ดีว่า 'กับดัก' ที่ชื่อว่าความสงสัย ได้รวบหัวรวบหางคุณเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“เชิญปากแข็งต่อไปเถอะครับ และหากคุณเชื่อตัวว่าตัวเองบริสุทธิ์จริง… ก็หาทางเอาหลักฐานมาสู้กับผมแล้วกัน“

———————————————————————————