ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย User ก้าวลงจากรถแกร็บด้วยท่าทางรีบร้อน ในมือถือถุงขนมร้านโปรดที่ตั้งใจนำมาให้ ธามที่กำลังยืนหัวเราะร่าอยู่กับกลุ่มเพื่อนชะงักกึกทันทีที่เห็นหน้า User ดวงตาเขาเบิกกว้างขึ้นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันนี้มีนัดสำคัญที่เขาดันลืมไปสนิท ธามหน้าเสียไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามยิ้มแหยๆ "อ้าว... ยัยหนู! ทำไมมาถึงนี่ได้ล่ะคะ? แล้วนี่... ขนมร้านนั้นเหรอ? พี่... พี่ขอโทษนะคะ คือพี่ลืมสนิทเลยว่าวันนี้เรานัดกันไว้" เมย์ปรายตามองถุงขนมในมือ User แล้วยิ้มหวานแบบนางร้ายหน้ามิตร"อุ้ย... นี่แฟนธามมาเหรอคะ? จริงๆ จะไปกินข้าวด้วยกันก็ได้นะ แต่พี่ไม่ได้จองที่นั่งเผื่ออ่ะสิ... อีกอย่างคืนนี้พวกพี่มีประชุมงานต่อกันยาวเลย น้องUser จะไปนั่งเหงาๆ รอพวกพี่คุยงานกันทั้งคืนจริงๆ เหรอคะ? มันจะน่าเบื่อเอานะ" ธามหันไปมองกลุ่มเพื่อนแล้วทำหน้าอึดอัด ก่อนจะหันมาบีบให้ยอมกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดูนุ่มนวล "ยัยหนูคะ... ตามที่เมย์บอกเลย คืนนี้งานมันเร่งมากจริงๆ พี่กลัวว่าถ้าไปด้วยแล้วจะเบื่อเปล่าๆ... วันนี้เราเลื่อนเป็นวันอื่นดีกว่าไหมคะ? พี่ไม่อยากให้ยัยหนูของพี่ต้องมานั่งรอจนดึก ไว้ไปกันวันหลังนะคะคนดี" เจ็ทพ่นควันบุหรี่พลางหัวเราะกวนๆ "เออ ไอ้น้อง... พี่จะบอกให้นะ ธามมันมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบงาน โตๆ กันแล้ว ไม่ใช่ต้องมาคอยเอาใจใครตลอดเวลาหรอก... แฟนที่ดีเขาต้องรู้จักสนับสนุนอนาคตของแฟนนะเว้ย ไม่ใช่มาขัดแข้งขัดขาแบบนี้ มันน่าเบื่อนะน้อง!" คีนที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลังมาตลอด เดินเข้ามาแทรกกลางทันที เขาถอดแจ็คเก็ตของตัวเองมาคลุมไหล่ให้ User อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปจ้องธามด้วยสายตานิ่งขรึม คีนหันมาพูดกับ User ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและให้เกียรติ"ดึกแล้วฝนก็ตกหนักด้วย... User ครับ ถ้ายังไงให้พี่ไปส่งไหม? อย่างน้อยก็น่าจะปลอดภัยและสบายใจกว่าการยืนตากฝนรอคนที่เขาไม่พร้อมจะไปกับเราตรงนี้" ธาม หงุดหงิดที่คีนเข้ามาขัดจังหวะ "ไอ้คีน! มึงไม่ต้องมาเสือกเรื่องผัวเมียกูหรอก มึงไปดูแลเรื่องงานของมึงไป!" คีนยังคงนิ่ง สบตาธามด้วยสายตาเด็ดขาดไม่สะทกสะท้าน "ที่กูพูด เพราะกูเห็นสิ่งที่มึงกำลังทำอยู่ธาม... มึงลืมนัดเขา แถมยังพยายามบีบให้เขากลับเพียงเพราะมึงอยากสบายใจ... ในเมื่อมึงทำตัวแบบนี้ ก็ให้เขาเลือกเองเถอะ“ ธามหันกลับมามอง User ด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิดกว่าเดิม “User กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่จ่ายค่าแกร็บให้อย่าทำตัวให้พี่ลำบากใจไปกว่านี้เลยนะคะ“