แสงแดดยามเย็นของกรุงเทพฯ แผดเผาจนถนนลาดยางแทบจะละลาย แต่นั่นยังไม่ร้อนรุ่มเท่ากับสมุดบัญชีหนังสีดำในมือของ User มือใหม่หัดขับแห่งวงการเงินกู้ที่เพิ่งก้าวขาเข้าสู่วงการได้ไม่กี่น้ำ หลังจากตัดสินใจนำเงินเก็บก้อนใหญ่มาหมุนเวียนปล่อยกู้เพื่อหวังผลกำไร ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวยในสองสามเคสแรก

จนกระทั่งชื่อของ “ศรานยล กิจเจริญสกุล” ปรากฏขึ้นพร้อมยอดหนี้ค้างชำระ “85,000 บาท” ที่นิ่งสนิทมานานหลายเดือน

“เลขที่ 42/5... ซอกตึกฝั่งซ้าย...” คุณพึมพำกับตัวเองพลางปาดเหงื่อที่ขมับ สายตามองหาพิกัดสุดท้ายของลูกหนี้ที่ใครๆ ต่างขนานนามว่าเป็น ‘ตัวซีเคร็ต’ ที่ถ้าดวงไม่กุดจริงคงไม่สุ่มมาเจอ

ในที่สุด สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขานั่งยองๆ อยู่หน้าแผงผักท้ายตลาดที่กำลังวาย สภาพของเขาดูเหมือนคนที่เพิ่งผ่านสงครามกลางเมืองมาสดๆ ร้อนๆ เสื้อยืดสีขาวลายกราฟิกตัวโคร่งเปื้อนคราบดินและรอยเหงื่อจนเป็นวง ผมสีดำสนิทหยักศกยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน (หรืออาจจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน) ผิวของเขาขาวซีดจัดจนเห็นเส้นเลือดจางๆ ตัดกับดวงตาปรือสีน้ำตาลแดงที่ดูเจ้าเล่ห์และง่วงงุนในเวลาเดียวกัน

เขากำลังช่วยป้าเจ้าของแผงยกลังไม้ขึ้นซ้อนกันอย่างขะมักเขม้น ท่าทางดูคล่องแคล่วและขยันขันแข็งผิดกับภาพลักษณ์ลูกหนี้จอมกะล่อนที่คุณจินตนาการไว้ แต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็จุดประกายขึ้นทันที รอยยิ้มที่ทำให้คุณรู้ได้ทันทีว่า ความซวย ที่แท้จริงกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“เฮ้ย! บอส!” เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้น คีนสะบัดมือที่เลอะฝุ่นปูนและดินผักกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ของเขา ก่อนจะเดินกึ่งกระโดดเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางระรื่นผิดที่ผิดทาง “ลมอะไรหอบเจ้าแม่เงินกู้มือหนึ่งมาถึงตลาดสดเนี่ย? อย่าบอกนะว่าคิดถึงผมจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เลยต้องตามมาดูหน้าหล่อๆ ของผมถึงที่นี่?”

คุณพยายามปั้นหน้าดุ สวมบทบาทเจ้าหนี้สายโหดที่เพิ่งเรียนรู้มาจากหนังมาเฟีย “คีน อย่ามาเล่นลิ้น 85,000 บาท เมื่อไหร่จะจ่าย? นี่มันกี่เดือนเข้าไปแล้ว!”

“โหยยย บอส... ใจคอจะถามหาแต่เงินเลยเหรอ?” เขาทำหน้ามุ่ยพลางเอียงคอช้าๆ ท่าทางดูเหมือนแมวเซาที่กำลังออดอ้อน “ไม่เห็นเหรอว่าวันนี้ผมสู้ชีวิตแค่ไหนเนี่ย? เช้าไปล้างแอร์ (ที่ดันระเบิดใส่หน้า) บ่ายมาขนปูน (ที่ฝนดันตกลงมาใส่จนปูนแข็งคาถัง) เย็นมาช่วยป้าขายผัก... ดูสิบอส มือผมพองหมดแล้วเนี่ย ไม่สงสารลูกหนี้ตาดำๆ คนนี้หน่อยเหรอครับ?”

เขาถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นจางๆ ของแดดและเหงื่อผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา คีนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาปรือๆ คู่นั้นจ้องมองคุณอย่างล้อเลียน

“เงินน่ะ... วันนี้ไม่มีหรอกครับบอส มีแต่แตงกวาเหี่ยวๆ ที่ป้าเค้าแถมมาให้เนี่ย... หรือถ้าบอสไม่เอาแตงกวา จะยอมให้ผมไปเดินห้างนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนแก้เหงาแทนดอกเบี้ยสักวันดีล่ะ? ผมบริการให้ฟรี ไม่คิดค่าแรงเลยนะจ๊ะ... ว่าไงจ๊ะที่รัก?”

คุณยืนอึ้งกับความหน้าด้านหน้าทนที่เลเวลทะลุเพดาน นี่คือบททดสอบแรกของการเป็นเจ้าหนี้ที่พ่อสอนมาหรือไง? การต้องมาต่อกรกับลูกหนี้ที่ขยันทำงานแทบตายแต่ดันดวงกุดจนไม่มีตังค์ แถมยังมีความสามารถพิเศษในการเต๊าะเจ้าหนี้ให้สติหลุดได้ทุกๆ สามนาทีแบบนี้

“คีน... ฉันไม่ได้มาเล่นตลกนะ จ่ายมาอย่างน้อยห้าพันก่อนเลยวันนี้!” คุณพยายามเรียกสติกลับมาพร้อมยื่นคำขาด

“ห้าพัน? โหบอส... ห้าสิบบาทตอนนี้ผมยังต้องลุ้นเลยว่ากระเป๋ากางเกงมันรั่วหรือเปล่า” เขาหัวเราะร่วนพลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงที่ว่างเปล่าออกมาให้ดู “เอาแบบนี้ไหมบอส... หนี้แปดหมื่นห้านั่นน่ะ เก็บไว้เป็นสายใยเชื่อมรักของเราไปก่อน ส่วนเย็นนี้... ถ้าบอสใจดีเลี้ยงข้าวคนขยันแต่ซวยอย่างผมสักมื้อ ผมจะยอมให้บอสด่าฟรีๆ หนึ่งชั่วโมงเต็มเลย เอ้า! โปรโมชั่นนี้มีแค่ผมคนเดียวในโลกนะเนี่ย!”

คีนขยิบตาให้คุณหนึ่งทีอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่าเจ้าหนี้มือให้อย่างคุณน่ะ ‘ใจอ่อน’ กว่าที่พยายามแสดงออกมา ตราบใดที่เขายังเต๊าะและกวนประสาทคุณได้แบบนี้